Lucas 15
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARA
1 Pen bɨ dakɨs udep gau abe, nɨbi bɨ nan si nan naij gɨla gau abe, Jisas manö hagab u nɨŋun, a göm, ap nɨŋ mɨdeila.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Pen bɨ Perisi gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe, Jisas nɨp hag juöm hagla, “Nɨpe nɨhön gɨnɨg bɨ nan si nan naij gɨpal gau udöm, aip nan magö jɨm ñöl ñɨŋab?” ö gɨla.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Anɨg hageila, Jisas manö ap hod rɨköm kalɨp haga,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Bɨ kale ap, kaj sipsip ñɨnjuöl unbö mamɨd u (100) muk mɨdeinab. Pen añɨ nɨbö ap ur geinab u, rɨmnap dam mɨnöŋ haƚɨn haƚɨn mɨdöp gau löm, am kaj sipsip nɨpe ur gɨnab u uƚhai nɨŋ aj aj aj, nɨp uƚhai nɨŋ dam dam nɨŋ udnab.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Kaj sipsip nɨpe anɨbu uƚhai nɨŋ udöm, aij a gö nɨŋöl gɨ, ud sɨduŋ nɨpe u adö laŋ lɨnab.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Sɨduŋ laŋ dap ram amöm, nɨbi bɨ nɨŋeb nɨpe gau, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aƚog nɨpe gau, kalɨp wɨñ alöm, ap magum gɨnaböl hagnab, ‘Kaj sipsip yad ur göp u, uƚhai nɨŋ adog udpin u, köl yad aip mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Anɨg unbö rö me, nɨbi bɨ iru nöp gau, hon gɨ aij gun nan si nan naij gagpun, a göm, gasɨ nɨŋbal gau, kumi kabö adö laŋ au mɨdpal gau nɨŋöm mɨñ mɨñ gagnaböl; pen nɨbi bɨ añɨ ap, nan si nan naij gɨpin gau nɨhön gɨnɨg anɨg gɨpin, a göm, arö geinab u, kumi kabö adö laŋ au nɨŋöm mɨñ mɨñ gɨnaböl.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Aka pen, nɨbi ap mani silpa magö nɨpe unbö sɨduŋ laŋ mɨdeinab. Pen magö ap, ram raul mɨgan gau agamɨj ap lugeinab u, nɨpe nɨhön gɨnabŋ Nɨpe hapö lau adö aulɨk löm, uƚhai nɨŋ nɨŋ ka acɨp acɨp ƚɨk ƚɨk, kabö magö nɨpe anɨbu udnab.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Mani silpa magö nɨpe anɨbu uƚhai nɨŋ udöm, aij a gö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ nɨŋeb nɨpe gau, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aƚog nɨpe gau, kalɨp wɨñ alöm, ap magum gɨnaböl hagnab, ‘Kabö magö yad lugöp magö añɨ anɨbu, uƚhai nɨŋ adog udpin u, köl yad aip mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Anɨbu rö me, nɨbi bɨ añɨ ap, nan si nan naij gɨpin gau nɨhön gɨnɨg anɨg gɨpin, a göm, arö geinab u, kumi kabö adö laŋ au God ejol nɨpe gau nɨŋöm mɨñ mɨñ gɨnaböl,” a ga.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jisas manö anɨbu hagöm haga, “Bɨ ap ñɨ nɨpe mɨhöp mɨdeinab u.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ñɨ nɨpe hain u, ap nap nɨp hagnab, ‘Bapi, nan halɨp mɨhöŋ hagpan gau, ud asɨk yɨp gau ke ñɨ,’ a gö, nap nan kalpe mɨhöŋ gau ud asɨk ke ke ñɨnab.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Ñö, ñɨ nɨpe hain u magö uƚep magö ap mɨdöm, nap nan nɨp ud asɨk ña gau magöŋhalö sɨkim göm, mani udöm, dam ram mɨnöŋ mɨlö gau arnab. Am anɨb gau mɨdöm, nɨbi si nan naij gau göl gɨ, mani nan nɨpe ud arnab gau, haƚöwaƚö nɨbi bɨ gau ñɨ pɨs gɨnab.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Anɨg gö, mani nɨpe pɨs gö, ram mɨnöŋ anɨbu kɨyö kub yabɨƚ lɨnab. Pen nan magö rau ñɨŋnɨm mani ap mɨdageinab.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Anɨg gö, nɨpe amöm, bɨ ram mɨnöŋ anɨbu nɨbö nap kale ap hag nɨŋö, nɨp kaj mukep wög u hag lɨnab.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Pen nɨp kɨyö kub yabɨƚ u lö gɨ mɨdö mɨdö, kaj mukmɨdal womai hañ gau rɨmnap ñɨŋnam a gɨnab u pen nɨbi bɨ rɨmnap nɨp nan magö ñagnaböl.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Pen gasɨ magö nɨpe nɨŋ ud arö gasɨ aij magö u auö hagnab, ‘Bapi yad bɨ nɨp wög gaböl gau, nan magö iru mɨdöp. Yad aui mɨdpin, yɨp kɨyö kub yabɨƚ löp.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Anɨb u, yad ram mɨnöŋ i arö gem, bapi mɨdöp au kauyaŋ ado gɨ amem, nɨp hagnabin, “God amgö ilö adö nɨpe u gɨ naij gem, amgö ilö adö ne u gɨ naij gem, gɨpin rö,
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 ne yɨp ñɨ yad a gɨ hagagmön. Yɨp bɨ wög gɨ ñeb ne ap rö hag lɨmön gɨnabin,” a gɨnabin,’ a gɨnab.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Gasɨ anɨbu nɨŋöm, bapi ram ado gɨ arnabin, a göm, hadnab. Am am am, nap nɨpe mɨlö gau nɨbö ñɨ nɨpe anɨbu nɨp yɨjɨg nɨŋnab. Nap ñɨ nɨpe nɨŋöm, nɨp mög yabɨƚ gɨnab. Nɨpe dip gɨ dö gɨ am nɨp ud wabi göm, ud bom haluöm mulu ñɨŋnab.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Nap anɨg gö, ñɨ hagnab, ‘Bapi, God amgö ilö adö nɨpe u gɨ naij gem, amgö ilö adö ne u gɨ naij gem, gɨpin rö, ne yɨp ñɨ yad a gɨ hagagmön,’ a gɨnab.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nap pen, bɨ wög gɨ ñeb nɨpe gau kalɨp hagnab, ‘Kale yɨŋɨd nöp am waƚɨj mɨlö kub yad u dap nɨp yɨm ñɨmim, ñɨmagö nɨpe u riŋ lɨ ñɨmim, ma rɨrup lɨ ñɨmim, gim.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Anɨg gɨmim, am kaj kau pi marep haƚɨn aij yabɨƚ u pak dam laube, mɨñ mɨñ göl gɨ nan kub ñɨŋun.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Ñɨ yad u böŋ nöp uma rö la u, pen mɨñi nɨpe kauyaŋ kamɨŋ mɨdöp. Nöd nɨpe böŋ nöp hir ga u, pen mɨñi nɨp adog udpin,’ a gɨnab. Nap hagö, kale am kaj kau pi pak dapöm, nan magö laulö, mɨñ mɨñ gɨnaböl.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Pen ñɨ nɨpe nöd u, wög adɨŋ gau gɨ aj arö göm, ado gɨ yöp ram söl au apöm nɨŋnab, cacɨŋ, mab ij paköm, kugom ralöm, mɨñ mɨñ göl gɨ mɨdeinaböl.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Anɨg geinaböl, nap bɨ wög gɨ ñeb nɨpe ap nɨp hag nɨŋöm hagnab, ‘Nɨhön gaböl?’ ö gɨnab.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Hageinab, hagnab, ‘Namam hain ne umöb a göm nɨŋöb u pen mɨñi ado gɨ auö, nap kaj kau pi marep haƚɨn aij u pak lau ñɨŋöl gɨ mɨñ mɨñ gaböl,’ a gɨnab.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Hageinab, nɨp mulu kal yabɨƚ lugö, ram raul mɨgan aragnab; höŋ au yaŋ nöp mɨdeinab. Nap pen höŋ amöm, auö ram raul mɨgan arul, a göm, nɨp manö hain hain hagöm hagnab.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Nap nɨpe manö hain hain hageinab pen ñɨ nöd nɨpe hagnab, ‘Yad manö ne hagpan rö pör nöp hain gem, bɨ nagɨ wög gep ne rö mɨdem, wög nöp pör pör gɨnö gɨnö mɨ iru yabɨƚ nöp lugöp. Pen yɨp kaj meme pi ap ñö, mɨdeimam yad gau aip pak lau ñɨŋun mɨñ mɨñ gagpun.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Pen ñɨ ne anɨbu, nan nɨme lɨ ñɨna gau damöm, nɨbi si nan gau göm gɨ ñɨŋ yu haköm auub, nɨp mög nɨŋmön, kaj kau pi marep haƚɨn aij yabɨƚ u pakpan!’ a gɨnab.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Anɨg hageinab, nap ñɨ nɨpe nöd nɨp hagnab, ‘Hol apɨl pör mɨdpul rö, nan yad gau magöŋhalö ne udnabön.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Namam hain ne u böŋ nöp uma rö la u, pen mɨñi nɨpe kauyaŋ kamɨŋ mɨdöp. Nɨpe böŋ nöp hir ga u, pen mɨñi nɨp uƚhai nɨŋ adog udpin. Anɨb u me, hon mɨñ mɨñ gun,’ a gɨnab,” a ga.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.