Lucas 14
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARIB
1 Juda God nɨp sabe gep ñɨn ap, Jisas am Perisi bɨ kub ap ram nɨpe u nan ñɨŋö nɨŋöl gɨ, nɨbi bɨ mɨdeila gau, nɨpe nɨhön rö gɨnɨm, a göm, nɨŋ ij halö lɨ mɨdeila.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nɨhön gɨnɨg: ñɨn anɨbu, bɨ ñɨmagö ma hu ga ap ap mɨdeia.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Jisas, bɨ Perisi gau abe, bɨ lo manö hag ñeb bɨ gau abe, kalɨp haga, “God nɨp sabe gep ñɨn i, bɨ nan göp ap gɨno kamɨŋ lɨnab u aij aka wasöŋ Lo manö nɨhön hagöp?” ö ga.
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Hageia, manö ap pen hagagla. Anɨb u, Jisas bɨ ñɨmagö ma hu ga u nɨp ud nɨŋö kamɨŋ la. Kamɨŋ lö, Jisas bɨ anɨbu nɨp hag yuö ara.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Jisas bɨ anɨbu hag yuöm, bɨ anɨb gau kalɨp haga, “Ñɨ pai kale ap aka kaj kau kale ap, God nɨp sabe gep ñɨn u ñɨg mɨlbim uƚöm mɨgan yaŋ lugeinab u, kale yɨŋɨd am ud yunabim aka wasö?” ga.
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Hageia, kale pen manö ap hagöl rö laga.
6 A isto nada puderam responder.
7 Pen nɨbi bɨ anɨb gau nan magö ñɨŋnɨg apöm, ka asɨkep aij aij gau nöp nɨŋun asɨkun, a göm asɨkla u, Jisas nɨŋöm, manö ap manö hod rɨköm haga,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Bɨ ap nɨbi udnɨg göm, nan kub ñɨŋnɨg kalöp wɨñ alö ammim, ka asɨkep aij lɨnɨm adö u asɨkagmim. Nɨhön gɨnɨg: nɨbi bɨ kub rɨmnap auöl rö löp.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Anɨb u, kale ka asɨkep aij adö anɨbu asɨk geinabim, bɨ kalöp wɨñ alnab u apöm hagnab, ‘Ne ke gau aru, bɨ kub i adö anɨb au asɨkaŋ,’ a gö, nöp nable gö nɨŋöl gɨ, am ƚɨƚɨ gɨ am ba gau asɨknabön.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Pen kalöp, nan ñɨŋun, a göm, wɨñ alaiöl, am goƚ gau asɨk mɨdpe me, bɨ kalöp wɨñ alnab u apöm hagnab, ‘Bɨ mɨdeimam. Ne aumön ka adö aij i asɨk gɨ,’ a gö, nɨbi bɨ nan ñɨŋnɨg ap mɨdeinaböl gau nöp nɨŋöm, bɨ u aŋ i bɨ kub nöp mɨdöp, a gɨnaböl.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Anɨb unbö rö, nɨbi bɨ hon hib kub mɨdöp, a göm, nɨŋbal gau, God hib kalpe gö ap lugnab. Pen nɨbi bɨ ana udöm mɨdpal gau, God hib kalpe gö ap rannab,” a ga.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Jisas manö anɨbu hagöm, bɨ nan kub ñɨŋnɨg nɨbi bɨ wɨñ ala u nɨp haga, “Ne nan kub ñɨŋnɨg, bɨ nɨŋeb ne gau, nañɨn namam yam ne gau, nɨbi bɨ ram mɨnöŋ aƚog ne mani iru mɨdöp gau, kalɨp wɨñ alagmön. Nɨbi bɨ anɨb gau, naböŋ ñun, a göm, nöp pen nan ñɨŋnɨg wɨñ alöl rö löp.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Ne nan kub ñɨŋnɨg, nɨbi bɨ mög gep rö gau, nɨbi bɨ ñɨmagö ma kɨƚa göp gau, nɨbi bɨ ma naij göp gau, nɨbi bɨ amgö we göp gau, kalɨp wɨñ albe, aueinaböl, nan ñɨŋmim.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Nɨbi bɨ mög gep rö anɨb gau, nöp pen ñöl rö lagnab u me, hainö God nɨbi bɨ kamɨŋ aij nɨpe gau gö uraknaböl ñɨn u, nɨpe ke nöp pen ñɨnab,” a ga.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Pen manö anɨbu nɨŋöm, bɨ kale aip nan ñɨŋeila ap Jisas nɨp haga, “God nɨbi bɨ nɨpe udöm abad mɨdeinab u, nɨpe aip jɨm ñöl nan kub ñɨŋnaböl gau, mɨñ mɨñ yabɨƚ gɨnaböl,” a ga.
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Hageia, Jisas haga, “Bɨ ap nan kub ñɨŋnɨg göm, nɨbi bɨ iru nöp wɨñ alnab.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Pen nan kub ñɨŋeb ñɨn anɨbu aueinab, bɨ wög gɨ ñeb nɨpe u nɨp hagnab, ‘Mɨñi am nɨbi bɨ nöd hag lɨbin gau kalɨp am paŋɨd dau,’ a gɨnab. Bɨ wög gɨ ñeb nɨpe pen amöm hagnab, ‘Nan magöŋhalö dap gɨjɨn gɨpun; aube arun!’ a gɨnab.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Hageinab, nɨbi bɨ anɨb gau ap hagnab, ‘Yad arnam u pen mɨnöŋ naböŋ ap raubin u nɨŋnɨg arabin,’ a gɨnab.
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Pen ap hagnab, ‘Yad arnam u pen kaj kau unbö sɨduŋ laŋ raubin u, wög gɨ aij göl aka gem, am nɨŋnabin,’ a gɨnab.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Ap hagnab, ‘Yad arnam u pen nɨbi yad gɨsön nöp udpin u me, aunam rö lagöp,’ a gɨnab.
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Anɨg hageinaböl, bɨ anɨbu ado gɨ amöm, nɨbi bɨ gau kale nɨhön nɨhön hagnaböl u, bɨ kub nɨpe u nɨp hagnab. Hageinab, bɨ kub u hibur nɨpe u naij gö, bɨ nɨpe u nɨp kauyaŋ hag yuöm hagnab, ‘Ne yɨŋɨd am adan kub gau abe, adan pro gau abe ammön, nɨbi bɨ mög gep rö gau, nɨbi bɨ ñɨmagö ma kɨƚa göp gau, nɨbi bɨ amgö we göp gau, nɨbi bɨ ma naij göp gau, kalɨp paŋɨd dau,’ a gɨnab.
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Hageinab, hagnab rö göm, hainö bɨ wög gɨ ñeb anɨbu hagnab, ‘Bɨ kub, hagpan rö gɨpin u pen mɨgan rɨmnap kau nöp mɨdöp,’ a gɨnab.
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Hageinab, bɨ kub u bɨ wög gɨ ñeb nɨpe nɨp hagnab, ‘Ne adan kub gau abe, adan pro gau abe ammön, nɨbi bɨ manö kƚö gɨmön hagö, kale aulö, ram raul mɨgan yad u böŋ nöp rɨb udnɨm.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Pen nɨbi bɨ nöd wɨñ alnö auagpal gau, nɨbi bɨ ap nan yad pro pro rɨmnap ñɨŋagnab, wasö yabɨƚ,’ a gɨnab,” a ga.
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Jisas adan araia u, nɨbi bɨ iru yabɨƚ nɨp hain gɨla. Nɨpe ado göm kalɨp haga,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Nɨbi bɨ gau yɨp lau adö arun a gɨnaböl u pen gasɨ kub kale areinab nɨme nap, nɨbi ñɨ pai, nɨñɨn nɨmam kale, aka hañ romaŋ kale ke u, yad nɨŋnö nɨbi bɨ yad mɨdaiöl rö lagöp.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nɨbi bɨ rɨmnap hagnaböl, Jisas nɨbi bɨ nɨpe mɨdaiun u pen anɨg gɨno, nɨbi bɨ rɨmnap hanɨp gɨ naij göl rö löp, a göm, hañ romaŋ kale ke nöp gasɨ nɨŋöl gɨ mɨdeinaböl u, nɨbi bɨ yad mɨdaiöl rö lagöp.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Pen bɨ kale ap, ram mɨlö kub i adö laŋ ap gɨnɨg, nöd mani aige gö rö udem gɨnam, a göm, gasɨ nɨŋ aij göm gɨnab.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Pen, gɨnam gɨnam, a göm, kabö nöd nöp gɨnab u pen hainö mani uƚep gö, ram uƚep gö, nɨbi bɨ gau nɨp hag juöm hagnaböl,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 ‘Ake! Bɨ mɨlö i ram gɨnɨg göm rö gɨ damöm, ram adɨŋ arö göp,’ a gɨnaböl.
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 Pen anɨbu rö, bɨ kiŋ ap, bɨ kiŋ ap aip pen pen gɨnɨg, nöd gasɨ nɨŋ aij göm arnab. Pen nɨpe gasɨ nɨŋ damöm, ami bɨ yad u den dausan nöp mɨdöp; pen kiŋ anɨbu ami bɨ nɨpe dwedi dausan mɨdöp; pen pen gun, nɨpe ami bɨ yad al pak lɨnɨm rö löp, a gɨnab.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Gasɨ anɨbu nɨŋöm, kiŋ ap mɨlö gau hain auö nɨŋöl gɨ, manö yuöm hagnab, ‘Hol aige gul, manö hag jɨm ñul?’ ö gɨnab.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Anɨb u, nɨŋ aij gɨmim. Nan kale gau magöŋhalö arö gɨmim, yɨp aip auagnabim u, nɨbi bɨ yad mɨdaimim rö lagöp.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Dö nan aij yabɨƚ u pen dö kal nɨpe arnab u, kale nɨhön gɨlö kauyaŋ dö gɨnab?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Dö anɨbu rö, ud wög adɨŋ aka kɨƚakɨƚ hib au yulö nan magö ran aij gagnab. Dö anɨbu rö wög ap mɨdagöp; ud yuep rö nöp löp. Kale nɨbi bɨ gasɨ rɨmɨd mɨdainɨm gau, manö hagabin i rɨmɨd lɨ nɨŋ aij gɨmim,” a ga.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.