João 4

Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Pen bɨ Perisi gau manö rɨmnap apdi nɨŋla, nɨbi bɨ iru nöp, Jisas pɨg mɨdaiun, a göm, nɨp aueila kalɨp ñɨg pak ña; pen nɨbi bɨ iru nöp Jon nɨp auagla.
1 Jesus sabia que os fariseus tinham ouvido dizer que ele batizava e fazia mais discípulos que João,
2 Pen Jisas nɨpe ke nɨbi bɨ gau kalɨp ñɨg pak ñaga; bɨ nɨpe gau nöp kalɨp ñɨg pak ñɨla.
2 embora Jesus mesmo não os batizasse, e sim seus discípulos.
3 Pen Perisi kai manö anɨbu rö hageila nɨŋöm Jisas ram mɨnöŋ Judia arö göm, ado gɨ ram mɨnöŋ Galili ara.
3 Assim, deixou a Judeia e voltou para a Galileia.
4 Pen adan aŋ au aramöm nɨpe ram mɨnöŋ Sameria amjaka.
4 No caminho, teve de passar por Samaria.
5 Pen ram mɨnöŋ Sameria aŋ au aramöm, Sikar daun amjaka. Sikar söl anɨb au me, hadame nöp Jekop ñɨ nɨpe Josep nɨp mɨnöŋ naböŋ ap haga.
5 Chegou ao povoado samaritano de Sicar, perto do campo que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Pen Jekop ñɨg uƚöm uda u mɨdeia u me, Jisas auö auö, sɨdö aŋ laŋ magö u iru ga rö, am ñɨg uƚöm goƚ söl anɨb au asɨka.
6 O poço de Jacó ficava ali, e Jesus, cansado da longa caminhada, sentou-se junto ao poço, por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Pouco depois, uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse: “Por favor, dê-me um pouco de água para beber”.
8 — ausente —
8 Naquele momento, seus discípulos tinham ido ao povoado comprar comida.
9 Hageia, nɨbi anɨbu haga, “Kale Juda nɨbi bɨ, hanɨp Sameria nɨbi bɨ nɨŋmim, asɨ masɨ gɨ aij gɨpim rö, nɨhön gɨnɨg, ‘Yɨp ñɨg mɨl ñö ñɨŋɨn,’ a gɨmön hagabön?” ö ga.
9 A mulher ficou surpresa, pois os judeus se recusam a ter qualquer contato com os samaritanos. “Você é judeu, e eu sou uma mulher samaritana”, disse ela a Jesus. “Como é que me pede água para beber?”
10 Anɨg hageia, Jisas pen haga, “God nan aij nɨbi bɨ ñɨnɨg gab u nɨŋmön, yad nöp ñɨg mɨl dap lɨmön a gabin yad bɨ an rö mɨdpin nɨŋbnap u, ne yɨp hagbnap, yad nöp ñɨg kamɨŋ magö ñeb ñɨbnep.
10 Jesus respondeu: “Se ao menos você soubesse que presente Deus tem para você e com quem está falando, você me pediria e eu lhe daria água viva”.
11 Hageia, nɨbi anɨbu haga, “Bɨ kub. Ñɨg mɨlep rin ne ap mɨdagöp; ñɨg uƚöm u rö nöp i gɨyaŋ mɨdöp. Anɨb u, ñɨg kamɨŋ magö ñeb anɨbu gai nɨbö udnabön?
11 “Mas você não tem corda nem balde, e o poço é muito fundo”, disse ela. “De onde tiraria essa água viva?
12 Bac iƚaŋ hon Jekop ñɨg uƚöm anɨbi hanɨp ña. Ñɨg anɨbi nöp, nɨpe ke abe, ñɨ nɨpe bɨ abe ñɨŋöm, kaj sipsip nan nɨpe gau ñɨŋöm gɨmɨdal. Anɨb u, yad bɨ kub, Jekop bɨ pro, a gɨ gasɨ nɨŋban ar?” a ga.
12 Além do mais, você se considera mais importante que nosso antepassado Jacó, que nos deu este poço? Como pode oferecer água melhor que esta que Jacó, seus filhos e seus animais bebiam?”
13 Hageia, Jisas haga, “Nɨbi bɨ ñɨg i ñɨŋnaböl gau, kalɨp kauyaŋ ñɨg nan gɨnɨg gab;
13 Jesus respondeu: “Quem bebe desta água logo terá sede outra vez,
14 pen nɨbi bɨ ñɨg yad ñɨnö ñɨŋnaböl gau, kalɨp kauyaŋ ñɨg nan gagnab. Pen ñɨg yad ñɨnabin anɨbu ñɨŋlö, kalɨp aŋ daŋ ñɨg ilam ajöŋ rö juöl gɨ, kalɨp pör mɨdep u ñɨnab,” a ga.
14 mas quem bebe da água que eu dou nunca mais terá sede. Ela se torna uma fonte que brota dentro dele e lhe dá a vida eterna”.
15 Jisas anɨg hageia, nɨbi anɨbu pen haga, “Bɨ kub. Yɨp ñɨg anɨbu ñö ñɨŋnö, hainö yɨp ñɨg nan gagnɨm; apem ñɨg i mɨlagnam,” a ga.
15 “Por favor, senhor, dê-me dessa água!”, disse a mulher. “Assim eu nunca mais terei sede nem precisarei vir aqui para tirar água.”
16 Anɨg hageia, Jisas haga, “Am nagamul ne paŋɨd dau,” a ga.
16 “Vá buscar seu marido”, disse Jesus.
17 Hageia haga, “Yad bɨ halö wasö,” ga.
17 “Não tenho marido”, respondeu a mulher. Jesus disse: “É verdade. Você não tem marido,
18 Bɨ unbö mamɨd u udna u pen bɨ mɨñi aip mɨdpil u, nagamul ne wasö. Anɨb u, nɨŋö hagabön,” a ga.
18 pois teve cinco maridos e não é casada com o homem com quem vive agora. Certamente você disse a verdade”.
19 Anɨg hageia, nɨbi anɨbu haga, “Bɨ kub. Yad nɨŋbin, ne bɨ God manö hagep bɨ ap.
19 “O senhor deve ser profeta”, disse a mulher.
20 Apɨs bac hon hadame nöp gau dum i God nɨp sabe gɨmɨdal rö, hon u rö nöp sabe gɨ mɨdpun u pen kale Juda kai hagpim, ‘Jerusalem nöp God nɨp sabe göl,’ a gɨpim,” a ga.
20 “Então diga-me: por que os judeus insistem que Jerusalém é o único lugar de adoração, enquanto nós, os samaritanos, afirmamos que é aqui, no monte Gerizim, onde nossos antepassados adoraram?”
21 Anɨg hageia, Jisas haga, “Yad manö nɨŋö hagabin anɨbi nöŋ. Hainö dum anɨbi abe Jerusalem abe Bapi nɨp sabe gagnabim.
21 Jesus respondeu: “Creia em mim, mulher, está chegando a hora em que já não importará se você adora o Pai neste monte ou em Jerusalém.
22 Kale Sameria nɨbi bɨ sabe gɨpim pen bɨ aigale bɨ rö nɨp sabe gɨpim u nɨŋagpim; pen hon Juda nɨbi bɨ, Bɨ sabe gɨmɨdun Bɨ u nɨŋbun. Nɨhön gɨnɨg: God nɨpe aige göm nɨbi bɨ ud kamɨŋ yunab u, hanɨp Juda nɨbi bɨ haga.
22 Vocês, samaritanos, sabem muito pouco a respeito daquele a quem adoram. Nós adoramos com conhecimento, pois a salvação vem por meio dos judeus.
23 Ñɨn söl auub, pen mɨñi hadö auöp i, God Ana nɨpe nɨbi bɨ gasɨ ñö nɨŋöl gɨ, kale Bapi nɨp kabö rö sabe gɨnaböl; anɨg gɨnaböl u, nɨp aij gɨnab.
23 Mas está chegando a hora, e de fato já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. O Pai procura pessoas que o adorem desse modo.
24 God nɨpe Ana mɨdöp u me, nɨbi bɨ God nɨp sabe göm, ana kalɨp aŋ daŋ nɨŋö nöp sabe göl.
24 Pois Deus é Espírito, e é necessário que seus adoradores o adorem em espírito e em verdade”.
25 Jisas anɨg hageia, nɨbi anɨbu pen haga, “Yad nɨŋbin, hainö Mesaia u apöm, hanɨp nan magöŋhalö hag ñɨ aij gɨnab,” a ga.
25 A mulher disse: “Eu sei que o Messias (aquele que é chamado Cristo) virá. Quando vier, ele nos explicará tudo”.
26 Hageia, Jisas haga, “Bɨ anɨbu me yad mɨdpin. Ne aip manö hagabul i,” a ga.
26 Então Jesus lhe disse: “Sou eu, o que fala com você!”.
27 Jisas anɨg hageia nɨŋöm magö anɨbu bɨ nɨpe gau apjaköm nɨŋla, Jisas nɨbi ap aip manö gɨ mɨdailö, nɨŋöm kale pa gɨƚɨ gɨla. Pen bɨ kale ap uraköm, nɨbi u nɨp “Ne manö nɨhön mɨdöp?” a göm hagagla. Jisas nɨp u rö nöp, “Nɨhön gɨnɨg nɨbi anɨbu aip manö adɨŋ adɨŋ gajɨl?” a göm hagagla.
27 Naquele momento, seus discípulos voltaram. Ficaram surpresos de encontrá-lo falando com uma mulher, mas nenhum deles se atreveu a perguntar: “O que o senhor quer?” ou “Por que conversa com ela?”.
28 Pen nɨbi anɨbu, ñɨg rin u arö göm, kauyaŋ ado gɨ daun anɨbu amöm, nɨbi bɨ mɨdeila anɨb gau kalɨp haga,
28 A mulher deixou sua vasilha de água junto ao poço e correu de volta para o povoado, dizendo a todos:
29 “Apim, nan gau magöŋhalö gɨpin rö hag ñöb bɨ u nɨŋim! Nɨpe Mesaia u aka?” ga.
29 “Venham ver um homem que me disse tudo que eu já fiz na vida! Será que não é ele o Cristo?”.
30 Anɨg hageia, nɨbi bɨ anɨb gau daun anɨbu arö göm, Jisas nɨp nɨŋun a göm aueila.
30 Então as pessoas saíram do povoado para vê-lo.
31 Pen Jisas bɨ nɨpe gau Jisas nɨp neb neb göm hagla, “Manö hag ñeb bɨ. Nan ñöŋ!” a gɨla.
31 Enquanto isso, os discípulos insistiam com Jesus: “Rabi, coma alguma coisa”.
32 Hageila, nɨpe pen haga, “Nan ñɨŋeb yad mɨdöp u kale nɨŋagpim,” a ga.
32 Ele, porém, respondeu: “Eu tenho um tipo de alimento que vocês não conhecem”.
33 Anɨg hageia, bɨ nɨpe gau kale ke nöp hag nɨŋ hag nɨŋ göm hagla, “Nɨbi bɨ rɨmnap nɨp nan magö dap ñɨbal aka?” gɨla.
33 Os discípulos perguntaram uns aos outros: “Será que alguém lhe trouxe comida?”.
34 Pen Jisas kalɨp haga, “Kalöp nan magö anɨb gau nan göp; yɨp pen nan magö anɨb gau nan gagöp. Bapi manö haga u nöp gasɨ lajɨp me, gasɨ anɨbu nɨŋem, wög hagöp u gɨ junam a gɨ gasɨ nɨŋbin. Nan ñɨŋeb yad me u.
34 Então Jesus explicou: “Meu alimento consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e em terminar a sua obra.
35 Pen kale manö ap hagpim, ‘Rakɨn mɨhau mɨhau mɨdöl, wid magö po gö am rɨk daunabun,’ a gɨpim u pen mɨñi anɨg hagagmim. Amgö kale u nɨŋ padimim nɨŋim! Wid wög gau po göm rɨk dauep rö mɨdöp.
35 Vocês não costumam dizer: ‘Ainda faltam quatro meses para a colheita’? Mas eu lhes digo: despertem e olhem em volta. Os campos estão maduros para a colheita.
36 Pen uri nöp, nɨbi bɨ wid po rɨk dauaböl nɨbi bɨ gau, mɨñ mɨñ göl gɨ wid po göp anɨbu rɨk dam kamɨŋ pör mɨdep mɨgan u löm, pe kale udaböl me u. Anɨb u me, nɨbɨ bɨ wid magö ranaŋ a göm dam yubal gau abe, nɨbi bɨ wid po göp rɨk dauaböl gau abe jɨm ñöm, wid po u kamɨŋ pör mɨdep mɨgan u mɨdnab u nɨŋöm, mɨñ mɨñ gɨnaböl.
36 Os que colhem já recebem salário, e os frutos que ajuntam são as pessoas que passam a ter a vida eterna. Que alegria espera tanto o que semeia como o que colhe!
37 Hon manö ap hagpun, ‘Nɨbi bɨ rɨmnap wid magö yulö rannab, nɨbi bɨ rɨmnap am rɨk daunaböl,’ a gɨpun u, nɨŋö yabɨƚ hagpun.
37 Vocês conhecem o ditado: ‘Um semeia e outro colhe’. E é verdade.
38 Yad kalöp hag yunö, am wid rɨk daubim. Wid wög anɨbu kale wög kƚö gɨmim gagpe; nɨbi bɨ rɨmnap kƚö kale u gɨlö ranöb. Kale yɨharɨŋ am rɨk daumim nan aij udpim,” a ga.
38 Eu envio vocês para colher onde não semearam; outros realizaram o trabalho, e agora vocês ajuntarão a colheita”.
39 Nɨbi Sameria nɨbö anɨbu am nɨbi bɨ nɨpe gau kalɨp haga, “Bɨ anɨbu nan gɨpin gɨpin gau magöŋhalö yɨp hag ñöb,” a ga u me, nɨbi bɨ Sameria nɨbö daun anɨbu mɨdeila gau iru nöp Jisas nɨp nɨŋ udla.
39 Muitos samaritanos do povoado creram em Jesus por causa daquilo que a mulher relatou: “Ele me disse tudo que eu já fiz!”.
40 Pen Sameria nɨbi bɨ, kale Jisas mɨdeia au apöm, Jisas manö neb neb göm hagla, hon aip am mɨdaiun a gɨlö, Jisas ñɨn mɨhöp am kale aip mɨdöm,
40 Quando saíram para vê-lo, insistiram que ficasse no povoado. Jesus permaneceu ali dois dias,
41 manö hag ñö, nɨbi bɨ rɨmnap halö iru nöp manö anɨbu nɨŋöm nɨp nɨŋ udla.
41 e muitos outros ouviram sua palavra e creram.
42 Pen kale anɨg göm nɨŋ udöm, nɨbi anɨbu nɨp hagla, “Mɨñi manö ne u nöp hagö nɨŋ udagpun; Jisas manö nɨpe u ke hagö nɨŋun nɨŋbun, nɨpe nöp nɨbi bɨ ram mɨnöŋ iƚ i mɨdpal gau gau magöŋhalö kalɨp ud kamɨŋ yunɨg aua.
42 Então disseram à mulher: “Agora cremos, não apenas por causa do que você nos contou, mas porque nós mesmos o ouvimos. Agora sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo”.
43 Jisas ñɨn anɨb mɨhau ram mɨnöŋ anɨbu mɨdöm, ruö ram mɨnöŋ Galili ara.
43 Depois daqueles dois dias, Jesus partiu para a Galileia.
44 Nɨpe nöd manö ap hagöm haga, “Bɨ God manö hagep bɨ gau, ram mɨnöŋ kale ke au mɨdöm manö hagnaböl u, manö kalɨp udagnaböl,” a ga.
44 Ele mesmo tinha dito que um profeta não é honrado em sua própria terra.
45 Pen Pasopa ñɨn u, Galili nɨbi bɨ rɨmnap am Jerusalem mɨdeila. Kale Jerusalem mɨdeila nɨŋöl gɨ, Jisas nan gagep rö gau gö nɨŋla u me, Jisas uri ram mɨnöŋ Galili amjakö, kale nan gagep rö Jerusalem ga u gasɨ nɨŋöm, nɨp mɨñ mɨñ gɨla.
45 Mas, uma vez que os galileus haviam estado em Jerusalém para a festa da Páscoa e visto tudo que Jesus fizera, eles o receberam.
46 Pen Jisas am Galili mɨdöm, kauyaŋ Kena daun ara. Kena daun anɨbu me, nöd ñɨg yabɨƚ u gö ñɨg wain la.
46 Enquanto Jesus viajava pela Galileia, chegou a Caná, onde tinha transformado água em vinho. Perto dali, em Cafarnaum, havia um oficial do governo cujo filho estava muito doente.
47 Bɨ kub anɨbu manö ap nɨŋa, Jisas ram mɨnöŋ Judia arö göm, ap ram mɨnöŋ Galili mɨdeia. Anɨb u, Jisas mɨdeia u apöm, nɨp neb neb göl gɨ haga, “Ñɨ yad u nan gö umnɨg gab. Ne yɨŋɨd am nɨp gö kamɨŋ laŋ!” a ga.
47 Quando soube que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi até ele e suplicou que fosse a Cafarnaum para curar seu filho, que estava à beira da morte.
48 Anɨg hageia, Jisas haga, “Kale yɨharɨŋ yɨp nɨŋ udagnabim; nan gagep rö rɨmnap gɨnö nɨŋmim nöp, yɨp nɨŋ udnabim,” a ga.
48 Jesus exclamou: “Jamais crerão, a menos que vejam sinais e maravilhas!”.
49 Pen bɨ kub anɨbu haga, “Bɨ Kub! Auö arul! Wasö u, ñɨ yad u umnab!” a ga.
49 O oficial implorou: “Senhor, por favor, venha antes que meu filho morra”.
50 Hageia, Jisas haga, “Aru! Ñɨ ne u mɨdeinab,” a ga.
50 “Volte!”, disse Jesus. “Seu filho viverá.” O homem creu nas palavras de Jesus e partiu para casa.
51 Adan aŋ au arö nɨŋöl gɨ, bɨ wög gɨ ñeb nɨpe rɨmnap ap nɨp nable paköm hagla, “Ñɨ ne u umagöp; mɨdöp,” a gɨla.
51 Enquanto estava a caminho, alguns de seus servos vieram a seu encontro com a notícia de que seu filho estava vivo e bem.
52 Anɨg hageila, ñɨ yad u magö mai rö kamɨŋ löp, a göm, kalɨp hag nɨŋö hagla, “Rol sɨdö gamɨŋ ga magö u, hañ pɨböŋ ga u kamɨŋ la,” a gɨla.
52 Ele perguntou quando o menino havia começado a melhorar, e eles responderam: “Ontem à tarde, à uma hora, a febre subitamente desapareceu!”.
53 Anɨg hageila ñɨ nap nɨpe nɨŋa, Jisas, “Ñɨ ne u mɨdeinab,” a ga magö u nöp kamɨŋ la. Anɨb u me, nɨbi bɨ nɨpe gau aip magöŋhalö Jisas nɨp nɨŋ udla.
53 Então o pai percebeu que havia sido naquele exato momento que Jesus tinha dito: “Seu filho viverá”. E o oficial e todos de sua casa creram em Jesus.
54 Pen Jisas nɨpe nöd Kena apöm, nan gagep nöd nɨbö göm, ñɨg yabɨƚ u gö ñɨg wain la; hainö pen nan gagep yɨgwö aŋ nɨbö u göm bɨ kub u ñɨ nɨpe nɨp gö kamɨŋ la.
54 Esse foi o segundo sinal que Jesus realizou na Galileia, depois que veio da Judeia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.