Atos 22

Manö Kamɨŋ (KPW) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Pol nɨpe Juda nɨbi bɨ hagmɨdal manö u löm, haga, “Bapi mam bɨ. Manö kalöp hagnɨg gabin u nɨŋ mɨdaiim,” a ga.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Anɨg hageia, nɨpe Juda nɨbi bɨ hagmɨdal manö yöl haga rö nɨŋöm, manö manö gagöm, agamɨj yabɨƚ nöp mɨdeila.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 Kale agamɨj mɨdlö nɨŋöl gɨ, Pol kalɨp haga, “Yad Juda nɨbö u pen yɨp yag daula daun kub Dasas, Silisia Propins gau. Pen yad ap Jerusalem i, manö hag ñeb bɨ Gameliel aip mɨdem, kub gɨnö u me, apɨs bac bɨ lo manö nɨhön nɨhön hagla u magöŋhalö yɨp hag ñö, nɨŋbin. Anɨb u, kale God nɨp ud aij gun, a gɨmim, kƚiñ aij nöp gɨpim rö, yad u rö nöp gɨmɨdin.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Nɨbi bɨ Jisas Adan anɨbu arla gau kalɨp gɨ naij yabɨƚ gɨmɨdin. Kalɨp al pak lɨn, a gem, nɨbi abe bɨ abe kalɨp haƚöwaƚö nagɨ lem, dam nagɨ lɨmɨdin. Pen rɨmnap gɨ naij gɨ dam pak lɨnö, böŋ nöp ummɨdal.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Gɨmɨdin anɨbu, God nɨp nan sabe gep bɨ kub yabɨƚ u abe, bɨ manö ud asɨkep Kansol mɨdpal bɨ kub gau abe, kalɨp hag nɨŋbe, piral hagöp, a göm, hagagnaböl; nɨŋö hagöp, a gɨnaböl. Ñɨn ap yad Damaskas arnɨg gainö, bɨ kub anɨb gau yɨp köp rɨmnap nɨmam bɨ kale Damaskas mɨdeila gau kalɨ kƚiñ rɨk ñɨla. Köp anɨbu kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘Pol nɨp abad mɨdaimim. Damaskas nɨbi bɨ Jisas nɨp nɨŋ udpal gau kalɨp nagɨ löm, dam Jerusalem i daunɨm,’ a gɨla. Yad köp anɨbu udem, kalɨp nagɨ lɨ Jerusalem daunö, ilön udnaböl, a gem, Damaskas arnö.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Pen yad köp anɨb gau udem, bɨ rɨmnap aip am am sɨdö aŋ aulɨk magö u, Damaskas sösöl gɨno nɨŋöl gɨ, adɨŋ mailö kub unbö ke kumi kabö adö laŋ nɨbö ap lugöm yɨp nɨŋa.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Anɨg gö, yad ap lug mɨnöŋ yaŋ paknö nɨŋöl göm, manö ap yɨp haga, ‘Sol, Sol, yɨp nɨhön gɨnɨg gɨmön pör gɨ naij gabön?’ ö ga.
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Hageia, yad hagnö, ‘Bɨ Kub! Ne ban?’ ö gɨnö.
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Bɨ yad aip araino gau, mailö kub u nɨŋla u pen manö magö yɨp haga u apdi nɨŋagla.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Yad pen hagnö, ‘Bɨ Kub. Nɨhön gɨnam?’ ö gɨnö.
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Mailö anɨbu mailö kub yabɨƚ göm, amgö yɨp u böŋ nöp we ga. Anɨg gö, bɨ yad aip araino gau, yɨp ñɨmagö kɨd u udöm, uɫ gɨ Damaskas arno.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Pen daun kub anɨbu bɨ ap mɨdeia. Hib nɨpe u Ananaias. Nɨpe lo hon u nɨŋ aij göm, hagöp hagöp rö nöp gɨmɨdöp. Bɨ anɨbu nöp, Juda nɨbi bɨ Damaskas mɨdeila gau magöŋhalö hagla, ‘U bɨ aij yabɨƚ,’ a gɨla.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Pen nɨpe yad mɨdainö söl au apöm yɨp haga, ‘Mam Sol. Amgö magö ne kauyaŋ ñɨl nöŋ,’ a ga. Anɨg hagö nɨŋöl gɨ, adɨŋ amgö yad we ga u böŋ nöp kamɨŋ lö, ñɨl nɨŋem nɨp nɨŋnö.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Anɨg gö, Ananaias yɨp haga, ‘God apɨs bac bɨ hon sabe gɨmɨdal God u nöp, nöp uda. Udöm, nɨpe nan nɨhön nɨhön gɨnɨg gabin a gɨnab u nöp yamö nɨŋnabön. Nɨpe gasɨ nɨŋöb, ne Bɨ Kamɨŋ Aij nɨpe u waiö nɨŋmön, manö maj mɨgan nɨpe ke hagainɨm manö u ne ke waiö nɨŋnabön.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 God wög gɨ ñeb bɨ mɨdmön, nöp nɨhön nɨhön gajɨp amgö nɨŋban u, manö nɨhön nɨhön hagajɨp apdi nɨŋban u, nɨbi bɨ gau magöŋhalö kalɨp hag ñɨnabön.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Anɨb u, abad mɨdagaimön. Urakmön, God nɨp sabe gɨmön, ñɨg pakeinabön, nɨpe nan si nan naij gɨpan gac u ƚɨk gɨ ke yunab,’ a ga.
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Anɨg hagö, haga rö nöp gɨnö. Hainö Jerusalem i apem, God sabe gep ram u amem, God nɨp sabe gɨ mɨdem, naböŋ nɨŋnö.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Naböŋ nɨŋem, yad Bɨ Kub nɨŋnö nɨŋöl göm, nɨpe yɨp haga, ‘Yɨŋɨd Jerusalem arö gɨmön, ram mɨnöŋ ke gau armön. Nɨbi bɨ gai i manö aij yad hageinabön u nɨŋagnaböl,’ a ga.
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Anɨg hageia, yad hagnö, ‘Bɨ Kub. Kale ke yɨp nɨŋbal, yad nöd Juda magum gep ram gau ajem, nɨbi bɨ nöp nɨŋ udla gau kalɨp nagɨ lem, mɨñu magö nöp pakmɨdin.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Pen ñɨn ap bɨ manö aij ne hagep Sɨdipen nɨp kabö ju pak lɨlö nɨŋöl gem, yad bɨ nɨp pak leila gau waƚɨj kale ud ju lɨla gau abad mɨdem, paj hagnö,’ a gɨnö.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Anɨg hagainö, Bɨ Kub yɨp haga, ‘Yad nöp hag yunö ammön Juda nɨbi bɨ wasö mɨlö gau mɨdpal gau arnabön,’ a ga,” a ga.
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Juda nɨbi bɨ Pol manö hageia u nɨŋ mɨd damöm, Juda nɨbi bɨ wasö manö u nöp hagajɨp u nɨŋöm, kale meg magö dap ranöm manö kub yabɨƚ hagöm hagla, “Nɨp ud al pak lim! Bɨ unbö rö kamɨŋ mɨdagnɨm,” a gɨla.
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Manö kub anɨg hagöl gɨ, waƚɨj kale rɨmnap ud ju löm, haƚpɨƚ gau ƚɨhu udlö, ƚɨhu udlö, haƚpɨƚ ap rana.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Anɨg geila, ami bɨ kub yabɨƚ u, bɨ nɨpe rɨmnap kalɨp haga, “Nɨp dam ram raul mɨgan dammim, pakaimim, nɨbi bɨ gai i nɨhön gɨnɨg nɨp manö kub hagaböl iƚ u kalöp hag ñɨnɨm,” a ga.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Anɨg hagö, nɨp paknɨg damöm, nagɨ adɨk lɨla. Pen Pol nɨpe ami bɨ kub söl anɨb au urak mɨdeia u nɨp haga, “Hon Rom nɨbi bɨ lo ap anɨg göl mɨdagöp. Bɨ Rom nɨbö kabö göl gau yɨharɨŋ pakagnaböl. Kale nöd manö kub hagöm, manö ud asɨköm, gɨnaböl,” a ga.
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Pol anɨg hagö, ami bɨ kub anɨbu am bɨ kub yabɨƚ u nɨp haga, “Ne nɨhön gɨnɨg gabön? Bɨ anɨbu nɨpe bɨ Rom nɨbö rö,” a ga.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Anɨg hageia, ami bɨ kub yabɨƚ u apöm, Pol nɨp haga, “Ne nɨŋö bɨ Rom nɨbö rö aka? Yɨp hagö, nɨŋɨn,” a ga.
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Hageia, ami bɨ kub yabɨƚ u haga, “Yad mani kub yabɨƚ u yuem me, Rom bɨ mɨdpin,” a ga.
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Pol anɨg hageia, bɨ nɨp nagɨ lɨla gau pɨñɨŋ gɨla. Ami bɨ kub yabɨƚ u, “Bɨ i Rom nɨbö rö u pen nɨp nagɨ lɨbin,” a göm, u rö nöp pɨñɨŋ ga.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Ruö pen ami bɨ kub yabɨƚ u, Juda kai Pol nɨp manö nɨhön hagaböl u nɨŋ aij gɨn, a göm, God nan sabe gep bɨ kub gau abe, Juda kansol bɨ gau magöŋhalö abe, auim a gö, ap magum gɨlö nɨŋöl gɨ, Pol nɨp am hubɨk gɨ dapöm, mɨdeila aŋ au la.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.