Atos 22
Manö Kamɨŋ (KPW) vs ARIB
1 Pol nɨpe Juda nɨbi bɨ hagmɨdal manö u löm, haga, “Bapi mam bɨ. Manö kalöp hagnɨg gabin u nɨŋ mɨdaiim,” a ga.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Anɨg hageia, nɨpe Juda nɨbi bɨ hagmɨdal manö yöl haga rö nɨŋöm, manö manö gagöm, agamɨj yabɨƚ nöp mɨdeila.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 Kale agamɨj mɨdlö nɨŋöl gɨ, Pol kalɨp haga, “Yad Juda nɨbö u pen yɨp yag daula daun kub Dasas, Silisia Propins gau. Pen yad ap Jerusalem i, manö hag ñeb bɨ Gameliel aip mɨdem, kub gɨnö u me, apɨs bac bɨ lo manö nɨhön nɨhön hagla u magöŋhalö yɨp hag ñö, nɨŋbin. Anɨb u, kale God nɨp ud aij gun, a gɨmim, kƚiñ aij nöp gɨpim rö, yad u rö nöp gɨmɨdin.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Nɨbi bɨ Jisas Adan anɨbu arla gau kalɨp gɨ naij yabɨƚ gɨmɨdin. Kalɨp al pak lɨn, a gem, nɨbi abe bɨ abe kalɨp haƚöwaƚö nagɨ lem, dam nagɨ lɨmɨdin. Pen rɨmnap gɨ naij gɨ dam pak lɨnö, böŋ nöp ummɨdal.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Gɨmɨdin anɨbu, God nɨp nan sabe gep bɨ kub yabɨƚ u abe, bɨ manö ud asɨkep Kansol mɨdpal bɨ kub gau abe, kalɨp hag nɨŋbe, piral hagöp, a göm, hagagnaböl; nɨŋö hagöp, a gɨnaböl. Ñɨn ap yad Damaskas arnɨg gainö, bɨ kub anɨb gau yɨp köp rɨmnap nɨmam bɨ kale Damaskas mɨdeila gau kalɨ kƚiñ rɨk ñɨla. Köp anɨbu kalɨ kƚiñ rɨköm hagla, ‘Pol nɨp abad mɨdaimim. Damaskas nɨbi bɨ Jisas nɨp nɨŋ udpal gau kalɨp nagɨ löm, dam Jerusalem i daunɨm,’ a gɨla. Yad köp anɨbu udem, kalɨp nagɨ lɨ Jerusalem daunö, ilön udnaböl, a gem, Damaskas arnö.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Pen yad köp anɨb gau udem, bɨ rɨmnap aip am am sɨdö aŋ aulɨk magö u, Damaskas sösöl gɨno nɨŋöl gɨ, adɨŋ mailö kub unbö ke kumi kabö adö laŋ nɨbö ap lugöm yɨp nɨŋa.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Anɨg gö, yad ap lug mɨnöŋ yaŋ paknö nɨŋöl göm, manö ap yɨp haga, ‘Sol, Sol, yɨp nɨhön gɨnɨg gɨmön pör gɨ naij gabön?’ ö ga.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Hageia, yad hagnö, ‘Bɨ Kub! Ne ban?’ ö gɨnö.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Bɨ yad aip araino gau, mailö kub u nɨŋla u pen manö magö yɨp haga u apdi nɨŋagla.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Yad pen hagnö, ‘Bɨ Kub. Nɨhön gɨnam?’ ö gɨnö.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Mailö anɨbu mailö kub yabɨƚ göm, amgö yɨp u böŋ nöp we ga. Anɨg gö, bɨ yad aip araino gau, yɨp ñɨmagö kɨd u udöm, uɫ gɨ Damaskas arno.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Pen daun kub anɨbu bɨ ap mɨdeia. Hib nɨpe u Ananaias. Nɨpe lo hon u nɨŋ aij göm, hagöp hagöp rö nöp gɨmɨdöp. Bɨ anɨbu nöp, Juda nɨbi bɨ Damaskas mɨdeila gau magöŋhalö hagla, ‘U bɨ aij yabɨƚ,’ a gɨla.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Pen nɨpe yad mɨdainö söl au apöm yɨp haga, ‘Mam Sol. Amgö magö ne kauyaŋ ñɨl nöŋ,’ a ga. Anɨg hagö nɨŋöl gɨ, adɨŋ amgö yad we ga u böŋ nöp kamɨŋ lö, ñɨl nɨŋem nɨp nɨŋnö.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 “Anɨg gö, Ananaias yɨp haga, ‘God apɨs bac bɨ hon sabe gɨmɨdal God u nöp, nöp uda. Udöm, nɨpe nan nɨhön nɨhön gɨnɨg gabin a gɨnab u nöp yamö nɨŋnabön. Nɨpe gasɨ nɨŋöb, ne Bɨ Kamɨŋ Aij nɨpe u waiö nɨŋmön, manö maj mɨgan nɨpe ke hagainɨm manö u ne ke waiö nɨŋnabön.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 God wög gɨ ñeb bɨ mɨdmön, nöp nɨhön nɨhön gajɨp amgö nɨŋban u, manö nɨhön nɨhön hagajɨp apdi nɨŋban u, nɨbi bɨ gau magöŋhalö kalɨp hag ñɨnabön.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Anɨb u, abad mɨdagaimön. Urakmön, God nɨp sabe gɨmön, ñɨg pakeinabön, nɨpe nan si nan naij gɨpan gac u ƚɨk gɨ ke yunab,’ a ga.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Anɨg hagö, haga rö nöp gɨnö. Hainö Jerusalem i apem, God sabe gep ram u amem, God nɨp sabe gɨ mɨdem, naböŋ nɨŋnö.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Naböŋ nɨŋem, yad Bɨ Kub nɨŋnö nɨŋöl göm, nɨpe yɨp haga, ‘Yɨŋɨd Jerusalem arö gɨmön, ram mɨnöŋ ke gau armön. Nɨbi bɨ gai i manö aij yad hageinabön u nɨŋagnaböl,’ a ga.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 “Anɨg hageia, yad hagnö, ‘Bɨ Kub. Kale ke yɨp nɨŋbal, yad nöd Juda magum gep ram gau ajem, nɨbi bɨ nöp nɨŋ udla gau kalɨp nagɨ lem, mɨñu magö nöp pakmɨdin.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Pen ñɨn ap bɨ manö aij ne hagep Sɨdipen nɨp kabö ju pak lɨlö nɨŋöl gem, yad bɨ nɨp pak leila gau waƚɨj kale ud ju lɨla gau abad mɨdem, paj hagnö,’ a gɨnö.
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 “Anɨg hagainö, Bɨ Kub yɨp haga, ‘Yad nöp hag yunö ammön Juda nɨbi bɨ wasö mɨlö gau mɨdpal gau arnabön,’ a ga,” a ga.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Juda nɨbi bɨ Pol manö hageia u nɨŋ mɨd damöm, Juda nɨbi bɨ wasö manö u nöp hagajɨp u nɨŋöm, kale meg magö dap ranöm manö kub yabɨƚ hagöm hagla, “Nɨp ud al pak lim! Bɨ unbö rö kamɨŋ mɨdagnɨm,” a gɨla.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Manö kub anɨg hagöl gɨ, waƚɨj kale rɨmnap ud ju löm, haƚpɨƚ gau ƚɨhu udlö, ƚɨhu udlö, haƚpɨƚ ap rana.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Anɨg geila, ami bɨ kub yabɨƚ u, bɨ nɨpe rɨmnap kalɨp haga, “Nɨp dam ram raul mɨgan dammim, pakaimim, nɨbi bɨ gai i nɨhön gɨnɨg nɨp manö kub hagaböl iƚ u kalöp hag ñɨnɨm,” a ga.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Anɨg hagö, nɨp paknɨg damöm, nagɨ adɨk lɨla. Pen Pol nɨpe ami bɨ kub söl anɨb au urak mɨdeia u nɨp haga, “Hon Rom nɨbi bɨ lo ap anɨg göl mɨdagöp. Bɨ Rom nɨbö kabö göl gau yɨharɨŋ pakagnaböl. Kale nöd manö kub hagöm, manö ud asɨköm, gɨnaböl,” a ga.
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Pol anɨg hagö, ami bɨ kub anɨbu am bɨ kub yabɨƚ u nɨp haga, “Ne nɨhön gɨnɨg gabön? Bɨ anɨbu nɨpe bɨ Rom nɨbö rö,” a ga.
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Anɨg hageia, ami bɨ kub yabɨƚ u apöm, Pol nɨp haga, “Ne nɨŋö bɨ Rom nɨbö rö aka? Yɨp hagö, nɨŋɨn,” a ga.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Hageia, ami bɨ kub yabɨƚ u haga, “Yad mani kub yabɨƚ u yuem me, Rom bɨ mɨdpin,” a ga.
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Pol anɨg hageia, bɨ nɨp nagɨ lɨla gau pɨñɨŋ gɨla. Ami bɨ kub yabɨƚ u, “Bɨ i Rom nɨbö rö u pen nɨp nagɨ lɨbin,” a göm, u rö nöp pɨñɨŋ ga.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Ruö pen ami bɨ kub yabɨƚ u, Juda kai Pol nɨp manö nɨhön hagaböl u nɨŋ aij gɨn, a göm, God nan sabe gep bɨ kub gau abe, Juda kansol bɨ gau magöŋhalö abe, auim a gö, ap magum gɨlö nɨŋöl gɨ, Pol nɨp am hubɨk gɨ dapöm, mɨdeila aŋ au la.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.