João 4
Ulibra wi Naşibaţi (KNF) vs ARA
1 Bafariŧay baŧiink kë baji baţaşar Yeŧu baŧum adoo pel biki Yowan kë abot aji batŧaar bañaaŋ bampeluŋ biki Yowan akbatŧaaruŋ.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 Yeŧu ul ţi uleeful aanji batŧaar, baţaşarul bajaaŋ babatŧaar.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Wi aŧiinkuŋ uko mënţ, apën du Yuda akak Galilay.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Awo i kamuur uŧaak wi *Ŧamariya.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Kë hënk di ayaaŋ aban du ubeeka uloŋ wi Ŧamariya wi bajaaŋ badu Ŧikar kañog uţeeh wi *Yakob abiiŋ aţen *Yoŧef abukul.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Ţi dko mënţ di di pliik pi Yakob pawooŋ. Yeŧu apoş anoor aşë ya aţo du kañog pliik mënţ. Unuur udiiŋ wal mënţ.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Kë ñaaţ aloŋ i Ŧamariya aşë bi pliik. Kë Yeŧu aşë ji na a : « Ţenaan meel ddaan. »
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Baţaşarul baya wal mënţ ubeeka pla uko ude.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Kë ñaaţ aji na a : « Hum di iwi, inwooŋ nayuday ihiluŋ kañehanaan meel, nji nwooŋ i Ŧamariya? » (Bayuday baanji banaakiir na bañaaŋ biki Ŧamariya.)
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Kë aŧeema aji : « Woli ime lah uko wi Naşibaţi ajaaŋ aţen abot ame ñaaŋ anjakiiŋ iţena adaan, iwi ţi uleefu ikñehanuluŋ aşë ţenu meel manjaaŋ manwul bañaaŋ ubida. »
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Kë aşë ji na a : « Naweek, iinwo na nin ukoolan uliikni kë pliik pabaa diil maakan. Ţuŋ di di ibaaŋ aliikna meel manjaaŋ manwul bañaaŋ ubida ba?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Idëm apel Yakob ateem nja anwuluŋ nja pliik pi i? Ul andaanuŋ ţi pa abot awul babukul na ŋnŧaam ŋi nul kë ŋadaani? »
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Kë Yeŧu aşë ŧeema aji : « Ñaaŋ andaanuŋ meel mi, udaan ukak aţija ;
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 kë ñaaŋ anşaaŋ adaan meel mi nji kaluŋ kawula nin udaan uunkak aţija, meel mi nji kawululuŋ mankak ukumpëş unkwuluŋ ubida wi mnţo. »
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Kë ñaaţ aşë ji na a : « Naweek, ţenaan meel mënţ, udaan uwutna kakak kaţijën ndoo nwo i pbi pliik ţi. »
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Kë aji na a : « Yaan idu ayinu işë ikak na a ţi. »
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Kë aŧeema aji : « Mëniimaa. »
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 ţiki ibi niima ŋyaaş kañeen, kë i iwoonaanuŋ hënkuŋ aanwo ayinu. Ifaŋ ţi waŋ. »
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Kë ñaaţ kë aşë ji na a : « Naweek, dwin kë iwo *Naţupar Naşibaţi na manjoonan.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Bateemun badëman Naşibaţi ţi pnkuŋ pi, kë an bayuday naşë ji du Yeruŧalem di di bañaaŋ bawooŋ i kado kadëmana. »
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Kë aşë ji na a : « Abuk ñaaţ, fiyaarën, wal uloŋ ubi wi mënţ ţi pnkuŋ pi këme du Yeruŧalem ţañ di bakdooŋ kadëmanaan Naşibaţi Aşin nja.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 An, naji nadëman uko wi nawooŋ naammee. Un ŋji ŋdëman uko wi ŋmeeŋ ţiki ţi bayuday di di Naşibaţi aţepnuŋ abuuran bañaaŋ.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Kë wal uşë bi, wii wi, udo bi ban ban, wi banjaaŋ badëman Naşibaţi Aşin nja bakme'uluŋ na manjoonan kado kadëmana na uhaaş ; bukal bawooŋ banjaaŋ badëman Naşibaţi Aşin nja, bukal biki aklaaŋ.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Naşibaţi awo uhaaş kë banjaaŋ badëmana bawo i kame'a na manjoonan kadëmana na uhaaş. »
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Kë ñaaţ aşë ji na a : « Dme kë Ñaaŋ i Naşibaţi adatuŋ, i bajaaŋ bado *Kriŧtu abi. Woli aluŋ abi, aţup nja iko bŧi jibi iwoori. »
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Kë Yeŧu aji na a : « Nji nkaţiiniiŋ na iwi, dwooŋ aŋ mënţ. »
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Wal wi aţiiniiŋ haŋ kë baţaşarul başë wuj, aşë ñoŋar wi bawinuluŋ kë akţiini na ñaaţ. Kë nin aloŋ ţi baka aşë wo aanhepara uko wi aklaaŋ këme uko wi akţiiniiŋ na ñaaţ.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Wal mënţ ñaaţ aduk pdunk pi nul, aya du ubeeka aji na bañaaŋ:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 « Nabiin nawin ñiinţ aloŋ anţupnuŋ iko yi ndoluŋ bŧi. Woon Kriŧtu a i? »
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Bapën ţi ubeeka aya du a.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Wal mënţ baţaşarul bawo ţi pkooţa aji na a : « Najukan, deeni. »
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Kë aşë ŧeem baka aji : « Dka pde pi nawooŋ naammee. »
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Baţaşarul bawo ţi pşal aji me aloŋ aţija ţij uko ude.
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Kë Yeŧu aşë ji na baka : « Pde pi naan pawooŋ pdo uko wi anyilnuŋ ajaknuŋ ndo na pbaañëş ulempul.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Jëm naji naji : “uduka kli kbaakër kakit kaşë kabi” i? Dţupan, nakatan këş naten ŋţeeh, ŋado bi kay kay pa kakit.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Kë nakit ado bi jun jun pyeenk baluk bi nul abot akit ŋdeey pa ubida wi mnţo, najaar na nakit bahilna balilan bukal batëb bŧi.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Ţi uko mënţ, uko wi bajakuŋ uwo manjoonan : Aloŋ aji jaar, aloŋ kakit.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Nji dyilan naya nakit uko wi nawooŋ naanjaari. Baloŋ bado ulemp untamnuŋ, kë an naşë yeenk ulemp wi ujënk wi baka. »
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Ţi ubeeka wi mënţ bañaaŋ biki Ŧamariya baŧum bafiyaar Yeŧu wi baŧiinkuŋ uko wi ñaaţ aţupuŋ ţi a aji : « Aţupën iko yi ndoluŋ bŧi. »
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Hënk, wi bañaaŋ babiiŋ du a, bakooţa aji aţo na baka ; kë aţo da ŋnuur ŋtëb.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ŋţup ŋi nul ŋado kë bañaaŋ baŧum maakan kak bafiyaara ;
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 baji na ñaaţ: « Mënţ uko wi iţupuŋ ţañ ukaaŋ kë ŋfiyaara ; un ţi ŋleefun ŋŧiinka abot ame kë ul na manjoonan awooŋ Nabuuran bañaaŋ bŧi. »
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Wi Yeŧu aţooŋ ŋnuur ŋtëb du Ŧamariya, aşë pën da aya *Galilay.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Abi ţup aji kë *Naţupar Naşibaţi aanji ŧiinkana du uŧaak wi nul.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Kë wi aşaaŋ aban du Galilay, bañaaŋ bamëbana bnuura ţiki wi bayaaŋ *Ufeŧtu wi Mbuur du Yeruŧalem bawin iko bŧi yi adoluŋ da.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Yeŧu akak ubeeka wi Kana du *Galilay di abiiŋ akakanaan meel ubiñu. Kë wal mënţ aloŋ ţi balempar naşih baweek aloŋ i abukul amaakuŋ aşë wo du Kapernawum.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Wi aŧiinkuŋ kë Yeŧu awoona Yuda aban ţi Galilay, aya du a, akooţa aya ajeban abukul ţiki amaak añogan pkeţ.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Kë Yeŧu aşë ji na a : « Woli naanwin mlagre na iko iñoŋarënaan naanji nafiyaarën. »
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Kë nalempar naşih aşë ji na a : « Naweek, biin ji abuk naan abi akeţ. »
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Kë aji na a : « Yaani, abuku awo najeb. »
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Ahum nwo ţi bgah, kë balemparul başë bi ayit na a aji na a abukul ajebi.
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Ahepar baka wal wi amatrënuŋ. Kë baji na a : « Takal da, uko ji uwoori uloolan wi pnak wi wi uleef ukakuŋ ajoobëţ na a. »
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Aşin napoţ aleş kë wal mënţ wi wi Yeŧu ajakuluŋ: « Abuku awo najeb. » Wi wi aşaaŋ afiyaar Yeŧu ul na biki katohul bŧi.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Uko waŋ uwooŋ uko uñoŋarënaan utëbanţën wi Yeŧu adoluŋ ţi Galilay. Ado wa wi apënnuŋ Yuda.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.