Romanos 4

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ma hɛ ta lɛpɔ nde ŋge kɛ kasi saŋmbambɔ wusu Abaraham? A kweɗyama ɓa yasi te nda kɛ tɛri te yi mumɔ?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Njambiyɛ má pɛsi nde, Abaraham mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ wulɛ kɛ yiŋa mɛkele mɛte yi nyɛ kelma kɛ́, ma nyɛ yakama ɓendiɗye yotu. Ma kɛ mbɔmbu Njambiyɛ, yiŋa yasi te yi nyɛ yakama ɓendiɗye yotu kɛto te yeti na.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Mɛkana mɛ Njambiyɛ lɛ́pi nde ŋge? Yo lɛ́pi nde: ‹Abaraham tikima temɔ kɛ yi Njambiyɛ, ɛ Njambiyɛ lɛpɛ kɛ yite nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.›
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Yo nde, ŋgɛ mumɔ kelɛ mɛsay, a yâkaŋgwɛ ɓɛ nɛ sol kɛ mɛsay mɛte. Kɛ yite, ɓo ti nyɛ́ki nyɛ yo nyɛkɔ nɛ gbɛlate na. Yo yasi te yi ɓo yâkaŋgwɛ nyɛ nyɛ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ma ŋgɛ mumɔ ti kelɛ yiŋa mɛsay ɗete na, ŋgɛ nyɛ kpalɔ tikɔ temɔ kɛ yi Njambiyɛ, nyɛ ɛ pɛsɛ nde, mɔ mɛɓeyɔ yakama ɓɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɔ, komɛte, Njambiyɛ má lɛpɔ nde, mɔ te mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto tikina temɔ te yite.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Yo ɗete sendi yi Davit kɛ lɛpɔ nde, mɔ te ɛ Njambiyɛ lɛpɛ nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kinɛ pa diyɛ nde, a pâŋ pa kelɔ yiŋa kimɔ mɛkele kɔ nɛ mɛsosa.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Davit kɛ lɛpɔ nde: ‹Ɓotu ɓete ɓe Njambiyɛ tikima mɛjɔsɔ man nɛ ŋgwɛtɛ soŋɛ mɛɓeyɔ man ɓaka nɛ mɛsosa.
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Mɔ te ɛ Baba Mbokɔ yeti kɛ lɛpɔ se kasi mɛɓeyɔ mɛnɛ kɔ nɛ mɛsosa.›
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 ’Mɛsosa mɛte ɓɛ́ŋa ka ndi ɓotu ɓete ɓe pɛsina ɓaka? ’Ho yo ɓɛ́ŋa sendi ɓotu ɓete ɓe ti pɛ́sinaŋgwɛ ɓaka? Kɛto kɛ yi Abaraham, hɛ kasima nde, Njambiyɛ lɛpima nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto tikina temɔ te yi nyɛ tikima kɛ yenɛ kɛ́.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Kɛ yi Njambiyɛ lɛpima nde, Abaraham mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛ́, ’yite a ma pɛsina ho a tì pa pɛsina na? Kɛ ŋgimɔ te yite a ɓa̧ ndi ɗete, ko a tì pa pɛsina na.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Kɛ kɔŋte yɛy, ɛ Njambiyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde, a pɛ̂sinaŋgwɛ yí teɗye nde, nyɛ Njambiyɛ pɛsima nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ. A pɛsima nde, Abaraham mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto tikina temɔ te yi nyɛ tikima kɛ yenɛ kɛ́, yite a tì pa pɛsina na. Ɗete, Abaraham nja̧ nje ɓɛ saŋgwɛ nɛ ɓomɔ hɛnɛ ɓe tikɛ temɔ kɛ yi Njambiyɛ, ko ɓotu ɓete ɓe ti pɛ́sinaŋgwɛ ɓaka. Ɗete, Njambiyɛ ta lɛpɔ nde, ɓo mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Abaraham sendi saŋgwɛ nɛ ɓotu ɓete ɓe pɛsina ɓaka, yeti kɛto gbɛla mɛpɛsina mɛte yi ɓɛŋna ndi kɛ yotu kɛ́ na, nyɛ saŋgwɛ nɛ ɓaka ɓe tikɛ sendi temɔ kɛ yi Njambiyɛ kɛ̀ nɔ mbɔmbu nda yi nyɛ kelma kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ tì pa pɛsina kɛ́.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ma Njambiyɛ kpoma nyɛ Abaraham nde, a ta kaŋɛ mɛnɛti maka nyɛ nyɛ ɓenɛ ɓenday ɓenɛ. Yi Njambiyɛ kpoma ɗete kɛ́, yeti kɛto Abaraham kelma yiŋa yasi te yi mɛmboŋga mɛnɛ lɛpɛ kɛ́ na. Yo nde, a lɛpima nde, Abaraham mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ kɛto tikina temɔ te yi nyɛ tikima kɛ yenɛ kɛ́.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Má ɓɛki ndi nde, mɛyasi mɛte yi Njambiyɛ ɓakiɗye tikɛ ɓotu ɓenɛ kɛ́ ɓɛ́ŋa ndi ɓotu ɓete ɓe kelɛ yasi te yi mɛmboŋga lɛpɛ kɛ́, ma tikina temɔ te yi ɓomɔ tikɛ kɛ yi Njambiyɛ kɛ́ gbɛlate. Sendi, ma yasi te yi Njambiyɛ kpoma kɛ́ tí kelna se na.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ma mɛmboŋga kél nde, Njambiyɛ wôku ŋgambi suŋgwɛ nɛ ɓomɔ, kɛto ɓo yeti kɛ ɓeŋgwɛ yo na. Ŋgɛ ɓɛ nde, mɛmboŋga yeti na, yite kasi yaŋgila te yeti sendi na.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ɗete, yasi te yi Njambiyɛ ɓakiɗye tikɛ ɓotu ɓenɛ kɛ́, a kpóku yo nyɛ ɓotu ɓete ɓe tikɛ temɔ kɛ yenɛ ɓaka, na nyɛ ɓo yo nɛ gbɛlate, nɛ́ ɓenday ɓe Abaraham hɛnɛ ɓɛ nɔ, yeti ndi kɛto ɓaka yi mɛmboŋga nja̧ ndi kɛto yan ɓepɔ na, yo sendi kɛto ɓaka ɓe tikɛ ndi temɔ kɛ yenɛ nda yi Abaraham te saŋgwɛ wusu hɛnɛ kelma kɛ́.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Yo nda yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde: ‹Mi tɛmbiɗya wɛ, nɛ́ wɛ ɓɛ saŋgwɛ nɛ ɓuɗya mɛkandɔ.› Abaraham, nyɛ saŋgwɛ wusu kɛ mbɔmbu Njambiyɛ te yi nyɛ tikima temɔ kɛ yenɛ kɔ. Njambiyɛ te, nyɛ Njambiyɛ te ɛ kelɛ nde, ɓemuŋ yɔkwɛ ɓɛ nɛ joŋ kɔ. Yo nyɛ kusɛ sendi mɛyasi mɛte yi ti ɓɛ kwey kɛte kɛ́.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Abaraham tikima temɔ kɛ yi Njambiyɛ, ɓɛ nɛ ɓiɓina temɔ kɛ yasi te yi mumɔ ti yaka ɓɛ se nɛ ɓiɓina temɔ nde, yo yakama kelna kɛ́. Ɗete, ɛ nyɛ nje ɓɛ saŋgwɛ nɛ ɓuɗya mɛkandɔ nda yi Njambiyɛ ma lɛ́pi nyɛ nyɛ kɛ́. Njambiyɛ lɛpima nyɛ nyɛ nde: ‹Ɓenday ɓɔ ta ɓɛ ɓuɗyate nda ɓesisɔ̧ ɓe ɗyoɓɔ.›
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Kɛ ŋgimɔ te yite mɛsew mɛ Abaraham mɛ kɛ̀ nda gɔmay. A ɓɛŋma nde, yotu nɛ ma dugbɔ, ɓɛŋɛ sendi ɗete kɛ yi Sara nde, ŋgimɔ jariki sima kwa̧. Ma ko ɗete, Abaraham tì tɛkɛ kɛ tikina temɔ te yi nyɛ tikima kɛ yi Njambiyɛ kɛ́ na.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Yasi wɛtɛ, a ka̧ mbɔmbu yí tikɔ temɔ kɛ yi Njambiyɛ kinɛ nyɛ mɛso kɛ yasi te yi Njambiyɛ kpoma nyɛ nyɛ kɛ́ na. Njambiyɛ nya nyɛ ɗeti kɛ tikina temɔ te yi nyɛ tikima kɛ yenɛ kɛ́, ɛ nyɛ lukse Njambiyɛ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 A duwa̧ gbate nde, Njambiyɛ nɛ ɗeti te yi tonjɛ yasi te yi nyɛ si kpo kɛ́.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Yo kɛto Abaraham tikima temɔ ɗete, ɛ Njambiyɛ lɛpɛ nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde: ‹Njambiyɛ lɛpima nde, a mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.› Yi ɓo kɛtima ɗete kɛ́, yo yeti ndi kɛto Abaraham nyɛpɔ na,
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 yo sendi kɛto su, wusɛ ɓotu ɓete ɓe tikɛ temɔ kɛ yi Njambiyɛ te ɛ womiya Nyaŋgwɛ Kumande wusu Yesus soŋɛ kɛ njoka ɓemuŋ kɔ. Njambiyɛ ta lɛpɔ sendi nde, wusɛ mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 A kaŋma nyɛ nyɛ ɓomɔ nde, ɓo wôku nyɛ kɛto ɓeya mɛkele musu. Ɛ nyɛ nje womiyɛ nyɛ, nɛ́ wusɛ nje ɓɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.