Marcos 12

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kɛ kɔŋte, ɛ Yesus kandɛ lɛpina mɛyasi nyɛ ɓo nɛ nje mɛkanɔ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Wɛtɛ mumɔ sama ŋgwaŋ *vinyɛ. Ɛ nyɛ kelɛ kakwɛ litɔ nɛ yo, timɔ mbɛy sɔpita mɛmbumɔ, sumɔ sendi doŋgbe doŋgbe tu̧ yí pɛmna ŋgwaŋ. Ɛ nyɛ nje kaŋɛ yo hɛnɛ nyɛ ɓaŋa ɓotu ɓe mɛsay nde, ɓo ɓâkiɗya, ɓɛ sendi nɛ ŋgaɓiyɛ te yan kɛte. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ kwa̧ lɔndunate kɛ̀ yiŋa mɛnɛti.
1 Depois Jesus começou a falar por meio de parábolas . Ele disse:
2 Kɛ ŋgimɔ te yi mɛmbumɔ sima ɗetɔ kɛ ŋgwaŋ ma ɗya̧, ɛ nyɛ tomɛ wɛtɛ mɔ mɛsay kɛnjɛ kɛ yi ɓari, nɛ́ ɓo njesɛ nyɛ ŋgaɓiyɛ mɛmbumɔ mɛte yenɛ.
2 Quando chegou o tempo da colheita, o dono enviou um empregado para receber a sua parte.
3 Yasi wɛtɛ, ɓotu ɓe mɛsay te ɓari tɛmma ɓiye nyɛ mɛndɛ yɔkiɗye nyɛ nɛ gboŋgo ɓɔ.
3 Mas os lavradores agarraram o empregado, bateram nele e o mandaram de volta sem nada.
4 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tomɛ sendi wɛtɛ mɔ mɛsay kɛnjɛ ɓo. Ɛ ɓo mɛndɛ mbɛte kɔmbɛ kɛ to toyɛ nyɛ wuŋgwɛ.
4 O dono mandou mais um empregado, mas eles bateram na cabeça dele e o trataram de um modo vergonhoso.
5 A nja̧ tomɔ sendi mbaŋa kɛ kɔŋ te yɔru. Ɛ ɓo wo mbɛte. Ɛ nyɛ nje tomɔ sendi ɓaŋa ɓuɗyate kɛnjɛ. Ɓo natima ɓaŋa tumbɔ wo ɓaŋa.
5 E ainda outro foi mandado para lá, mas os lavradores o mataram. E o mesmo aconteceu com muitos mais — uns foram surrados, e outros foram mortos.
6 Ndana, ɛ nyɛ tika ndi nɛ ndaŋga mɔnɔ wenɛ, sɔŋ temɔ nɛ. Yí siɗyɛ nɔ, ɛ nyɛ nje tomɔ nyɛ kɛnjɛ lɛpɔ nde: ‹Ɓo ta kambɔ, kɛto yo mɔnmbɛ.›
6 E agora a única pessoa que o dono da plantação tinha para mandar lá era o seu querido filho. Finalmente ele o mandou, pensando assim: “O meu filho eles vão respeitar.”
7 Yasi wɛtɛ, ɓotu ɓe mɛsay ɓaka nja̧ lɛpɔ tandɛ yan nde: ‹Nɛ ɓɛ̂ŋa, mɔ te ɛ ta tika nɛ mɛlikɔ, ɛkɔ! Nɛ njâki, hɛ wôku nyɛ, nɛ́ wusɛ tika su nɔ.›
7 Mas os lavradores disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
8 Ɛ ɓo ɓiye nyɛ wo, ɓu̧ muŋ nɛ kɛ̀ li̧ kɛ kɔŋ ŋgwaŋ.
8 — Então agarraram o filho, e o mataram, e jogaram o corpo para fora da plantação.
9 «Ma sa ŋgwaŋ ta nje kelɔ nan? A ta nje girise ɓotu ɓe mɛsay ɓenɔri nje kaŋɛ ŋgwaŋ nyɛ ɓaŋa.
9 Aí Jesus perguntou:
10 ’Yite nde, wunɛ tì pa tɔlɔ lɛpi kɛ yi ɗiyɛ kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ kɛ́ na? Yo kɛtinate nde: ‹Tari*f1* te yi ɓotu ɓe sumna tu̧ sɛŋma kɔ kpalma nje ɓɛ saŋgwɛ kondu.
10 Vocês não leram o que as
11 Ma yasi kɛ, yo mɛkele mɛ Baba Mbokɔ, yo yasi te yi wusɛ ɓɛŋɛ ŋgbakima.› »
11 Isso foi feito pelo Senhor
12 Kɛ ɓekum Ɓeyudɛn ma si wokɔ mɛlɛpi mɛnɔri hɛnɛ kɛ́, ɛ ɓo sa̧ nje te yi ɓiye Yesus, kɛto ɓo duwa̧ nde, a nyɛ́ki kanɔ te suŋgwɛ nɛ ɓo. Yasi wɛtɛ, ɓo ɓa̧ kɛ kambɔ ŋgil ɓomɔ, ɗete ɛ ɓo jisɛ kwa̧ tikɔ nyɛ.
12 Os líderes judeus sabiam que a parábola era contra eles e quiseram prender Jesus, mas tinham medo do povo. Por isso deixaram Jesus em paz e foram embora.
13 Ɓo nja̧ tomɔ ɓaŋa *Ɓefarisɛ̧ nɛ̀ ɓaŋa ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ njɔŋ kumande Herod ɓaka kɛnjɛ kɛ yi Yesus, nɛ́ ɓo dɔŋgiɗye nyɛ wulɛ kɛ lɛpi te yi ta pundɔ kɛ numbu nɛ kɛ́.
13 Depois mandaram que alguns fariseus e alguns membros do partido de Herodes fossem falar com Jesus a fim de conseguirem alguma prova contra ele.
14 Ɛ ɓo ɗya̧ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Yekele, wusɛ duwa̧ nde, wɛ mɔ gbakasi ko kɛ misi mɛ nda, kɛto wɛ ti ɓáŋ yɔ mbɛri misi mɛ mumɔ na. Wɛ téɗya yɔ nje Njambiyɛ gbate gbate. ’Mɛmboŋga lɛ́pi nde, mumɔ gbôku garama nyɛ *Sesar? ’Hɛ gbôku ho hɛ tî gboku?»
14 Eles chegaram e disseram: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto e não se importa com a opinião dos outros. O senhor não julga pela aparência, mas ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige. Diga: é ou não é contra a nossa
15 Yesus duwa̧ likisi yan, ɛ nyɛ diyɛ ɓo nde: «Wunɛ ɓóɓa mi kɛto ŋge? Wunɛ ɓôŋ nɛ sule wɛtɛ nje nɔ, nɛ́ mi ɓɛŋ.»
15 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
16 Ɛ ɓo nje nɔ ɓu̧ kaŋɛ nyɛ nyɛ. Ɛ nyɛ diyɛ ɓo nde: «Yikɛ yekambiyɛ to nda? Kɛtina mɛkɛti mɛte yikɛ téɗya nda?» Ɛ ɓo yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Yo yi Sesar.»
16 Eles trouxeram, e ele perguntou: Eles responderam: — São do Imperador.
17 Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ nyɛ̂ki Sesar mɛyasi mɛte yenɛ, nyɛ Njambiyɛ mɛyasi mɛte yenɛ.» Ɓo ŋgbakimama ɓuɗyate kɛ yasi te yi nyɛ yeŋsama kɛ́.
17 Então Jesus disse: E eles ficaram admirados com Jesus.
18 *Ɓesadusɛ̧ lɛ́pi yan nde, ɓemuŋ tí womiyɛ na. Ɓo nja̧ sendi kɛ yi Yesus diyɛ nyɛ mɛdiyan lɛpɔ nde:
18 Alguns saduceus , os quais afirmam que ninguém ressuscita, chegaram perto de Jesus e disseram:
19 «Yekele, kɛ njoka mɛmboŋga musu yi Mɔyisi kɛtima kɛ́, yo kɛtinate kɛ mɔyte nde: ‹Ŋgɛ mumɔ ɓɛ nɛ maŋ, ŋgɛ maŋ wenɛ te gwe tikɔ nyari kinɛ ja ɓenɛ nyɛ na, na ɓôŋ kusɔ te, na ja kwaŋɗye nɛ ɗinɔ maŋ ɛ gwa̧ kɔ.›
19 — Mestre, Moisés escreveu para nós a seguinte lei : “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
20 Yo ɓa̧ nɛ ɓaŋa ɓɔnɔ ɓembam yitan jɔ yiɓa ɓe jaɗya kɛ mɔy yan. Tomba te ɓoŋma nyari gwe kinɛ tikɔ ko mɔnɔsikɛ ɓenɛ nya te na.
20 Acontece que havia sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos.
21 Ɛ ɛ kɔŋ te ɓu̧ kɔ gwe kinɛ tikɔ ko mɔnɔsikɛ ɓenɛ nya te na. Yo ɓa̧ ndi sendi ɗete nɛ mɔ yitatite.
21 O segundo casou com a viúva e morreu sem deixar filhos. Aconteceu a mesma coisa com o terceiro.
22 Yo kwaŋnama ndi ɗete siɗyɛ nɛ ɓo hɛnɛ yitan jɔ yiɓa nɛ gbukup. Ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ kɛ njoka yan tì ja ɓenɛ nya te yí kusɔ nɛ kandɔ na. Ɗiyɔ kɛ́, ɛ nyari nje gwe sendi kɛ kɔŋ yan hɛnɛ.
22 Afinal, os sete irmãos casaram com a mesma mulher e morreram sem deixar filhos. Depois de todos eles, a mulher também morreu.
23 Ma kɛ yesɔ te yi ɓemuŋ ta womiyɛ nɔ kɛ́, kɛ njoka ɓembam ɓaka, nya kɔ ta nje ɓɛ nya nda, kɛto ɓo hɛnɛ yitan jɔ yiɓa ɓoŋma nyɛ nɛ mɛgwaki?»
23 Portanto, no dia da ressurreição, quando todos os mortos tornarem a viver, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
24 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «’Nɛ ti ɓɛ́ŋa nde, mɛjɔsɔ mun wúla, kɛto wunɛ kɛ ndekima yasi te yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ, ndekima sendi ŋguŋguɗyɛ Njambiyɛ na?
24 Jesus respondeu:
25 Yo nde, komɛ ɓemuŋ ta womiyɛ kɛ́, mɛgwaki tí ɓɛŋna se na. Yasi wɛtɛ, ɓomɔ hɛnɛ ta joŋna nda yi ɓejaki ɓe Njambiyɛ joŋna nɔ kɛ ɗyoɓɔ kɛ́.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
26 Ma kɛ kasi womiya ɓemuŋ, yite nde, wunɛ tì pa tɔlɔ ka mɛkana mɛte yi Mɔyisi kɛtima kɛ́ na? Wunɛ tì pa tɔlɔ kɛ mbɛy te yi lɛpɛ kasi mɔnɔ jeti te ɛ ɓa̧ kɛ ɓiye ɗitɛ kɛ́ na? Womɛte Njambiyɛ lɛpima nyɛ Mɔyisi nde: ‹Mi mbɛ Njambiyɛ te ɛ Abaraham, Njambiyɛ te ɛ Isak, Njambiyɛ te ɛ Yakɔp.› Wunɛ tì pa tɔlɔ mbɛy te na?
26 Vocês nunca leram no
27 Yo nde, Njambiyɛ yeti Njambiyɛ ɓemuŋ na, nyɛ Njambiyɛ te ɛ ɓotu ɓete ɓe nɛ joŋ ɓaka. Gbate, wunɛ kɛ mɔy mɛjɔsɔ nɛ pitik.»
27 E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos. Vocês estão completamente errados!
28 Wɛtɛ mɔ kɛtina mɛyasi ɓa̧ kɛ lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ mɛso mɛte yi ɓo ɓa̧ kɛ nyɛ kɛ́. A ɓɛŋma nde, Yesus yeŋsama kimɔte nyɛ *Ɓesadusɛ̧. Ɛ nyɛ nje kɛ kɛki nɛ diyɛ nyɛ nde: «Kɛ mɛmboŋga hɛnɛ, yɛn kwa̧ ɓɛsɔ?»
28 Um mestre da Lei que estava ali ouviu a discussão. Viu que Jesus tinha dado uma boa resposta e por isso perguntou: — Qual é o mais importante de todos os mandamentos da
29 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Mboŋga te ɛ kwaŋma ɓɛsɔ kɔ, yo yɔkɔ ɛ lɛpɛ nde: ‹Kandɔ Isarayɛl, wokɔ. Siya Baba Mbokɔ, yo ndi Baba Mbokɔ te Njambiyɛ wusu.
29 Jesus respondeu:
30 Kwaɗyikwɛ Baba Mbokɔ te Njambiyɛ wɔ nɛ temɔ yɔ hɛnɛ, nɛ sisiŋ yɔ hɛnɛ, nɛ ɗyanɔ ɗyɔ hɛnɛ, nɛ ɗeti yɔ hɛnɛ.›
30 Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com toda a mente e com todas as forças.”
31 Mboŋga yiɓate, yo nde: ‹Kwaɗyikwɛ mɔŋ nda yi wɛ kwaɗyɛ nɛ yotu yɔ kɛ́.› Kinɛ mbaŋa mboŋga ɛ kwaŋma mɛmboŋga maka yiɓa na.»
31 E o segundo mais importante é este: “Ame os outros como você ama a você mesmo.” Não existe outro mandamento mais importante do que esses dois.
32 Ɛ mɔ kɛtina mɛyasi nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Kimɔ yaŋa, yekele, wɛ lɛpima gba gbakasi yí lɛpɔ nde, siya Njambiyɛ yo ndi nyɛ nyɛpɔ, kinɛ mbaŋa se na.
32 Então o mestre da Lei disse a Jesus: — Muito bem, Mestre! O senhor disse a verdade. Ele é o único Deus, e não existe outro além dele.
33 Sendi, ŋgɛ mumɔ kwaɗyɛ Njambiyɛ nɛ temɔ nɛ hɛnɛ, nɛ ɗyanɔ ɗyenɛ hɛnɛ, nɛ ɗeti nɛ hɛnɛ, kwaɗyɛ jakɔsɔ mumɔ nda yi nyɛ kwaɗyɛ nɛ yotu nɛ kɛ́, yo yite laŋsa mɛsadaka hɛnɛ te yi mumɔ yakama nyɛ Njambiyɛ kɛ́. Yo yite laŋsa mɛsadaka mɛ ɓenyamɔ te yi ɓo loɗyɛ loɗyukwɛ, ko mɛsadaka mɛte yiri hɛnɛ.»
33 Devemos amar a Deus com todo o nosso coração, com toda a nossa mente e com todas as nossas forças e também devemos amar os outros como amamos a nós mesmos. Pois é melhor obedecer a estes dois mandamentos do que trazer animais para serem queimados no altar e oferecer outros sacrifícios a Deus.
34 Yesus ɓɛŋma nde, a yeŋsama kimɔte nɛ ɗyanɔ, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Wɛ mɛ nɛdɔ te yi nyiŋɛ kɛ *Kandɔ Njambiyɛ.» Kɛ kɔŋte, ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì ɓoɓɛ diyɛ nyɛ mɛdiyan se na.
34 Jesus viu que o mestre da Lei tinha respondido com sabedoria e disse: Depois disso ninguém tinha coragem de fazer mais perguntas a Jesus.
35 Yesus ɓa̧ kɛ teɗye mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nyɛ ɓomɔ kɛ mbanjɔ Njambiyɛ. Ɛ nyɛ diyɛ nde: «Kɛto ŋge yi ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi lɛpɛ nde, *Krist mɔnɔ Davit kɛ́?
35 Quando Jesus estava ensinando no pátio do Templo, perguntou:
36 Davit nɛ ŋguru wenɛ lɛpima nɛ̀ ɗeti te yi Kimɔ Sisiŋ nde: ‹Baba Mbokɔ lɛpima nyɛ Kumande wombɛ nde: Ɗiyɔ mɛtiɗyɛ kɛ mbam ɓɔ mbɛ nde, mi sîki kawule ɓependɔ ɓɔ tikɔ kɛ nji̧ mɛkol mɔ.›
36 Pois Davi, inspirado pelo Espírito Santo, escreveu:
37 Davit nɛ ŋguru wenɛ kɛ jeɓa nyɛ nde Kumande. Ma Kumande wenɛ ta kpalɔ nje ɓɛ mɔnɔ wenɛ nan?» Nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ lɛŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi nyɛ ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́ nɛ mɛsosa.
37 O próprio Davi chama o Messias de Senhor. Portanto, como é que o Messias pode ser descendente de Davi? Uma grande multidão escutava com prazer o que Jesus ensinava.
38 Piŋɔ te yi Yesus ɓa̧ kɛ teɗye yasi kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓomɔ nde: «Wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ nɛ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi. Ɓo kwáɗyikwɛ jaŋa nɛ nyaŋgwɛ ndulɛŋ ndulɛŋ mɛgambo kɛ mbɔmbu ɓomɔ, kwaɗyɛ sendi nde, ɓomɔ kɛ̂ nyɛnɔ ɓo kɛ mɛmbɛy komɛ ɓomɔ ɗiki wesiɗya kɛ́.
38 Ele dizia ao povo:
39 Ɓo kwáɗyikwɛ ɗiyɔ kɛ bosa mɛmbɛy kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, sa̧ sendi kpasa mɛmbɛy kɛ mɛtu̧ mɛdina.
39 preferem os lugares de honra nas
40 Ɓo wɛ́njila mɛyasi hɛnɛ nɛ mbul kɛ mɛɓɔ mɛ ɓekusɔ ɓoma, ɗiki nje kelɔ sɛwna mɛŋgwɛta, nɛ́ ɓomɔ ɓɛŋ nde, ɓo kimɔ ɓomɔ. Njambiyɛ ta jɔse ɓo teɗye ɓo nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ kwa̧ to te.»
40 Exploram as viúvas e roubam os seus bens; e, para disfarçarem, fazem orações compridas. Portanto, o castigo que eles vão sofrer será pior ainda!
41 Yesus ɗiyma mɛtiɗyɛ yaka nɛ kpoŋgi nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ. A ɓa̧ kɛ ɓɛŋɛ nda yi ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ nyɛ mɔni kɛte kɛ́. Ɓotu ɓe kusuku ɓuɗyate ɓa̧ kɛ nyɛ ɓuɗya mɔni kɛte.
41 Jesus estava no pátio do Templo, sentado perto da caixa das ofertas, olhando com atenção as pessoas que punham dinheiro ali. Muitos ricos davam muito dinheiro.
42 Wɛtɛ buka kusɔ nyari nja̧ ɓetɛ limbi sisi yiɓa yi yaka pata wɛtɛ.
42 Então chegou uma viúva pobre e pôs na caixa duas moedinhas de pouco valor.
43 Yesus jeɓama ɓejekɛ ɓenɛ lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Gbakasi yi mi lɛpɛ nyɛ wunɛ kɛ́: Buka kusɔ nya kɔ nya kwa̧ ɓaka hɛnɛ,
43 Aí Jesus chamou os discípulos e disse:
44 kɛto ɓari hɛnɛ nya ɓuyɔ mɛyasi mɛte yi ɓo ɓɛ nɔ kwa̧ to te kɛ́. Yasi wɛtɛ, buka kusɔ nya kɔ nya yasi hɛnɛ te yi ɓa̧ nde, a jôŋnaŋgwɛ nɔ kɛ ɗiyɔ mɛbukɔ mɛnɛ kɛ́.»
44 Porque os outros deram do que estava sobrando. Porém ela, que é tão pobre, deu tudo o que tinha para viver.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.