Marcos 11
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NTLH
1 Ɓo kɛndima wuta nɛ Yerusalɛm kumɔ kɛ kɛki Betfage nɛ̀ Betani, kɛ pulɔ *Keki mɛoliviye. Ɛ Yesus tomɛ ɓaŋa ɓejekɛ ɓenɛ yiɓa kɛnjɛ mbɔmbu lɛpɔ nyɛ ɓo nde:
1 Quando Jesus e os discípulos estavam chegando a Jerusalém, foram até o monte das Oliveiras, que fica perto dos povoados de Betfagé e Betânia. Então Jesus enviou dois discípulos na frente,
2 «Wunɛ kɛ̂n kɛ ɗya te ɛ kɛ mbɔmbu wun kɔ. Nɛ nyiŋna ɗya ɗekɛ wunɛ ta dolɔ wɛtɛ mɔnɔ tofu tiŋnate. Mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì pa ɗiɗyɛ mɛta mɛnɛ wɛtɛ yesɔ kɛ to nɛ na. Nɛ̀ wunɛ wûnja nyɛ nje nɔ.
2 com a seguinte ordem:
3 Ŋgɛ mumɔ diyɛ wunɛ nde: ‹Wunɛ wúnja nyɛ kɛto ŋge?› Nɛ̀ wunɛ yêŋsaŋgwɛ nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande kɛ kwaɗyɛ nyɛ, a ta yɔkiɗye nyɛ nɛdɔ.› »
3 Se alguém perguntar por que vocês estão fazendo isso, digam que o Mestre precisa dele, mas o devolverá logo.
4 Ɓo ka̧, ɛ ɓo dolɛ wɛtɛ mɔnɔ tofu tiŋnate kɛ numɛy kɛ sɛ̧ yaka nɛ nje, ɛ ɓo wunjɛ nyɛ.
4 Eles foram e acharam o jumentinho na rua, amarrado perto da porta de uma casa. Quando estavam desamarrando o animal,
5 Ɛ ɓaŋa ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ womɛte ɓaka diyɛ ɓo nde: «Yiri ŋge yi wunɛ kelɛ kɛ́? Kɛto ŋge yi wunɛ wunjɛ mɔnɔ tofu ɛnɔru kɛ́?»
5 algumas pessoas que estavam ali perguntaram: — O que é que vocês estão fazendo? Por que estão desamarrando o jumentinho?
6 Ɛ ɓo yeŋsa nda yi Yesus lɛpima nyɛ ɓo kɛ́. Ɛ ɓo tikɛ ɓo nde, ɓo kwâŋ nɛ nyɛ.
6 Eles responderam como Jesus havia mandado, e então aquelas pessoas deixaram que os dois discípulos levassem o animal.
7 Ɓo ɓoŋma mɔnɔ tofu kumɔ nɔ kɛ yi Yesus, ɓu̧ mɛlambɔ man jonɔ kɛ to nɛ. Ɛ nyɛ kwa̧ ɓendɔ mɔnɔ tofu ɗiyɔ kɛ to nɛ.
7 Eles levaram o jumentinho a Jesus e puseram as suas capas sobre o animal. Em seguida, Jesus o montou.
8 Ɓomɔ ɓuɗyate ɓoŋma mɛlambɔ man jonɔ kɛ nje, ɛ ɓaŋa lekɛ yan mɔnɔ mɛɓɔ mɛjeti kɛ lɔ̧ ɓetɛ kɛ nje.
8 Muitas pessoas estenderam as suas capas no caminho, e outras espalharam no caminho ramos que tinham cortado nos campos.
9 Ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ mbɔmbu nɛ̀ ɓaka ɓe ɓa̧ kɛ kɔŋ Yesus ɓaka ɗikima kembɔ nde: «*Hosana, mɛkombila nɛ yɔkɔ ɛ nje nɛ ɗinɔ Baba Mbokɔ!
9 Tanto os que iam na frente como os que vinham atrás começaram a gritar: — Que Deus abençoe aquele que vem em nome do Senhor!
10 Mɛkombila ɓɛ̂ŋnaŋgwɛ kɛ kandɔ saŋmbambɔ wusu Davit yi nje kɛ́! Njambiyɛ ɓɛ̂ki nɛ̀ mɛluksa kɛ kwey!»
10 Que Deus abençoe o Reino de Davi, o nosso pai, o Reino que está vindo! Hosana a Deus nas alturas do céu!
11 Yesus ɗyaŋma kɛ Yerusalɛm kwa̧ nyiŋɛ mbanjɔ Njambiyɛ. Kɛ nyɛ ma si ɓɛŋɛ mɛyasi hɛnɛ te yi ɓa̧ kɛ kɛki nɛ kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ kamɔ jɔ yiɓa kɛ̀ pɛ Betani, kɛto ŋgimɔ sima kwa̧ ɓuɗyate.
11 Jesus entrou em Jerusalém, foi até o Templo e olhou tudo em redor. Mas, como já era tarde, foi para o povoado de Betânia com os doze discípulos.
12 Misi pupɛ, kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ pundɔ ɗuwɛ kɛ Betani kɛ́, Yesus ɓa̧ kɛ wokɔ nja.
12 No dia seguinte, quando eles estavam voltando de Betânia, Jesus teve fome.
13 Kɛ nyɛ ma kaŋɛ misi ɓɛŋɛ nɛ wɛtɛ njuku *figiye nɛ naŋ nɛ mɛmbɔru nɛ gbi kɛ́, ɛ nyɛ kɛ̀, na kɛ̀ ɓɛŋ, simande yo wumma. Yasi wɛtɛ, kɛ nyɛ ma wuta nɛ njuku te kɛ́, a sém ndi mɛmbɔru nɛ mɛmbɔru nɛ gbi, kɛto yo tì ɓɛ ŋgimɔ wumnate na.
13 Viu de longe uma figueira cheia de folhas e foi até lá para ver se havia figos. Quando chegou perto, encontrou somente folhas porque não era tempo de figos.
14 Ndana, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ njuku figiye ɛnɔru nde: «Siyma ɓɔnɛ nɛ ŋgbɔt nde, ko mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tí ɗye se kwalɔ mbumɔ yɔ wɛtɛ yesɔ na!» Ɓejekɛ ɓenɛ wokuma lɛpi yinɔri yi nyɛ lɛpima kɛ́.
14 Então disse à figueira: E os seus discípulos ouviram isso.
15 Ɓo yɔkwa̧ nɛ kɔkɔ ɗya̧ kɛ Yerusalɛm. Ɛ Yesus nyiŋɛ mbanjɔ Njambiyɛ kandɛ ɗuɗya ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ ɗyaŋgwɛ nɛ̀ ɓaka ɓe ɓa̧ kɛ ɓɔmɔ mɛyasi womɛte ɓaka. A tindima mɛteɓel mɛ ɓotu ɓe sɛnjina mɔni nɛ̀ mɛsolo mɛ ɓotu ɓe ɗyaŋgwa ɓepepɔ ɓetɛ kɛ mɛnɛti.
15 Quando Jesus e os discípulos chegaram a Jerusalém, ele entrou no pátio do Templo e começou a expulsar todos os que compravam e vendiam naquele lugar. Derrubou as mesas dos que trocavam dinheiro e as cadeiras dos que vendiam pombas.
16 A tì tikɛ nde, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ sôɓa yiŋa yaŋa pɛsa nɔ nɛ mɔy mbanjɔ Njambiyɛ na.
16 E não deixava ninguém atravessar o pátio do Templo carregando coisas.
17 A teɗya ɓo mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ lɛpɔ sendi nde: «’Yo yeti gba kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ nde: ‹Ɓo ta jeɓa tu̧ ɗyembɛ nde tu̧ te yi mɛkandɔ hɛnɛ ta ŋgbɔ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ kɛ mɔyte› na? Ma yasi wɛtɛ, wunɛ kpalma yeŋsa yun yo nɛ gbaŋ ɓotu ɓe guɓɔ.»
17 E ele ensinava a todos assim:
18 Kɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ ɓo sa̧ nje te yi ɓo yakama wo nɛ nyɛ. Ndi nde, ɓo ɓa̧ kɛ kambɔ nyɛ, kɛto yasi te yi nyɛ ɗikima teɗye kɛ́ ɗikima kpokɛ temɔ ɓomɔ hɛnɛ ɓuɗyate.
18 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei ouviram isso e começaram a procurar um jeito de matar Jesus. Mas tinham medo dele porque o povo admirava os seus ensinamentos.
19 Kɛ ɓekoko ma ɗya̧ kɛ́, ɛ Yesus pundɛ ɗuwɛ kɛ mɔy ɗya ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ.
19 De tardinha, Jesus e os discípulos saíram da cidade.
20 Kɛ ɓo ma nje tɔkɛ sendi nje ɓemɛŋmɛnɛ kɛ́, ɓejekɛ sém nde, njuku *figiye kɔ ma gwe sɔsɔ nɛ kawoyo kandɛ kɛ toŋ te kumɔ nji̧.
20 No dia seguinte, de manhã cedo, Jesus e os discípulos passaram perto da figueira e viram que ela estava seca desde a raiz.
21 Ɛ Piyɛr takɛ yasi te yi kwaŋnama kɛ́. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ Yesus nde: «Yekele, ɓɛŋa njuku figiye te yi wɛ ma kítaŋgwɛ nɛ nyɛ kɔ ma sɔsɔ.»
21 Então Pedro lembrou do que havia acontecido e disse a Jesus: — Olhe, Mestre! A figueira que o senhor amaldiçoou ficou seca.
22 Ɛ Yesus nje ɗiyɔ lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ tîki temɔ kɛ yi Njambiyɛ.
22 Jesus respondeu:
23 Gbakasi yi mi lɛpɛ nyɛ wunɛ kɛ́: Ŋgɛ mumɔ lɛpɛ nyɛ keki te yɔkɔ nde: ‹Ɗûkwɛ waka kɛ̀ ɓalɔ kɛ maŋ,› yo ta kelna ɗete, ŋgɛ nyɛ tikɛ temɔ nde, yasi hɛnɛ te yi nyɛ lɛpima kɛ́ ta kelna gbate kinɛ ɓɛ nɛ mɛso kɛ temɔ na.
23 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: vocês poderão dizer a este monte: “Levante-se e jogue-se no mar.” Se não duvidarem no seu coração, mas crerem que vai acontecer o que disseram, então isso será feito.
24 Yori yi mi lɛpɛ nyɛ wunɛ nde: Yasi hɛnɛ te yi wunɛ ta diyɛ Njambiyɛ kɛ mɛŋgwɛta mun, ŋgɛ wunɛ tikɛ temɔ nde, wunɛ mɛ nɛ ya te, Njambiyɛ ta nyɛ wunɛ yo.
24 Por isso eu afirmo a vocês: quando vocês orarem e pedirem alguma coisa, creiam que já a receberam, e assim tudo lhes será dado.
25 «Ma kɛ ŋgimɔ hɛnɛ te yi wunɛ tɛmɛ yí ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ, ŋgɛ ɓɛ nde, wunɛ nɛ yiŋa lɛpi suŋgwɛ nɛ wɛtɛ mumɔ, wunɛ tîki nyɛ nɛ ŋgwɛtɛ, nɛ́ Saŋgwɛ wun te ɛ ɗiyɛ kɛ ɗyoɓɔ kɔ tiki sendi wunɛ nɛ ŋgwɛtɛ kɛ ɓeya mɛyasi mɛte yi wunɛ kelɛ kɛ́.
25 E, quando estiverem orando, perdoem os que os ofenderam, para que o Pai de vocês, que está no céu, perdoe as ofensas de vocês.
26 Ma ŋgɛ wunɛ ti tikɛ ɓɛsɔ nɛ ŋgwɛtɛ na, saŋgwɛ wun te ɛ ɗiyɛ kɛ ɗyoɓɔ kɔ tí tikɔ sendi wunɛ nɛ ŋgwɛtɛ kɛ ɓeya mɛkele mun na.»
26 [Se não perdoarem os outros, o Pai de vocês, que está no céu, também não perdoará as ofensas de vocês.]
27 Ɓo yɔkwa̧ wolo kɛ̀ kɛ Yerusalɛm. Kɛ ŋgimɔ te yi Yesus ɓa̧ kɛ jombila kɛ mɔy mbanjɔ Njambiyɛ kɛ́, ɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nɛ̀ ɓetomba ɓe ɗya nje kɛ yenɛ
27 Depois voltaram para Jerusalém. Quando Jesus estava andando pelo pátio do Templo, chegaram perto dele os chefes dos sacerdotes, os mestres da Lei e os líderes dos judeus que estavam ali
28 diyɛ nyɛ nde: «Ɗeti te yi wɛ kelɛ nɛ mɛyasi mɛte yikɛ kɛ́ wúla we? Nda nyɛ wɛ ɗeti nde, kelɔ mɛyasi mɛte?»
28 e perguntaram: — Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu autoridade para fazer isso?
29 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Mi sendi, mi ndi nɛ lɛpi wɛtɛ yi mi ta diyɛ wunɛ, nɛ̀ wunɛ yêŋsaŋgwɛ nyɛ mi, nɛ́ mi nje lɛpi mbɛy te yi ɗeti te yi mi kelɛ nɛ mɛyasi mɛte wulɛ kɛte kɛ́.
29 Jesus respondeu:
30 Nda tomɛ Jaŋ nde, a njâki tɔpɛ ɓomɔ kɛ mɔrɔku? ’Yo Njambiyɛ ho yo ɓomɔ? Ma nɛ yêŋsaŋgwɛ nyɛ mi.»
30 Respondam: quem deu autoridade a João para batizar? Foi Deus ou foram pessoas?
31 Ndana, ɛ ɓo kandɛ mɛdiyna tandɛ yan lɛpɔ nde: «Ŋgɛ wusɛ lɛpɛ nde: Yo Njambiyɛ tomɛ nyɛ, yite a ta diyɛ nde: Ma kɛto ŋge yi wunɛ tì tikɛ temɔ kɛ yasi te yi nyɛ lɛpima kɛ́?
31 Aí eles começaram a dizer uns aos outros: — Se dissermos que foi Deus, ele vai perguntar: “Então por que vocês não creram em João?”
32 Ma ŋgɛ wusɛ nje yeŋsa nde: Yo ɓomɔ tomɛ nyɛ, yite...» Ɓo lɛ́pi ɗete, kɛto ɓo ɓa̧ kɛ kambɔ ŋgil ɓomɔ, kɛto ɓomɔ hɛnɛ ɓɛŋma nde, Jaŋ gbate mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
32 Mas, se dissermos que foram pessoas, ai de nós! Eles estavam com medo do povo, pois todos achavam que, de fato, João era
33 Ɗete, ɛ ɓo yeŋsa nyɛ Yesus nde: «Wusɛ yeti kɛ duwɛ na.» Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Mi sendi, mi yeti kɛ lɛpɔ yaŋa nyɛ wunɛ kɛ kasi ɗeti te yi mi kelɛ nɛ mɛyasi mɛte kɛ́ na.»
33 Por isso responderam: — Não sabemos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.