Lucas 15
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 Ɓotu ɓe ɓoŋna mɔni garama hɛnɛ nɛ̀ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ ɗikima nje kɛ kɛki Yesus yí nje wokɔ mɛlɛpi mɛnɛ.
1 Cobradores de impostos e outros pecadores vinham ouvir Jesus ensinar.
2 *Ɓefarisɛ̧ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nyiŋgilama lɛpɔ nde: «Mbam kɔ kɛ ɓu̧ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ nɛ mɛsosa, kwa̧ ɗyena sendi ɓenɛ ɓo.»
2 Os fariseus e mestres da lei o criticavam, dizendo: “Ele se reúne com pecadores e até come com eles!”.
3 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus nyɛ ɓo kanɔ nde:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 «Kɛ njoka yun, ŋgɛ wɛtɛ mumɔ ɓɛ nɛ ɓesam gɔmay, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? ’A ti páŋ tikɔ ɓesam kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini te ɓari kɛ mbɛy mɛɗye kwa̧ kɛ̀ sa̧ yɔkɔ ɛ ɗimbiya kɔ kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ nyɛ kɛ́ na?
4 “Se um homem tiver cem ovelhas e uma delas se perder, o que acham que ele fará? Não deixará as outras noventa e nove no pasto e buscará a perdida até encontrá-la?
5 Komɛ nyɛ si dolɔ nyɛ kɛ́, ’a ti sóɓa nyɛ nyɛ kɛ ɓɛkɔ nɛ nɛ mɛsosa na?
5 E, quando a encontrar, ele a carregará alegremente nos ombros e a levará para casa.
6 Kɛ nyɛ yɔkwɛ kumɔ tu̧, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓembam ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sam wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
6 Quando chegar, reunirá os amigos e vizinhos e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei minha ovelha perdida!’.
7 Mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɗete sendi, mɛsosa ɓɛ́ki ɓuɗyate kɛ ɗyoɓɔ, kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ. Mɛsosa mɛte kwa̧ yikɛ yi ɓɛŋna kɛto ɓomɔ kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini ɓe nɛ ŋgbeŋ ɓe yeti kɛ diyɛ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ ɓaka.»
7 Da mesma forma, há mais alegria no céu por causa do pecador perdido que se arrepende do que por noventa e nove justos que não precisam se arrepender.”
8 «Ho nde, ŋgɛ wɛtɛ nyari ɓɛ nɛ sule kamɔ, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? A kwénja lambo wɔmbile tu̧ sa̧ kimɔte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ yo kɛ́.
8 “Ou suponhamos que uma mulher tenha dez moedas de prata e perca uma. Acaso não acenderá uma lâmpada, varrerá a casa inteira e procurará com cuidado até encontrá-la?
9 Komɛ nyɛ si dolɔ kɛ́, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓoma ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sule wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
9 E, quando a encontrar, reunirá as amigas e vizinhas e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei a minha moeda perdida!’.
10 Ɗete sendi, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɓejaki ɓe Njambiyɛ wóku mɛsosa ɓuɗyate, ndi kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ.»
10 Da mesma forma, há alegria na presença dos anjos de Deus quando um único pecador se arrepende”.
11 Ɛ Yesus lɛpɛ sendi nde: «Wɛtɛ mbam ɓa̧ nɛ ɓɔnɔ ɓembam yiɓa.
11 Jesus continuou: “Um homem tinha dois filhos.
12 Ɛ ndɛmbi te lɛpɛ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Saŋmbɛ, nyɛkɔ mi ŋgaɓiyɛ mɛyasi mɛte yembɛ.› Ɛ saŋgwɛ wan kaɓɛ mɛyasi mɛte yi nyɛ ɓa̧ nɔ kɛ́ nyɛ ɓo.
12 O filho mais jovem disse ao pai: ‘Quero a minha parte da herança’, e o pai dividiu seus bens entre os filhos.
13 Mɔnɔ mɛtu kwaŋma kɛ kɔŋte nɛ mbɛt, ɛ ndɛmbi te dokɛ mɛyasi mɛnɛ hɛnɛ kwa̧ kɛ̀ lɔndunate kɛ wɛtɛ mɛnɛti. Kumɔ mate, ɛ nyɛ si kwaŋɗye kusuku nɛ kɛ nyɛm nyɛm joŋgwɛ.
13 “Alguns dias depois, o filho mais jovem arrumou suas coisas e se mudou para uma terra distante, onde desperdiçou tudo que tinha por viver de forma desregrada.
14 Kɛ nyɛ ma si kwaŋɗye yo ɗete kɛ́, yaka nɔ, nyaŋgwɛ kolɔ kɛ ɗya̧ kɛ mɛnɛti mɛte, ɛ yasi hɛnɛ kandɛ ɓanna nɛ.
14 Quando seu dinheiro acabou, uma grande fome se espalhou pela terra, e ele começou a passar necessidade.
15 Ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ diyɛ mɛsay kɛ ɓɔ wɛtɛ mbam mate. Ɛ mbam te kɛnjɛ nyɛ kɛ ɓakiɗya ɓeaɓem ɓenɛ kɛ mɔy lɔ̧.
15 Convenceu um fazendeiro da região a empregá-lo, e esse homem o mandou a seus campos para cuidar dos porcos.
16 Mɔnɔ mbam kɔ gɔruma ɗye mɛmbumɔ mɛte yi ɓeaɓem ɗikima ɗye kɛ́. Ko ɗete, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì nyɛ nyɛ yaŋa na.
16 Embora quisesse saciar a fome com as vagens dadas aos porcos, ninguém lhe dava coisa alguma.
17 Ndana, ɛ nyɛ kandɛ takina yasi lɛpɔ kɛ mɔy temɔ nɛ nde: ‹Ɓotu ɓe mɛsay ɓe saŋmbɛ hɛnɛ nɛ ɓuɗya mɛɗye kwa̧ to te, mi mbɛ waka kɛ gwe nja.
17 “Quando finalmente caiu em si, disse: ‘Até os empregados de meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui, morrendo de fome.
18 Mi ta tɛmɛ yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋmbɛ. Mi ta lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ.
18 Vou retornar à casa de meu pai e dizer: Pai, pequei contra o céu e contra o senhor,
19 Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na. Kelɔ nɛ mi nda yi wɛ kelɛ nɛ wɛtɛ mɔ mɛsay wɔ kɛ.›
19 e não sou mais digno de ser chamado seu filho. Por favor, trate-me como seu empregado’.
20 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tɛmɛ yí yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋgwɛ.
20 “Então voltou para a casa de seu pai. Quando ele ainda estava longe, seu pai o viu. Cheio de compaixão, correu para o filho, o abraçou e o beijou.
21 Ɛ mɔnɔ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ. Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na.›
21 O filho disse: ‘Pai, pequei contra o céu e contra o senhor, e não sou mais digno de ser chamado seu filho’.
22 Ko ɓɛkɔ ɗete, saŋgwɛ lɛpima nyɛ ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ nde: ‹Wunɛ njâki nɛdɔ nɛ lambɔ te ɛ laŋma nyɔŋɔ kwa̧ ɓɛsɔ kɔ nje lɛnje nyɛ. Wunɛ nyɛ̂ki bolo kɛ ɓɔ nɛ, lɛnje sendi nyɛ mɛnakala kɛ mɛkol.
22 “O pai, no entanto, disse aos servos: ‘Depressa! Tragam a melhor roupa da casa e vistam nele. Coloquem-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés.
23 Wunɛ kɛ̂n ɓu̧ mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nje wo. Wusɛ ɗyênaŋgwɛ, nɛ̀ wusɛ sôsaŋgwɛ,
23 Matem o novilho gordo. Faremos um banquete e celebraremos,
24 kɛto mɔnmbɛ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› Ɛ ɓo kandɛ jesɔ.
24 pois este meu filho estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’. E começaram a festejar.
25 «Kɛ ŋgimɔ te yite tomba te ɓa̧ kɛ ŋgwaŋ. Kɛ nyɛ ma yɔkwɛ wuta nɛ tu̧ kɛ́ a wóku ɓomɔ kɛ mɛndɛ mɛndumɔ ɓɔlɔ jesɔ.
25 “Enquanto isso, o filho mais velho trabalhava no campo. Na volta para casa, ouviu música e dança,
26 Ɛ nyɛ jeɓa wɛtɛ mɔ mɛsay diyɛ nyɛ nde: ‹Ŋge yi kwaŋna woŋga kɛ́?›
26 e perguntou a um dos servos o que estava acontecendo.
27 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔŋ yɔkwa̧, ɗete sɔŋgwɛ woma mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ, kɛto mɔnɔ ɗyaŋma nɛ tɛ.›
27 O servo respondeu: ‘Seu irmão voltou, e seu pai matou o novilho gordo, pois ele voltou são e salvo!’.
28 Tomba mɔy wokuma ŋgambi kinɛ kwaɗyɛ nyiŋɛ tu̧ na. Ɛ saŋgwɛ pundɛ kɛ̀ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a nyîŋa tu̧.
28 “O irmão mais velho se irou e não quis entrar. O pai saiu e insistiu com o filho,
29 Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Pa ɓɛŋɛ, mi kɛ kelɔ mɛsay nyɛ wɛ waka ɓuɗya mɛsew. Mi tì yɛliyɛ yiŋa lɛpi kɛ numbu yɔ wɛtɛ yesɔ na. Ko gbɛla mɔnɔ taɓɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ, wɛ tì nyɛ mi nde, mi wôku ɗye sosa nɔ sinɛ ɓesɔ ɓembɛ na.
29 mas ele respondeu: ‘Todos esses anos, tenho trabalhado como um escravo para o senhor e nunca me recusei a obedecer às suas ordens. E o senhor nunca me deu nem mesmo um cabrito para eu festejar com meus amigos.
30 Ɓɛŋa nde, mɔnɔ wɔ ɛ ma sambɔ mɛyasi mɔ ɓenɛ ɓoma ɗyaŋma kɛ́, wɛ kɛ nje wo mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nyɛ nyɛ ɗye.›
30 Mas, quando esse seu filho volta, depois de desperdiçar o seu dinheiro com prostitutas, o senhor comemora matando o novilho!’.
31 Ɛ saŋgwɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔnmbɛ, sinɛ wɛ waka mɛtu hɛnɛ. Mɛyasi hɛnɛ te yi mi nɔ, yo yɔ.
31 “O pai lhe respondeu: ‘Meu filho, você está sempre comigo, e tudo que eu tenho é seu.
32 Yasi wɛtɛ, yakama nde, wusɛ sôsaŋgwɛ kelɔ jesɔ, kɛto mɔŋ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› »
32 Mas tínhamos de comemorar este dia feliz, pois seu irmão estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.