Lucas 15

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ɓotu ɓe ɓoŋna mɔni garama hɛnɛ nɛ̀ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ ɗikima nje kɛ kɛki Yesus yí nje wokɔ mɛlɛpi mɛnɛ.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Ɓefarisɛ̧ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nyiŋgilama lɛpɔ nde: «Mbam kɔ kɛ ɓu̧ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ nɛ mɛsosa, kwa̧ ɗyena sendi ɓenɛ ɓo.»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus nyɛ ɓo kanɔ nde:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Kɛ njoka yun, ŋgɛ wɛtɛ mumɔ ɓɛ nɛ ɓesam gɔmay, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? ’A ti páŋ tikɔ ɓesam kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini te ɓari kɛ mbɛy mɛɗye kwa̧ kɛ̀ sa̧ yɔkɔ ɛ ɗimbiya kɔ kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ nyɛ kɛ́ na?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Komɛ nyɛ si dolɔ nyɛ kɛ́, ’a ti sóɓa nyɛ nyɛ kɛ ɓɛkɔ nɛ nɛ mɛsosa na?
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Kɛ nyɛ yɔkwɛ kumɔ tu̧, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓembam ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sam wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɗete sendi, mɛsosa ɓɛ́ki ɓuɗyate kɛ ɗyoɓɔ, kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ. Mɛsosa mɛte kwa̧ yikɛ yi ɓɛŋna kɛto ɓomɔ kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini ɓe nɛ ŋgbeŋ ɓe yeti kɛ diyɛ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ ɓaka.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Ho nde, ŋgɛ wɛtɛ nyari ɓɛ nɛ sule kamɔ, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? A kwénja lambo wɔmbile tu̧ sa̧ kimɔte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ yo kɛ́.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Komɛ nyɛ si dolɔ kɛ́, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓoma ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sule wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ɗete sendi, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɓejaki ɓe Njambiyɛ wóku mɛsosa ɓuɗyate, ndi kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ɛ Yesus lɛpɛ sendi nde: «Wɛtɛ mbam ɓa̧ nɛ ɓɔnɔ ɓembam yiɓa.
11 E disse:
12 Ɛ ndɛmbi te lɛpɛ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Saŋmbɛ, nyɛkɔ mi ŋgaɓiyɛ mɛyasi mɛte yembɛ.› Ɛ saŋgwɛ wan kaɓɛ mɛyasi mɛte yi nyɛ ɓa̧ nɔ kɛ́ nyɛ ɓo.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Mɔnɔ mɛtu kwaŋma kɛ kɔŋte nɛ mbɛt, ɛ ndɛmbi te dokɛ mɛyasi mɛnɛ hɛnɛ kwa̧ kɛ̀ lɔndunate kɛ wɛtɛ mɛnɛti. Kumɔ mate, ɛ nyɛ si kwaŋɗye kusuku nɛ kɛ nyɛm nyɛm joŋgwɛ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Kɛ nyɛ ma si kwaŋɗye yo ɗete kɛ́, yaka nɔ, nyaŋgwɛ kolɔ kɛ ɗya̧ kɛ mɛnɛti mɛte, ɛ yasi hɛnɛ kandɛ ɓanna nɛ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ diyɛ mɛsay kɛ ɓɔ wɛtɛ mbam mate. Ɛ mbam te kɛnjɛ nyɛ kɛ ɓakiɗya ɓeaɓem ɓenɛ kɛ mɔy lɔ̧.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Mɔnɔ mbam kɔ gɔruma ɗye mɛmbumɔ mɛte yi ɓeaɓem ɗikima ɗye kɛ́. Ko ɗete, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì nyɛ nyɛ yaŋa na.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ndana, ɛ nyɛ kandɛ takina yasi lɛpɔ kɛ mɔy temɔ nɛ nde: ‹Ɓotu ɓe mɛsay ɓe saŋmbɛ hɛnɛ nɛ ɓuɗya mɛɗye kwa̧ to te, mi mbɛ waka kɛ gwe nja.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Mi ta tɛmɛ yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋmbɛ. Mi ta lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na. Kelɔ nɛ mi nda yi wɛ kelɛ nɛ wɛtɛ mɔ mɛsay wɔ kɛ.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tɛmɛ yí yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋgwɛ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ɛ mɔnɔ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ. Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ko ɓɛkɔ ɗete, saŋgwɛ lɛpima nyɛ ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ nde: ‹Wunɛ njâki nɛdɔ nɛ lambɔ te ɛ laŋma nyɔŋɔ kwa̧ ɓɛsɔ kɔ nje lɛnje nyɛ. Wunɛ nyɛ̂ki bolo kɛ ɓɔ nɛ, lɛnje sendi nyɛ mɛnakala kɛ mɛkol.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Wunɛ kɛ̂n ɓu̧ mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nje wo. Wusɛ ɗyênaŋgwɛ, nɛ̀ wusɛ sôsaŋgwɛ,
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 kɛto mɔnmbɛ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› Ɛ ɓo kandɛ jesɔ.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Kɛ ŋgimɔ te yite tomba te ɓa̧ kɛ ŋgwaŋ. Kɛ nyɛ ma yɔkwɛ wuta nɛ tu̧ kɛ́ a wóku ɓomɔ kɛ mɛndɛ mɛndumɔ ɓɔlɔ jesɔ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Ɛ nyɛ jeɓa wɛtɛ mɔ mɛsay diyɛ nyɛ nde: ‹Ŋge yi kwaŋna woŋga kɛ́?›
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔŋ yɔkwa̧, ɗete sɔŋgwɛ woma mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ, kɛto mɔnɔ ɗyaŋma nɛ tɛ.›
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Tomba mɔy wokuma ŋgambi kinɛ kwaɗyɛ nyiŋɛ tu̧ na. Ɛ saŋgwɛ pundɛ kɛ̀ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a nyîŋa tu̧.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Pa ɓɛŋɛ, mi kɛ kelɔ mɛsay nyɛ wɛ waka ɓuɗya mɛsew. Mi tì yɛliyɛ yiŋa lɛpi kɛ numbu yɔ wɛtɛ yesɔ na. Ko gbɛla mɔnɔ taɓɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ, wɛ tì nyɛ mi nde, mi wôku ɗye sosa nɔ sinɛ ɓesɔ ɓembɛ na.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Ɓɛŋa nde, mɔnɔ wɔ ɛ ma sambɔ mɛyasi mɔ ɓenɛ ɓoma ɗyaŋma kɛ́, wɛ kɛ nje wo mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nyɛ nyɛ ɗye.›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ɛ saŋgwɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔnmbɛ, sinɛ wɛ waka mɛtu hɛnɛ. Mɛyasi hɛnɛ te yi mi nɔ, yo yɔ.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Yasi wɛtɛ, yakama nde, wusɛ sôsaŋgwɛ kelɔ jesɔ, kɛto mɔŋ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› »
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.