Lucas 15

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ɓotu ɓe ɓoŋna mɔni garama hɛnɛ nɛ̀ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ ɗikima nje kɛ kɛki Yesus yí nje wokɔ mɛlɛpi mɛnɛ.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 *Ɓefarisɛ̧ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nyiŋgilama lɛpɔ nde: «Mbam kɔ kɛ ɓu̧ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ nɛ mɛsosa, kwa̧ ɗyena sendi ɓenɛ ɓo.»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus nyɛ ɓo kanɔ nde:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 «Kɛ njoka yun, ŋgɛ wɛtɛ mumɔ ɓɛ nɛ ɓesam gɔmay, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? ’A ti páŋ tikɔ ɓesam kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini te ɓari kɛ mbɛy mɛɗye kwa̧ kɛ̀ sa̧ yɔkɔ ɛ ɗimbiya kɔ kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ nyɛ kɛ́ na?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Komɛ nyɛ si dolɔ nyɛ kɛ́, ’a ti sóɓa nyɛ nyɛ kɛ ɓɛkɔ nɛ nɛ mɛsosa na?
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Kɛ nyɛ yɔkwɛ kumɔ tu̧, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓembam ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sam wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɗete sendi, mɛsosa ɓɛ́ki ɓuɗyate kɛ ɗyoɓɔ, kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ. Mɛsosa mɛte kwa̧ yikɛ yi ɓɛŋna kɛto ɓomɔ kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini ɓe nɛ ŋgbeŋ ɓe yeti kɛ diyɛ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ ɓaka.»
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 «Ho nde, ŋgɛ wɛtɛ nyari ɓɛ nɛ sule kamɔ, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? A kwénja lambo wɔmbile tu̧ sa̧ kimɔte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ yo kɛ́.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Komɛ nyɛ si dolɔ kɛ́, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓoma ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sule wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ɗete sendi, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɓejaki ɓe Njambiyɛ wóku mɛsosa ɓuɗyate, ndi kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ.»
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Ɛ Yesus lɛpɛ sendi nde: «Wɛtɛ mbam ɓa̧ nɛ ɓɔnɔ ɓembam yiɓa.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ɛ ndɛmbi te lɛpɛ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Saŋmbɛ, nyɛkɔ mi ŋgaɓiyɛ mɛyasi mɛte yembɛ.› Ɛ saŋgwɛ wan kaɓɛ mɛyasi mɛte yi nyɛ ɓa̧ nɔ kɛ́ nyɛ ɓo.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Mɔnɔ mɛtu kwaŋma kɛ kɔŋte nɛ mbɛt, ɛ ndɛmbi te dokɛ mɛyasi mɛnɛ hɛnɛ kwa̧ kɛ̀ lɔndunate kɛ wɛtɛ mɛnɛti. Kumɔ mate, ɛ nyɛ si kwaŋɗye kusuku nɛ kɛ nyɛm nyɛm joŋgwɛ.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Kɛ nyɛ ma si kwaŋɗye yo ɗete kɛ́, yaka nɔ, nyaŋgwɛ kolɔ kɛ ɗya̧ kɛ mɛnɛti mɛte, ɛ yasi hɛnɛ kandɛ ɓanna nɛ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ diyɛ mɛsay kɛ ɓɔ wɛtɛ mbam mate. Ɛ mbam te kɛnjɛ nyɛ kɛ ɓakiɗya ɓeaɓem ɓenɛ kɛ mɔy lɔ̧.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Mɔnɔ mbam kɔ gɔruma ɗye mɛmbumɔ mɛte yi ɓeaɓem ɗikima ɗye kɛ́. Ko ɗete, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì nyɛ nyɛ yaŋa na.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Ndana, ɛ nyɛ kandɛ takina yasi lɛpɔ kɛ mɔy temɔ nɛ nde: ‹Ɓotu ɓe mɛsay ɓe saŋmbɛ hɛnɛ nɛ ɓuɗya mɛɗye kwa̧ to te, mi mbɛ waka kɛ gwe nja.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Mi ta tɛmɛ yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋmbɛ. Mi ta lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na. Kelɔ nɛ mi nda yi wɛ kelɛ nɛ wɛtɛ mɔ mɛsay wɔ kɛ.›
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tɛmɛ yí yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋgwɛ.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ɛ mɔnɔ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ. Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na.›
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Ko ɓɛkɔ ɗete, saŋgwɛ lɛpima nyɛ ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ nde: ‹Wunɛ njâki nɛdɔ nɛ lambɔ te ɛ laŋma nyɔŋɔ kwa̧ ɓɛsɔ kɔ nje lɛnje nyɛ. Wunɛ nyɛ̂ki bolo kɛ ɓɔ nɛ, lɛnje sendi nyɛ mɛnakala kɛ mɛkol.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Wunɛ kɛ̂n ɓu̧ mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nje wo. Wusɛ ɗyênaŋgwɛ, nɛ̀ wusɛ sôsaŋgwɛ,
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 kɛto mɔnmbɛ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› Ɛ ɓo kandɛ jesɔ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 «Kɛ ŋgimɔ te yite tomba te ɓa̧ kɛ ŋgwaŋ. Kɛ nyɛ ma yɔkwɛ wuta nɛ tu̧ kɛ́ a wóku ɓomɔ kɛ mɛndɛ mɛndumɔ ɓɔlɔ jesɔ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Ɛ nyɛ jeɓa wɛtɛ mɔ mɛsay diyɛ nyɛ nde: ‹Ŋge yi kwaŋna woŋga kɛ́?›
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔŋ yɔkwa̧, ɗete sɔŋgwɛ woma mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ, kɛto mɔnɔ ɗyaŋma nɛ tɛ.›
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Tomba mɔy wokuma ŋgambi kinɛ kwaɗyɛ nyiŋɛ tu̧ na. Ɛ saŋgwɛ pundɛ kɛ̀ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a nyîŋa tu̧.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Pa ɓɛŋɛ, mi kɛ kelɔ mɛsay nyɛ wɛ waka ɓuɗya mɛsew. Mi tì yɛliyɛ yiŋa lɛpi kɛ numbu yɔ wɛtɛ yesɔ na. Ko gbɛla mɔnɔ taɓɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ, wɛ tì nyɛ mi nde, mi wôku ɗye sosa nɔ sinɛ ɓesɔ ɓembɛ na.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Ɓɛŋa nde, mɔnɔ wɔ ɛ ma sambɔ mɛyasi mɔ ɓenɛ ɓoma ɗyaŋma kɛ́, wɛ kɛ nje wo mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nyɛ nyɛ ɗye.›
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Ɛ saŋgwɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔnmbɛ, sinɛ wɛ waka mɛtu hɛnɛ. Mɛyasi hɛnɛ te yi mi nɔ, yo yɔ.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Yasi wɛtɛ, yakama nde, wusɛ sôsaŋgwɛ kelɔ jesɔ, kɛto mɔŋ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› »
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.