Lucas 15
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVI
1 Ɓotu ɓe ɓoŋna mɔni garama hɛnɛ nɛ̀ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ ɗikima nje kɛ kɛki Yesus yí nje wokɔ mɛlɛpi mɛnɛ.
1 Todos os publicanos e "pecadores" estavam se reunindo para ouvi-lo.
2 *Ɓefarisɛ̧ nɛ̀ ɓotu ɓe kɛtina mɛyasi nyiŋgilama lɛpɔ nde: «Mbam kɔ kɛ ɓu̧ ɓotu ɓe mɛɓeyɔ nɛ mɛsosa, kwa̧ ɗyena sendi ɓenɛ ɓo.»
2 Mas os fariseus e os mestres da lei o criticavam: "Este homem recebe pecadores e come com eles".
3 Yasi wɛtɛ, ɛ Yesus nyɛ ɓo kanɔ nde:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 «Kɛ njoka yun, ŋgɛ wɛtɛ mumɔ ɓɛ nɛ ɓesam gɔmay, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? ’A ti páŋ tikɔ ɓesam kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini te ɓari kɛ mbɛy mɛɗye kwa̧ kɛ̀ sa̧ yɔkɔ ɛ ɗimbiya kɔ kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ nyɛ kɛ́ na?
4 "Qual de vocês que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma, não deixa as noventa e nove no campo e vai atrás da ovelha perdida, até encontrá-la?
5 Komɛ nyɛ si dolɔ nyɛ kɛ́, ’a ti sóɓa nyɛ nyɛ kɛ ɓɛkɔ nɛ nɛ mɛsosa na?
5 E quando a encontra, coloca-a alegremente sobre os ombros
6 Kɛ nyɛ yɔkwɛ kumɔ tu̧, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓembam ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sam wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
6 e vai para casa. Ao chegar, reúne seus amigos e vizinhos e diz: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei minha ovelha perdida’.
7 Mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɗete sendi, mɛsosa ɓɛ́ki ɓuɗyate kɛ ɗyoɓɔ, kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ. Mɛsosa mɛte kwa̧ yikɛ yi ɓɛŋna kɛto ɓomɔ kamɔtan jɔ kamɔni jɔ yitan jɔ yini ɓe nɛ ŋgbeŋ ɓe yeti kɛ diyɛ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ ɓaka.»
7 Eu lhes digo que, da mesma forma, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não precisam arrepender-se".
8 «Ho nde, ŋgɛ wɛtɛ nyari ɓɛ nɛ sule kamɔ, ŋgɛ wɛtɛ ɗimbiyɛ, a kél nan? A kwénja lambo wɔmbile tu̧ sa̧ kimɔte kumɔ kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ dolɛ yo kɛ́.
8 "Ou, qual é a mulher que, possuindo dez dracmas e, perdendo uma delas, não acende uma candeia, varre a casa e procura atentamente, até encontrá-la?
9 Komɛ nyɛ si dolɔ kɛ́, a má jeɓa ɓesɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓoma ɓete ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki nɛ ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wusɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mi dolma sule wombɛ ɛ ɗimbiya kɔ.›
9 E quando a encontra, reúne suas amigas e vizinhas e diz: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei minha moeda perdida’.
10 Ɗete sendi, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Ɓejaki ɓe Njambiyɛ wóku mɛsosa ɓuɗyate, ndi kɛto mɔ mɛɓeyɔ wɛtɛ ɛ yeŋsa temɔ kɔ.»
10 Eu lhes digo que, da mesma forma, há alegria na presença dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende".
11 Ɛ Yesus lɛpɛ sendi nde: «Wɛtɛ mbam ɓa̧ nɛ ɓɔnɔ ɓembam yiɓa.
11 Jesus continuou: "Um homem tinha dois filhos.
12 Ɛ ndɛmbi te lɛpɛ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Saŋmbɛ, nyɛkɔ mi ŋgaɓiyɛ mɛyasi mɛte yembɛ.› Ɛ saŋgwɛ wan kaɓɛ mɛyasi mɛte yi nyɛ ɓa̧ nɔ kɛ́ nyɛ ɓo.
12 O mais novo disse ao seu pai: ‘Pai, quero a minha parte da herança’. Assim, ele repartiu sua propriedade entre eles.
13 Mɔnɔ mɛtu kwaŋma kɛ kɔŋte nɛ mbɛt, ɛ ndɛmbi te dokɛ mɛyasi mɛnɛ hɛnɛ kwa̧ kɛ̀ lɔndunate kɛ wɛtɛ mɛnɛti. Kumɔ mate, ɛ nyɛ si kwaŋɗye kusuku nɛ kɛ nyɛm nyɛm joŋgwɛ.
13 "Não muito tempo depois, o filho mais novo reuniu tudo o que tinha, e foi para uma região distante; e lá desperdiçou os seus bens vivendo irresponsavelmente.
14 Kɛ nyɛ ma si kwaŋɗye yo ɗete kɛ́, yaka nɔ, nyaŋgwɛ kolɔ kɛ ɗya̧ kɛ mɛnɛti mɛte, ɛ yasi hɛnɛ kandɛ ɓanna nɛ.
14 Depois de ter gasto tudo, houve uma grande fome em toda aquela região, e ele começou a passar necessidade.
15 Ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ diyɛ mɛsay kɛ ɓɔ wɛtɛ mbam mate. Ɛ mbam te kɛnjɛ nyɛ kɛ ɓakiɗya ɓeaɓem ɓenɛ kɛ mɔy lɔ̧.
15 Por isso foi empregar-se com um dos cidadãos daquela região, que o mandou para o seu campo a fim de cuidar de porcos.
16 Mɔnɔ mbam kɔ gɔruma ɗye mɛmbumɔ mɛte yi ɓeaɓem ɗikima ɗye kɛ́. Ko ɗete, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì nyɛ nyɛ yaŋa na.
16 Ele desejava encher o estômago com as vagens de alfarrobeira que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Ndana, ɛ nyɛ kandɛ takina yasi lɛpɔ kɛ mɔy temɔ nɛ nde: ‹Ɓotu ɓe mɛsay ɓe saŋmbɛ hɛnɛ nɛ ɓuɗya mɛɗye kwa̧ to te, mi mbɛ waka kɛ gwe nja.
17 "Caindo em si, ele disse: ‘Quantos empregados de meu pai têm comida de sobra, e eu aqui, morrendo de fome!
18 Mi ta tɛmɛ yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋmbɛ. Mi ta lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ.
18 Eu me porei a caminho e voltarei para meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e contra ti.
19 Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na. Kelɔ nɛ mi nda yi wɛ kelɛ nɛ wɛtɛ mɔ mɛsay wɔ kɛ.›
19 Não sou mais digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados’.
20 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tɛmɛ yí yɔkwɛ kɛ̀ pɛ yi saŋgwɛ.
20 A seguir, levantou-se e foi para seu pai. "Estando ainda longe, seu pai o viu e, cheio de compaixão, correu para seu filho, e o abraçou e beijou.
21 Ɛ mɔnɔ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Saŋmbɛ, mi ma kelɔ ɓeyate ɓuɗyate kɛ mbɔmbu Njambiyɛ nɛ̀ kɛ mbɔmbu wɔ. Wɛ ti yaka jeɓa se mi nde mɔnɔ wɔ na.›
21 "O filho lhe disse: ‘Pai, pequei contra o céu e contra ti. Não sou mais digno de ser chamado teu filho’.
22 Ko ɓɛkɔ ɗete, saŋgwɛ lɛpima nyɛ ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ nde: ‹Wunɛ njâki nɛdɔ nɛ lambɔ te ɛ laŋma nyɔŋɔ kwa̧ ɓɛsɔ kɔ nje lɛnje nyɛ. Wunɛ nyɛ̂ki bolo kɛ ɓɔ nɛ, lɛnje sendi nyɛ mɛnakala kɛ mɛkol.
22 "Mas o pai disse aos seus servos: ‘Depressa! Tragam a melhor roupa e vistam nele. Coloquem um anel em seu dedo e calçados em seus pés.
23 Wunɛ kɛ̂n ɓu̧ mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nje wo. Wusɛ ɗyênaŋgwɛ, nɛ̀ wusɛ sôsaŋgwɛ,
23 Tragam o novilho gordo e matem-no. Vamos fazer uma festa e comemorar.
24 kɛto mɔnmbɛ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› Ɛ ɓo kandɛ jesɔ.
24 Pois este meu filho estava morto e voltou à vida; estava perdido e foi achado’. E começaram a festejar.
25 «Kɛ ŋgimɔ te yite tomba te ɓa̧ kɛ ŋgwaŋ. Kɛ nyɛ ma yɔkwɛ wuta nɛ tu̧ kɛ́ a wóku ɓomɔ kɛ mɛndɛ mɛndumɔ ɓɔlɔ jesɔ.
25 "Enquanto isso, o filho mais velho estava no campo. Quando se aproximou da casa, ouviu a música e a dança.
26 Ɛ nyɛ jeɓa wɛtɛ mɔ mɛsay diyɛ nyɛ nde: ‹Ŋge yi kwaŋna woŋga kɛ́?›
26 Então chamou um dos servos e perguntou-lhe o que estava acontecendo.
27 Ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔŋ yɔkwa̧, ɗete sɔŋgwɛ woma mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ, kɛto mɔnɔ ɗyaŋma nɛ tɛ.›
27 Este lhe respondeu: ‘Seu irmão voltou, e seu pai matou o novilho gordo, porque o recebeu de volta são e salvo’.
28 Tomba mɔy wokuma ŋgambi kinɛ kwaɗyɛ nyiŋɛ tu̧ na. Ɛ saŋgwɛ pundɛ kɛ̀ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a nyîŋa tu̧.
28 "O filho mais velho encheu-se de ira, e não quis entrar. Então seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ saŋgwɛ nde: ‹Pa ɓɛŋɛ, mi kɛ kelɔ mɛsay nyɛ wɛ waka ɓuɗya mɛsew. Mi tì yɛliyɛ yiŋa lɛpi kɛ numbu yɔ wɛtɛ yesɔ na. Ko gbɛla mɔnɔ taɓɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ, wɛ tì nyɛ mi nde, mi wôku ɗye sosa nɔ sinɛ ɓesɔ ɓembɛ na.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: ‘Olha! todos esses anos tenho trabalhado como um escravo ao teu serviço e nunca desobedeci às tuas ordens. Mas tu nunca me deste nem um cabrito para eu festejar com os meus amigos.
30 Ɓɛŋa nde, mɔnɔ wɔ ɛ ma sambɔ mɛyasi mɔ ɓenɛ ɓoma ɗyaŋma kɛ́, wɛ kɛ nje wo mɔnɔ nday te ɛ nɛ mutɔ kɔ nyɛ nyɛ ɗye.›
30 Mas quando volta para casa esse seu filho, que esbanjou os teus bens com as prostitutas, matas o novilho gordo para ele! ’
31 Ɛ saŋgwɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔnmbɛ, sinɛ wɛ waka mɛtu hɛnɛ. Mɛyasi hɛnɛ te yi mi nɔ, yo yɔ.
31 "Disse o pai: ‘Meu filho, você está sempre comigo, e tudo o que tenho é seu.
32 Yasi wɛtɛ, yakama nde, wusɛ sôsaŋgwɛ kelɔ jesɔ, kɛto mɔŋ kɔ gwa̧, ndana a womiya. A ɗimbiya, ndana hɛ dolma nyɛ.› »
32 Mas nós tínhamos que comemorar e alegrar-nos, porque este seu irmão estava morto e voltou à vida, estava perdido e foi achado’ ".
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.