Lucas 14
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 Wɛtɛ yesɔ *Saba ɛ Yesus nyiŋɛ kɛ tu̧ wɛtɛ kum *Ɓefarisɛ̧ yí kɛ̀ ɗyena. Ɛ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ womɛte ɓaka ɗiki pɛmɔ nyɛ.
1 Certo sábado, Jesus foi comer na casa de um líder fariseu, onde o observavam atentamente.
2 Yaka nɔ, wɛtɛ mbam te ɛ ɓa̧ kɛ kɔnɔ nɛ ŋgbelele kɔ ɓa̧ womɛte kɛ mbɔmbu Yesus.
2 Estava ali um homem com o corpo muito inchado.
3 Ɛ Yesus diyɛ nyaŋgwɛ ɓotu ɓe duwa̧ mɛmboŋga nɛ̀ Ɓefarisɛ̧ nde: «’Yo ka kimɔte nde, mumɔ sîɗyikwɛ kɔn mumɔ kɛ yesɔ Saba?»
3 Jesus perguntou aos fariseus e aos especialistas da lei: “A lei permite ou não curar no sábado?”.
4 Ɛ ɓo ɗiyɛ nɛ sɛm kinɛ yeŋsa yaŋa na. Ndana, ɛ Yesus sambile ɓɔ kpokɛ nɛ mbam kɔ siɗyɛ kɔn nɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a kwâŋ.
4 Eles nada responderam, e Jesus tocou no homem enfermo, o curou e o mandou embora.
5 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Kɛ njoka yun ɓe ɗiyɛ waka ɓaka, nda yakama ɓɛŋɛ nɛ misi nde, mɔnɔ wenɛ ho taɓɔ wenɛ ɓalma kɛ mɔy guka kɛ yesɔ Saba, a má ɗiyɔ kinɛ ɓiye nyɛ saɓɛ ɓekɛ ɓekɛ kɔ?»
5 Depois, perguntou a eles: “Qual de vocês, se seu filho ou seu boi cair num buraco, não se apressará em tirá-lo de lá, mesmo que seja sábado?”.
6 Ɓo tì yeŋsa sendi yaŋa nyɛ nyɛ kɛ diyan te yite na.
6 Mais uma vez, não puderam responder.
7 Kɛ kɔŋte, ɛ Yesus ɓɛŋɛ nde, ɓotu ɓete yi ɓo jeɓama nde, ɓo njâki ɗyena ɓaka kɛ sawɛ bosa mɛmbɛy. Ɛ nyɛ nyɛ ɓo kanɔ nde:
7 Quando Jesus observou que os convidados para o jantar procuravam ocupar os lugares de honra à mesa, deu-lhes este conselho:
8 «Ŋgɛ mumɔ kelɛ jesɔ gwaki jeɓa wɛ nde: Inja ɗiyɔ kɛte, wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, simande ɓo jeɓama wɛtɛ mɔ te ɛ kwaŋma wɛ kɔ.
8 “Quando você for convidado para um banquete de casamento, não ocupe o lugar de honra. E se chegar algum convidado mais importante que você?
9 Wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, kambɔ ma mɔ te ɛ jeɓama wunɛ hɛnɛ yiɓa kɔ mɛ nje lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Tɛma, nyɛ mbam te yɔkɔ mbɛy,› yite njɔn ta ɓiye wɛ komɛ wɛ ta tɛmɛ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ kɛ́.
9 O anfitrião virá e dirá: ‘Dê o seu lugar a esta pessoa’, e você, envergonhado, terá de sentar-se no último lugar da mesa.
10 Yo nde, ŋgɛ mumɔ jeɓa wɛ kɛ jesɔ, kwaŋgɔ yɔ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ, simande komɛ mɔ te ɛ jeɓama wɛ kɔ ta nje kɛ́, a ta lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Sɔ mbɛ, kɛn ɗiyɔ mbɔmbu,› yite ta nyɛ wɛ mɛluksa kɛ misi mɛ ɓomɔ hɛnɛ ɓe wúnɛ ɓo ta ɗyena ɓaka.
10 “Em vez disso, ocupe o lugar menos importante à mesa. Assim, quando o anfitrião o vir, dirá: ‘Amigo, temos um lugar melhor para você!’. Então você será honrado diante de todos os convidados.
11 Yo nde: Mumɔ hɛnɛ ɛ ɓendiɗye yotu kɛnjɛ kwey, ɓo ta piɗyɛ nyɛ kɛnjɛ nji̧. Yasi wɛtɛ, yɔkɔ ɛ piɗyɛ yotu nɛ kɛnjɛ nji̧, ɓo ta ɓendiɗye nyɛ kɛnjɛ kwey.»
11 Pois os que se exaltam serão humilhados, e os que se humilham serão exaltados”.
12 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mɔ te ɛ jeɓama nyɛ kɔ nde: «Ŋgɛ wɛ kelɛ mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓomɔ kɛ ɓembe yesɔ ho ɓekoko, wɛ tî jeɓaŋgwɛ ɓesɔ ɓɔ ho ɓemɔŋ ho ɓejaɗyɛ ɓɔ ho ɓotu ɓe kusuku ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki yɔ ɓaka na, kambɔ ɓo mɛ nje jeɓa sendi wɛ wɛtɛ yesɔ yí yɔkiɗye kiya yasi te yi wɛ kelma nyɛ ɓo kɛ́ nyɛ wɛ.
12 Então Jesus se voltou para o anfitrião e disse: “Quando oferecer um banquete ou jantar, não convide amigos, irmãos, parentes e vizinhos ricos. Eles poderão retribuir o convite, e essa será sua única recompensa.
13 Yasi wɛtɛ, ŋgɛ wɛ kelɛ jesɔ yí jeɓa nɛ ɓomɔ nɛ mɛɗye, jeɓaŋgwɛ buka ɓomɔ, jeɓa ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nɛ̀ ɓotu ɓe ɗiɓina misi.
13 Em vez disso, convide os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos.
14 Ŋgɛ wɛ kelɛ ɗete, wɛ ta ɓɛ nɛ mɛsosa, kɛto ɓo tí ɓɛ nɛ yasi te yi ɓo ta yɔkiɗye nɔ nyɛ wɛ na. Yo ndi nde, Njambiyɛ ta yɔkiɗye yo nyɛ wɛ kɛ yesɔ te yi ŋgbeŋ ɓomɔ ta womiyɛ nɔ kɛ́.»
14 Assim, na ressurreição dos justos, você será recompensado por ter convidado aqueles que não podiam lhe retribuir”.
15 Kɛ wɛtɛ mɔ te yi ɓenɛ ɓe Yesus ɓa̧ kɛ ɗyena kɔ ma wokɔ mɛlɛpi mɛte yi Yesus lɛpima kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Mɔ te ɛ ta ɗyena kɛ *Kandɔ Njambiyɛ kɔ nɛ mɛsosa.»
15 Ao ouvir isso, um homem que estava à mesa com Jesus exclamou: “Feliz será aquele que participar do banquete no reino de Deus!”.
16 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Wɛtɛ mbam komsama ɓuɗya mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓuɗya ɓomɔ.
16 Jesus respondeu com a seguinte parábola: “Certo homem preparou um grande banquete e enviou muitos convites.
17 Kɛ ŋgimɔ mɛɗye ma ɗya̧ kɛ́, ɛ nyɛ tomɛ mɔ mɛsay wenɛ kɛ̀ jeɓa nɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka yí lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wunɛ njâki, kɛto mɛyasi hɛnɛ mɛgweya̧ kombilate.›
17 Quando estava tudo pronto, mandou seu servo dizer aos convidados: ‘Venham, o banquete está pronto’.
18 Yasi wɛtɛ, mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yan lɛpima ndi nda jakɔsɔ nde, ɓo ɓɛ̂ŋa nyɛ nɛ ŋgwɛtɛ, kɛto a ti yaka kɛ̀ na. Bosa mumɔ lɛpima nyɛ mɔ mɛsay nde: ‹Mi ɓɔmma yiŋa pɛl mɛnɛti, yo kɛ diyɛ nde, mi kɛ̂n kɛ̀ ɓɛŋɛ yo, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
18 Mas todos eles deram desculpas. Um disse: ‘Acabei de comprar um campo e preciso inspecioná-lo. Peço que me desculpe’.
19 Ɛ wɛtɛ lɛpɛ nɛ nde: ‹Mi ɓɔmma ɓenday kamɔ yi mɛsay, mi kɛ kɛ̀ ɓoɓɛ ɗeti yan, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
19 Outro disse: ‘Acabei de comprar cinco juntas de bois e quero experimentá-las. Sinto muito’.
20 Mbaŋa nja̧ lɛpɔ nɛ nde: ‹Mi ɓóŋ nyari ndi kwey kwey, ɗete mi ti yaka kɛ̀ na.›
20 Ainda outro disse: ‘Acabei de me casar e não posso ir’.
21 Ɛ mɔ mɛsay kɔ yɔkwɛ kɛ̀ yekiɗye mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́ nyɛ masa wenɛ. Ndana, ɛ masa wokɛ ŋgambi ɓuɗyate. Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ mɔ mɛsay wenɛ nde: ‹Kɛn nɛdɔ kɛ nyaŋgwɛ sɛ̧ nɛ̀ kɛ ɓoku mɛnje kɛ mɔy ɗya, nɛ̀ wɛ ɓôŋ buka ɓomɔ nɛ̀ ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓete ɓe nɛ ɗiɓina misi ɓaka nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nje nɔ.›
21 “O servo voltou e informou a seu senhor o que tinham dito. Ele ficou furioso e ordenou: ‘Vá depressa pelas ruas e becos da cidade e convide os pobres, os aleijados, os cegos e os mancos’.
22 Mɔ mɛsay ka̧ yɔkwɛ nje lɛpɔ nyɛ masa wenɛ nde: ‹Mi ma kelɔ nda yi wɛ lɛpima nyɛ mi kɛ́, yasi wɛtɛ, mɛmbɛy ndi kɛte.›
22 Depois de cumprir essa ordem, o servo informou: ‘Ainda há lugar para mais gente’.
23 Ndana, ɛ masa lɛpɛ nyɛ mɔ mɛsay te nde: ‹Kɛn kɛ ɓoku mɛnje, nɔ̀ gôŋgilaŋgwɛ nɛ mɛndoko, nɔ̀ kêl nde, ɓomɔ njâki, nɛ́ tu̧ ɗyembɛ tondu.›
23 Então o senhor disse: ‘Vá pelas estradas do campo e junto às cercas entre as videiras e insista com todos que encontrar para que venham, de modo que minha casa fique cheia.
24 Yasi wɛtɛ, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Kɛ ɓɛ bosa ɓotu ɓete ɓe mi jeɓama ɓaka, wɛtɛ nɛ wɛtɛ tí kpokɛ mɛɗye mɛmbɛ na.»
24 Pois nenhum dos que antes foram convidados provará do meu banquete’”.
25 Nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ kɛndɔ ɓenɛ ɓe Yesus. Ɛ nyɛ yeŋsa ɓɛŋɛ ɓo lɛpɔ nde:
25 Uma grande multidão seguia Jesus, que se voltou para ela e disse:
26 «Ŋgɛ mumɔ nje kɛ yembɛ, na ɓɛ jekɛ wombɛ, a sôŋa temɔ kɛ yotu saŋgwɛ ɓenɛ nyaŋgwɛ, soŋɛ temɔ kɛ yotu nyari ɓenɛ ɓɔnɔ nɛ̀ kɛ yotu ɓemaŋ ɓe ɓembam nɛ̀ ɓeɗyɔmbu, soŋɛ sendi temɔ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ nɛ ŋguru wenɛ.
26 “Se alguém que me segue amar pai e mãe, esposa e filhos, irmãos e irmãs, e até mesmo a própria vida, mais que a mim, não pode ser meu discípulo.
27 Sendi, ŋgɛ mumɔ ti soɓɛ kroa nɛ ɓeŋgwɛ mi na, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na, kɛto
27 E, se não tomar sua cruz e me seguir, não pode ser meu discípulo.
28 nda kɛ njoka yun, ŋgɛ nyɛ kwaɗyɛ sumɔ doŋgbe doŋgbe tu̧, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí duwɛ yasi te yi nyɛ yakama kwaŋɗye, yí ɓɛŋɛ, simande a nɛ ɓuyɔ sumba yí siɗyɛ nɛ mɛsay mɛte kɔ?
28 “Quem começa a construir uma torre sem antes calcular o custo e ver se possui dinheiro suficiente para terminá-la?
29 A ta pa kelɔ ɗete, ma nje ɓɛ nde, a kânda mɛsay kinɛ nje ɓɛ se nɛ ɗeti te yi siɗyɛ na. Ŋgɛ nyɛ kelɛ ɗete, ɓomɔ hɛnɛ ɓe ta ɓɛŋɛ ɓaka ta nyɛtɔ nyɛ lɛpɔ nde:
29 Pois, se completar apenas os alicerces e ficar sem dinheiro, todos rirão dele,
30 ‹Mbam te yɔkɔ kandima njumɔ nje suɗyɛ.›
30 dizendo: ‘Esse aí começou a construir, mas não conseguiu terminar!’.
31 Ɗete sendi, yo kumande te nda, ŋgɛ nyɛ kɛ̀ kɛ lu̧ ɗyambi nɛ wɛtɛ kumande, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí ɓɛŋɛ, simande a yakama ɓu̧ ɓesɔja tomay kamɔ kɛ̀ lu̧ ɗyambi nɛ yɔkɔ ɛ nɛ ɓesɔja tomay kaɓa kɔ?
31 “Ou que rei iria à guerra sem antes avaliar se seu exército de dez mil poderia derrotar os vinte mil que vêm contra ele?
32 Ŋgɛ nyɛ ɓɛŋɛ nde, yo ti yaka na, a má tomɔ ɓomɔ kɛ ŋgimɔ te yi yɔru ndi lɔndunate kɛ́ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, ɓo kêl mbon, nɛ́ ɓo ɗiy nɛ tɛ.
32 E, se concluir que não, o rei enviará uma delegação para negociar um acordo de paz enquanto o inimigo está longe.
33 Ɗete sendi, ŋgɛ mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yun ti soŋɛ temɔ kɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ nɔ kɛ́, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na.
33 Da mesma forma, ninguém pode se tornar meu discípulo sem abrir mão de tudo que possui.
34 «Yo gbate nde, kwa kimɔ yasi. Ko ɓɛkɔ ɗete, ŋgɛ kwa si lenjɔ, ɓo ta kelɔ nan nje yɔkiɗye nɛ somte?
34 “O sal é bom para temperar, mas, se perder o sabor, como torná-lo salgado outra vez?
35 Yo tí kelɔ se nde, mɛnɛti ho kundu jôŋgwɛ mbɛki na. Ɓo ɓóŋ yo li̧ kɛ sɛ̧. Mɔ te ɛ nɛ mɛtɔ te yí wokɔ nɛ pɛ̧, a wôku!»
35 O sal sem sabor não serve nem para o solo nem para adubo; é jogado fora. Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.