Lucas 14

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Wɛtɛ yesɔ *Saba ɛ Yesus nyiŋɛ kɛ tu̧ wɛtɛ kum *Ɓefarisɛ̧ yí kɛ̀ ɗyena. Ɛ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ womɛte ɓaka ɗiki pɛmɔ nyɛ.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Yaka nɔ, wɛtɛ mbam te ɛ ɓa̧ kɛ kɔnɔ nɛ ŋgbelele kɔ ɓa̧ womɛte kɛ mbɔmbu Yesus.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Ɛ Yesus diyɛ nyaŋgwɛ ɓotu ɓe duwa̧ mɛmboŋga nɛ̀ Ɓefarisɛ̧ nde: «’Yo ka kimɔte nde, mumɔ sîɗyikwɛ kɔn mumɔ kɛ yesɔ Saba?»
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Ɛ ɓo ɗiyɛ nɛ sɛm kinɛ yeŋsa yaŋa na. Ndana, ɛ Yesus sambile ɓɔ kpokɛ nɛ mbam kɔ siɗyɛ kɔn nɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a kwâŋ.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Kɛ njoka yun ɓe ɗiyɛ waka ɓaka, nda yakama ɓɛŋɛ nɛ misi nde, mɔnɔ wenɛ ho taɓɔ wenɛ ɓalma kɛ mɔy guka kɛ yesɔ Saba, a má ɗiyɔ kinɛ ɓiye nyɛ saɓɛ ɓekɛ ɓekɛ kɔ?»
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ɓo tì yeŋsa sendi yaŋa nyɛ nyɛ kɛ diyan te yite na.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Kɛ kɔŋte, ɛ Yesus ɓɛŋɛ nde, ɓotu ɓete yi ɓo jeɓama nde, ɓo njâki ɗyena ɓaka kɛ sawɛ bosa mɛmbɛy. Ɛ nyɛ nyɛ ɓo kanɔ nde:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 «Ŋgɛ mumɔ kelɛ jesɔ gwaki jeɓa wɛ nde: Inja ɗiyɔ kɛte, wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, simande ɓo jeɓama wɛtɛ mɔ te ɛ kwaŋma wɛ kɔ.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 Wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, kambɔ ma mɔ te ɛ jeɓama wunɛ hɛnɛ yiɓa kɔ mɛ nje lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Tɛma, nyɛ mbam te yɔkɔ mbɛy,› yite njɔn ta ɓiye wɛ komɛ wɛ ta tɛmɛ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ kɛ́.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Yo nde, ŋgɛ mumɔ jeɓa wɛ kɛ jesɔ, kwaŋgɔ yɔ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ, simande komɛ mɔ te ɛ jeɓama wɛ kɔ ta nje kɛ́, a ta lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Sɔ mbɛ, kɛn ɗiyɔ mbɔmbu,› yite ta nyɛ wɛ mɛluksa kɛ misi mɛ ɓomɔ hɛnɛ ɓe wúnɛ ɓo ta ɗyena ɓaka.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Yo nde: Mumɔ hɛnɛ ɛ ɓendiɗye yotu kɛnjɛ kwey, ɓo ta piɗyɛ nyɛ kɛnjɛ nji̧. Yasi wɛtɛ, yɔkɔ ɛ piɗyɛ yotu nɛ kɛnjɛ nji̧, ɓo ta ɓendiɗye nyɛ kɛnjɛ kwey.»
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mɔ te ɛ jeɓama nyɛ kɔ nde: «Ŋgɛ wɛ kelɛ mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓomɔ kɛ ɓembe yesɔ ho ɓekoko, wɛ tî jeɓaŋgwɛ ɓesɔ ɓɔ ho ɓemɔŋ ho ɓejaɗyɛ ɓɔ ho ɓotu ɓe kusuku ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki yɔ ɓaka na, kambɔ ɓo mɛ nje jeɓa sendi wɛ wɛtɛ yesɔ yí yɔkiɗye kiya yasi te yi wɛ kelma nyɛ ɓo kɛ́ nyɛ wɛ.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Yasi wɛtɛ, ŋgɛ wɛ kelɛ jesɔ yí jeɓa nɛ ɓomɔ nɛ mɛɗye, jeɓaŋgwɛ buka ɓomɔ, jeɓa ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nɛ̀ ɓotu ɓe ɗiɓina misi.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 Ŋgɛ wɛ kelɛ ɗete, wɛ ta ɓɛ nɛ mɛsosa, kɛto ɓo tí ɓɛ nɛ yasi te yi ɓo ta yɔkiɗye nɔ nyɛ wɛ na. Yo ndi nde, Njambiyɛ ta yɔkiɗye yo nyɛ wɛ kɛ yesɔ te yi ŋgbeŋ ɓomɔ ta womiyɛ nɔ kɛ́.»
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Kɛ wɛtɛ mɔ te yi ɓenɛ ɓe Yesus ɓa̧ kɛ ɗyena kɔ ma wokɔ mɛlɛpi mɛte yi Yesus lɛpima kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Mɔ te ɛ ta ɗyena kɛ *Kandɔ Njambiyɛ kɔ nɛ mɛsosa.»
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Wɛtɛ mbam komsama ɓuɗya mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓuɗya ɓomɔ.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Kɛ ŋgimɔ mɛɗye ma ɗya̧ kɛ́, ɛ nyɛ tomɛ mɔ mɛsay wenɛ kɛ̀ jeɓa nɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka yí lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wunɛ njâki, kɛto mɛyasi hɛnɛ mɛgweya̧ kombilate.›
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Yasi wɛtɛ, mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yan lɛpima ndi nda jakɔsɔ nde, ɓo ɓɛ̂ŋa nyɛ nɛ ŋgwɛtɛ, kɛto a ti yaka kɛ̀ na. Bosa mumɔ lɛpima nyɛ mɔ mɛsay nde: ‹Mi ɓɔmma yiŋa pɛl mɛnɛti, yo kɛ diyɛ nde, mi kɛ̂n kɛ̀ ɓɛŋɛ yo, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ɛ wɛtɛ lɛpɛ nɛ nde: ‹Mi ɓɔmma ɓenday kamɔ yi mɛsay, mi kɛ kɛ̀ ɓoɓɛ ɗeti yan, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Mbaŋa nja̧ lɛpɔ nɛ nde: ‹Mi ɓóŋ nyari ndi kwey kwey, ɗete mi ti yaka kɛ̀ na.›
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 Ɛ mɔ mɛsay kɔ yɔkwɛ kɛ̀ yekiɗye mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́ nyɛ masa wenɛ. Ndana, ɛ masa wokɛ ŋgambi ɓuɗyate. Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ mɔ mɛsay wenɛ nde: ‹Kɛn nɛdɔ kɛ nyaŋgwɛ sɛ̧ nɛ̀ kɛ ɓoku mɛnje kɛ mɔy ɗya, nɛ̀ wɛ ɓôŋ buka ɓomɔ nɛ̀ ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓete ɓe nɛ ɗiɓina misi ɓaka nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nje nɔ.›
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 Mɔ mɛsay ka̧ yɔkwɛ nje lɛpɔ nyɛ masa wenɛ nde: ‹Mi ma kelɔ nda yi wɛ lɛpima nyɛ mi kɛ́, yasi wɛtɛ, mɛmbɛy ndi kɛte.›
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Ndana, ɛ masa lɛpɛ nyɛ mɔ mɛsay te nde: ‹Kɛn kɛ ɓoku mɛnje, nɔ̀ gôŋgilaŋgwɛ nɛ mɛndoko, nɔ̀ kêl nde, ɓomɔ njâki, nɛ́ tu̧ ɗyembɛ tondu.›
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 Yasi wɛtɛ, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Kɛ ɓɛ bosa ɓotu ɓete ɓe mi jeɓama ɓaka, wɛtɛ nɛ wɛtɛ tí kpokɛ mɛɗye mɛmbɛ na.»
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ kɛndɔ ɓenɛ ɓe Yesus. Ɛ nyɛ yeŋsa ɓɛŋɛ ɓo lɛpɔ nde:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 «Ŋgɛ mumɔ nje kɛ yembɛ, na ɓɛ jekɛ wombɛ, a sôŋa temɔ kɛ yotu saŋgwɛ ɓenɛ nyaŋgwɛ, soŋɛ temɔ kɛ yotu nyari ɓenɛ ɓɔnɔ nɛ̀ kɛ yotu ɓemaŋ ɓe ɓembam nɛ̀ ɓeɗyɔmbu, soŋɛ sendi temɔ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ nɛ ŋguru wenɛ.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Sendi, ŋgɛ mumɔ ti soɓɛ kroa nɛ ɓeŋgwɛ mi na, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na, kɛto
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 nda kɛ njoka yun, ŋgɛ nyɛ kwaɗyɛ sumɔ doŋgbe doŋgbe tu̧, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí duwɛ yasi te yi nyɛ yakama kwaŋɗye, yí ɓɛŋɛ, simande a nɛ ɓuyɔ sumba yí siɗyɛ nɛ mɛsay mɛte kɔ?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 A ta pa kelɔ ɗete, ma nje ɓɛ nde, a kânda mɛsay kinɛ nje ɓɛ se nɛ ɗeti te yi siɗyɛ na. Ŋgɛ nyɛ kelɛ ɗete, ɓomɔ hɛnɛ ɓe ta ɓɛŋɛ ɓaka ta nyɛtɔ nyɛ lɛpɔ nde:
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 ‹Mbam te yɔkɔ kandima njumɔ nje suɗyɛ.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Ɗete sendi, yo kumande te nda, ŋgɛ nyɛ kɛ̀ kɛ lu̧ ɗyambi nɛ wɛtɛ kumande, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí ɓɛŋɛ, simande a yakama ɓu̧ ɓesɔja tomay kamɔ kɛ̀ lu̧ ɗyambi nɛ yɔkɔ ɛ nɛ ɓesɔja tomay kaɓa kɔ?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ŋgɛ nyɛ ɓɛŋɛ nde, yo ti yaka na, a má tomɔ ɓomɔ kɛ ŋgimɔ te yi yɔru ndi lɔndunate kɛ́ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, ɓo kêl mbon, nɛ́ ɓo ɗiy nɛ tɛ.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 Ɗete sendi, ŋgɛ mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yun ti soŋɛ temɔ kɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ nɔ kɛ́, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 «Yo gbate nde, kwa kimɔ yasi. Ko ɓɛkɔ ɗete, ŋgɛ kwa si lenjɔ, ɓo ta kelɔ nan nje yɔkiɗye nɛ somte?
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Yo tí kelɔ se nde, mɛnɛti ho kundu jôŋgwɛ mbɛki na. Ɓo ɓóŋ yo li̧ kɛ sɛ̧. Mɔ te ɛ nɛ mɛtɔ te yí wokɔ nɛ pɛ̧, a wôku!»
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.