Lucas 14
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NAA
1 Wɛtɛ yesɔ *Saba ɛ Yesus nyiŋɛ kɛ tu̧ wɛtɛ kum *Ɓefarisɛ̧ yí kɛ̀ ɗyena. Ɛ ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ womɛte ɓaka ɗiki pɛmɔ nyɛ.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Yaka nɔ, wɛtɛ mbam te ɛ ɓa̧ kɛ kɔnɔ nɛ ŋgbelele kɔ ɓa̧ womɛte kɛ mbɔmbu Yesus.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Ɛ Yesus diyɛ nyaŋgwɛ ɓotu ɓe duwa̧ mɛmboŋga nɛ̀ Ɓefarisɛ̧ nde: «’Yo ka kimɔte nde, mumɔ sîɗyikwɛ kɔn mumɔ kɛ yesɔ Saba?»
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Ɛ ɓo ɗiyɛ nɛ sɛm kinɛ yeŋsa yaŋa na. Ndana, ɛ Yesus sambile ɓɔ kpokɛ nɛ mbam kɔ siɗyɛ kɔn nɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a kwâŋ.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Kɛ njoka yun ɓe ɗiyɛ waka ɓaka, nda yakama ɓɛŋɛ nɛ misi nde, mɔnɔ wenɛ ho taɓɔ wenɛ ɓalma kɛ mɔy guka kɛ yesɔ Saba, a má ɗiyɔ kinɛ ɓiye nyɛ saɓɛ ɓekɛ ɓekɛ kɔ?»
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Ɓo tì yeŋsa sendi yaŋa nyɛ nyɛ kɛ diyan te yite na.
6 A isto nada puderam responder.
7 Kɛ kɔŋte, ɛ Yesus ɓɛŋɛ nde, ɓotu ɓete yi ɓo jeɓama nde, ɓo njâki ɗyena ɓaka kɛ sawɛ bosa mɛmbɛy. Ɛ nyɛ nyɛ ɓo kanɔ nde:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 «Ŋgɛ mumɔ kelɛ jesɔ gwaki jeɓa wɛ nde: Inja ɗiyɔ kɛte, wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, simande ɓo jeɓama wɛtɛ mɔ te ɛ kwaŋma wɛ kɔ.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Wɛ tî ɗiy kɛ bosa mbɛy na, kambɔ ma mɔ te ɛ jeɓama wunɛ hɛnɛ yiɓa kɔ mɛ nje lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Tɛma, nyɛ mbam te yɔkɔ mbɛy,› yite njɔn ta ɓiye wɛ komɛ wɛ ta tɛmɛ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ kɛ́.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Yo nde, ŋgɛ mumɔ jeɓa wɛ kɛ jesɔ, kwaŋgɔ yɔ kɛ̀ ɗiyɔ kɛ mbɛy te yi njimɛ, simande komɛ mɔ te ɛ jeɓama wɛ kɔ ta nje kɛ́, a ta lɛpɔ nyɛ wɛ nde: ‹Sɔ mbɛ, kɛn ɗiyɔ mbɔmbu,› yite ta nyɛ wɛ mɛluksa kɛ misi mɛ ɓomɔ hɛnɛ ɓe wúnɛ ɓo ta ɗyena ɓaka.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Yo nde: Mumɔ hɛnɛ ɛ ɓendiɗye yotu kɛnjɛ kwey, ɓo ta piɗyɛ nyɛ kɛnjɛ nji̧. Yasi wɛtɛ, yɔkɔ ɛ piɗyɛ yotu nɛ kɛnjɛ nji̧, ɓo ta ɓendiɗye nyɛ kɛnjɛ kwey.»
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mɔ te ɛ jeɓama nyɛ kɔ nde: «Ŋgɛ wɛ kelɛ mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓomɔ kɛ ɓembe yesɔ ho ɓekoko, wɛ tî jeɓaŋgwɛ ɓesɔ ɓɔ ho ɓemɔŋ ho ɓejaɗyɛ ɓɔ ho ɓotu ɓe kusuku ɓe ɗiyɛ kɛ kɛki yɔ ɓaka na, kambɔ ɓo mɛ nje jeɓa sendi wɛ wɛtɛ yesɔ yí yɔkiɗye kiya yasi te yi wɛ kelma nyɛ ɓo kɛ́ nyɛ wɛ.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Yasi wɛtɛ, ŋgɛ wɛ kelɛ jesɔ yí jeɓa nɛ ɓomɔ nɛ mɛɗye, jeɓaŋgwɛ buka ɓomɔ, jeɓa ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nɛ̀ ɓotu ɓe ɗiɓina misi.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 Ŋgɛ wɛ kelɛ ɗete, wɛ ta ɓɛ nɛ mɛsosa, kɛto ɓo tí ɓɛ nɛ yasi te yi ɓo ta yɔkiɗye nɔ nyɛ wɛ na. Yo ndi nde, Njambiyɛ ta yɔkiɗye yo nyɛ wɛ kɛ yesɔ te yi ŋgbeŋ ɓomɔ ta womiyɛ nɔ kɛ́.»
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Kɛ wɛtɛ mɔ te yi ɓenɛ ɓe Yesus ɓa̧ kɛ ɗyena kɔ ma wokɔ mɛlɛpi mɛte yi Yesus lɛpima kɛ́, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Mɔ te ɛ ta ɗyena kɛ *Kandɔ Njambiyɛ kɔ nɛ mɛsosa.»
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Wɛtɛ mbam komsama ɓuɗya mɛɗye yí jeɓa nɛ ɓuɗya ɓomɔ.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Kɛ ŋgimɔ mɛɗye ma ɗya̧ kɛ́, ɛ nyɛ tomɛ mɔ mɛsay wenɛ kɛ̀ jeɓa nɛ ɓotu ɓete ɓe nyɛ jeɓama ɓaka yí lɛpɔ nyɛ ɓo nde: ‹Wunɛ njâki, kɛto mɛyasi hɛnɛ mɛgweya̧ kombilate.›
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 Yasi wɛtɛ, mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yan lɛpima ndi nda jakɔsɔ nde, ɓo ɓɛ̂ŋa nyɛ nɛ ŋgwɛtɛ, kɛto a ti yaka kɛ̀ na. Bosa mumɔ lɛpima nyɛ mɔ mɛsay nde: ‹Mi ɓɔmma yiŋa pɛl mɛnɛti, yo kɛ diyɛ nde, mi kɛ̂n kɛ̀ ɓɛŋɛ yo, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 Ɛ wɛtɛ lɛpɛ nɛ nde: ‹Mi ɓɔmma ɓenday kamɔ yi mɛsay, mi kɛ kɛ̀ ɓoɓɛ ɗeti yan, ɗete ɓɛŋa mi nɛ ŋgwɛtɛ.›
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 Mbaŋa nja̧ lɛpɔ nɛ nde: ‹Mi ɓóŋ nyari ndi kwey kwey, ɗete mi ti yaka kɛ̀ na.›
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 Ɛ mɔ mɛsay kɔ yɔkwɛ kɛ̀ yekiɗye mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́ nyɛ masa wenɛ. Ndana, ɛ masa wokɛ ŋgambi ɓuɗyate. Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ mɔ mɛsay wenɛ nde: ‹Kɛn nɛdɔ kɛ nyaŋgwɛ sɛ̧ nɛ̀ kɛ ɓoku mɛnje kɛ mɔy ɗya, nɛ̀ wɛ ɓôŋ buka ɓomɔ nɛ̀ ɓotu ɓe kɔsu nɛ̀ ɓotu ɓete ɓe nɛ ɗiɓina misi ɓaka nɛ̀ ɓotu ɓe ndɛmbil nje nɔ.›
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Mɔ mɛsay ka̧ yɔkwɛ nje lɛpɔ nyɛ masa wenɛ nde: ‹Mi ma kelɔ nda yi wɛ lɛpima nyɛ mi kɛ́, yasi wɛtɛ, mɛmbɛy ndi kɛte.›
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 Ndana, ɛ masa lɛpɛ nyɛ mɔ mɛsay te nde: ‹Kɛn kɛ ɓoku mɛnje, nɔ̀ gôŋgilaŋgwɛ nɛ mɛndoko, nɔ̀ kêl nde, ɓomɔ njâki, nɛ́ tu̧ ɗyembɛ tondu.›
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Yasi wɛtɛ, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Kɛ ɓɛ bosa ɓotu ɓete ɓe mi jeɓama ɓaka, wɛtɛ nɛ wɛtɛ tí kpokɛ mɛɗye mɛmbɛ na.»
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Nyaŋgwɛ ŋgil ɓomɔ ɓa̧ kɛ kɛndɔ ɓenɛ ɓe Yesus. Ɛ nyɛ yeŋsa ɓɛŋɛ ɓo lɛpɔ nde:
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 «Ŋgɛ mumɔ nje kɛ yembɛ, na ɓɛ jekɛ wombɛ, a sôŋa temɔ kɛ yotu saŋgwɛ ɓenɛ nyaŋgwɛ, soŋɛ temɔ kɛ yotu nyari ɓenɛ ɓɔnɔ nɛ̀ kɛ yotu ɓemaŋ ɓe ɓembam nɛ̀ ɓeɗyɔmbu, soŋɛ sendi temɔ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ nɛ ŋguru wenɛ.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Sendi, ŋgɛ mumɔ ti soɓɛ kroa nɛ ɓeŋgwɛ mi na, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na, kɛto
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 nda kɛ njoka yun, ŋgɛ nyɛ kwaɗyɛ sumɔ doŋgbe doŋgbe tu̧, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí duwɛ yasi te yi nyɛ yakama kwaŋɗye, yí ɓɛŋɛ, simande a nɛ ɓuyɔ sumba yí siɗyɛ nɛ mɛsay mɛte kɔ?
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 A ta pa kelɔ ɗete, ma nje ɓɛ nde, a kânda mɛsay kinɛ nje ɓɛ se nɛ ɗeti te yi siɗyɛ na. Ŋgɛ nyɛ kelɛ ɗete, ɓomɔ hɛnɛ ɓe ta ɓɛŋɛ ɓaka ta nyɛtɔ nyɛ lɛpɔ nde:
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 ‹Mbam te yɔkɔ kandima njumɔ nje suɗyɛ.›
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 Ɗete sendi, yo kumande te nda, ŋgɛ nyɛ kɛ̀ kɛ lu̧ ɗyambi nɛ wɛtɛ kumande, a má ɗiyɔ kinɛ pa nɛmbɛ yí ɓɛŋɛ, simande a yakama ɓu̧ ɓesɔja tomay kamɔ kɛ̀ lu̧ ɗyambi nɛ yɔkɔ ɛ nɛ ɓesɔja tomay kaɓa kɔ?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Ŋgɛ nyɛ ɓɛŋɛ nde, yo ti yaka na, a má tomɔ ɓomɔ kɛ ŋgimɔ te yi yɔru ndi lɔndunate kɛ́ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, ɓo kêl mbon, nɛ́ ɓo ɗiy nɛ tɛ.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Ɗete sendi, ŋgɛ mumɔ hɛnɛ kɛ njoka yun ti soŋɛ temɔ kɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ nɔ kɛ́, mɔ te ti yaka ɓɛ jekɛ wombɛ na.
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 «Yo gbate nde, kwa kimɔ yasi. Ko ɓɛkɔ ɗete, ŋgɛ kwa si lenjɔ, ɓo ta kelɔ nan nje yɔkiɗye nɛ somte?
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Yo tí kelɔ se nde, mɛnɛti ho kundu jôŋgwɛ mbɛki na. Ɓo ɓóŋ yo li̧ kɛ sɛ̧. Mɔ te ɛ nɛ mɛtɔ te yí wokɔ nɛ pɛ̧, a wôku!»
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.