Lucas 10
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 Kɛ kɔŋte, ɛ Kumande Yesus tɔkɛ ɓaŋa ɓejekɛ kamɔtan jɔ kaɓa tomɔ ɓo mbɔmbu yiɓa yiɓa kɛnjɛ kɛ mɛɗya hɛnɛ nɛ̀ mɛmbɛy hɛnɛ komɛ nyɛ nɛ ŋguru wenɛ kwaɗya kɛ̀ kɛ́.
1 Depois disso, o Senhor escolheu outros setenta e dois discípulos e os enviou adiante, dois a dois, às cidades e aos lugares que ele planejava visitar.
2 Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Ɓuɗya nyambi ma ɗetɔ kɛ ŋgwaŋ, yasi wɛtɛ, ɓotu ɓe mɛsay ti ɓuyɔ na. Ɗete, wunɛ ŋgwɛ̂taŋgwɛ nɛ sa ŋgwaŋ nde, a kɛ̂njikwɛ ɓotu ɓe mɛsay, nɛ́ ɓo kɛ̀ wesiɗye nyambi nɛ.
2 Estas foram suas instruções: “A colheita é grande, mas os trabalhadores são poucos. Orem ao Senhor da colheita; peçam que ele envie mais trabalhadores para seus campos.
3 Wunɛ kwâŋ, wunɛ dûkwɛ nde, mi kɛ tomɔ wunɛ kɛnjɛ nda ɓɔnɔ ɓesam kɛ njoka ɓeŋgwɛy.
3 Agora vão e lembrem-se de que eu os envio como cordeiros no meio de lobos.
4 Wunɛ tî ɓoŋ ko koɓiyɛ mɔni na ko gbɛla koɓiyɛ na ko mɛnakala na. Wunɛ tî tɛma kɛ nje yí pa nyɛnɔ mumɔ na.
4 Não levem dinheiro algum, nem bolsa de viagem, nem um par de sandálias extras. E não se detenham para cumprimentar ninguém pelo caminho.
5 Tu̧ hɛnɛ te yi wunɛ ta nyiŋɛ kɛte, wunɛ kânda lɛpɔ nde: ‹Tɛte ɓɛ̂ki nɛ ɓotu ɓe tu̧.›
5 “Quando entrarem numa casa, digam primeiro: ‘Que a paz de Deus esteja nesta casa’.
6 Ŋgɛ wɛtɛ tɛ mumɔ ɓɛ kɛ tu̧ te, tɛte yi wunɛ lɛpima nɔ kɛ́ ta ɗiyɔ pɛlɛ nyɛ. Ŋgɛ yo ti ɓɛ ɗete na, yo má yɔkwɛ nje ndi kɛ yun.
6 Se os que vivem ali forem gente de paz, a bênção permanecerá; se não forem, a bênção voltará a vocês.
7 Wunɛ ɗîy ndi kɛ tu̧ te. Wunɛ ɗyâki, nɛ̀ wunɛ hɔ̂ɓiya yasi te yi ɓo ta nyɛ wunɛ kɛ́, kɛto mɔ mɛsay yâkaŋgwɛ ɗye nduku mɛsay mɛnɛ. Wunɛ tî kɛn mɛtu̧ nɛ mɛtu̧ na.
7 Permaneçam naquela casa e comam e bebam o que lhes derem, pois quem trabalha merece seu salário. Não fiquem mudando de casa em casa.
8 Ŋgɛ wunɛ ɗya̧ kɛ yiŋa ɗya, ŋgɛ ɓomɔ ɓu̧ wunɛ kimɔte, nɛ̀ wunɛ ɗyâki yasi te yi ɓo ta nyɛ wunɛ kɛ́.
8 “Quando entrarem numa cidade e ela os receber bem, comam o que lhes oferecerem.
9 Wunɛ sîɗyikwɛ mɛkɔn mɛ ɓotu ɓe ɗya te, nɛ̀ wunɛ lɛ̂pi nyɛ ɓo nde: ‹*Kandɔ Njambiyɛ ma wuta.›
9 Curem os enfermos e digam-lhes: ‘Agora o reino de Deus chegou até vocês’.
10 Ɗya hɛnɛ te yi wunɛ ta kumɔ kɛte, ŋgɛ ɓomɔ ti ɓu̧ wunɛ kimɔte na, nɛ̀ wunɛ kɛ̂ndi kɛ mɛmbɛy hɛnɛ kɛ mɔy ɗya lɛpɔ nde:
10 Mas, se uma cidade se recusar a recebê-los, saiam pelas ruas e digam:
11 ‹Wusɛ kɛ kutɔ ŋgbutu ɗya ɗyun yi ka̧ kɛ mɛkol musu kɛ́ kɛnjɛ kɛ to yun yí teɗye wunɛ nde, wunɛ kelma ɓeyate. Yasi wɛtɛ, wunɛ dûkwɛ nde, Kandɔ Njambiyɛ ma wuta.›
11 ‘Limpamos de nossos pés até o pó desta cidade em sinal de reprovação. E saibam disto: o reino de Deus chegou!’.
12 Mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Komɛ yesɔ pɛsina jɔsi ta ɗya̧ kɛ́, pɛsina jɔsi ɗya te ta laŋ ɗetɔ kwa̧ yi *Sɔdɔm.
12 Eu lhes garanto que, no dia do juízo, até Sodoma será tratada com menos rigor que aquela cidade.
13 «Wunɛ ɓotu ɓe Korasin, mɛbɔnɛ ta ɓalɔ kɛ to yun! Wunɛ ɓotu ɓe Betsayda, mɛbɔnɛ ta ɓalɔ kɛ to yun! Kɛto má ɓɛki nde, nyaŋgwɛ mɛkele mɛte yi kelnama kɛ mɛɗya mun kɛ́ ma kélnaŋgwɛ kɛ Tir nɛ̀ Sidɔn, ma ɓotu ɓete yeŋsama temɔ njombu yaŋa, lɛŋɛ mɛsanduku kutuɗye mɛsu mɛ ɗitɛ kɛ yotu.
13 “Que aflição as espera, Corazim e Betsaida! Porque, se nas cidades de Tiro e Sidom tivessem sido realizados os milagres que realizei em vocês, há muito tempo seus habitantes teriam se arrependido e demonstrado isso vestindo panos de saco e jogando cinzas sobre a cabeça.
14 Ɗete, kɛ yesɔ pɛsina jɔsi, pɛsina jɔsi te yun ta laŋ ɗetɔ kwa̧ yi Tir nɛ̀ Sidɔn.
14 Eu lhes digo que, no dia do juízo, Tiro e Sidom serão tratadas com menos rigor que vocês.
15 Ma wunɛ ɓotu ɓe Kapɛrnawum, ’wunɛ táka ka nde, ɓo ta ɓendiɗye wunɛ kumɔ kɛ kwey? Ɓo ta kpalɔ piɗyɛ wunɛ kumɔ kɛ ɗya ɓemuŋ!»
15 E você, Cafarnaum, será elevada até o céu? Não, descerá até o lugar dos mortos”.
16 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓejekɛ ɓenɛ nde: «Mɔ wokɛ mɛn yun, a wóku mɛn mbɛ. Sendi, yɔkɔ ɛ sɛŋɛ wunɛ, a sɛ́ŋa mi. Mɔ te ɛ sɛŋɛ mi, a sɛ́ŋa Mɔ te ɛ tomma mi kɔ.»
16 Então ele disse aos discípulos: “Quem aceita sua mensagem também me aceita, e quem os rejeita também me rejeita. E quem me rejeita também rejeita aquele que me enviou”.
17 Ɓejekɛ ɓaka kamɔtan jɔ kaɓa yɔkwa̧ nɛ mɛsosa nje lɛpɔ nde: «Nyaŋgwɛ Kumande, ko ɓeya mɛsisiŋ kɛ wokuna nɛ wusɛ kɛ ŋgimɔ te yi wusɛ kɛ lɛpina nyɛ ɓo nɛ ɗinɔ ɗyɔ kɛ́.»
17 Quando os setenta e dois discípulos voltaram, relataram com alegria: “Senhor, até os demônios nos obedecem pela sua autoridade!”.
18 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Mi ɓɛŋma *Satan kɛ wulɛ ɗyoɓɔ ɓalɔ kɛ mɛnɛti nda yɛsi mbiyɔ.
18 Então ele lhes disse: “Vi Satanás caindo do céu como um relâmpago!
19 Wunɛ dûkwɛ nde, mi ma nyɛ wunɛ ɗeti te yi natɛ ɓenyɔŋɛ nɛ̀ ɓelel ɓu̧ ɗeti te yi laŋsa ɗeti *Mɔ pendɔ wun. Sendi, kinɛ yaŋa yakama kelɔ wunɛ na.
19 Eu lhes dei autoridade para pisarem sobre cobras e escorpiões, e sobre todo o poder do inimigo. Nada lhes causará dano.
20 Ko ɓɛkɔ ɗete, wunɛ tî sosaŋgwɛ kɛto ɓeya mɛsisiŋ kɛ wokuna nɛ wunɛ na. Yasi wɛtɛ, wunɛ sôsaŋgwɛ, kɛto mɛɗinɔ mun mɛ kɛtinate kɛ ɗyoɓɔ.»
20 Mas não se alegrem porque os espíritos impuros lhes obedecem; alegrem-se porque seus nomes estão registrados no céu”.
21 Kɛ kiya ŋgimɔ te ɛ Kimɔ Sisiŋ kelɛ nde, Yesus sôsaŋgwɛ ɓuɗyate. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Mi kɛ lukse wɛ Da, Kumande ɗyoɓɔ nɛ̀ mɛnɛti, kɛto wɛ sɔɗya mɛyasi mɛte nɛ ɓotu ɓe ɗyanɔ, sɔɗyɛ sendi nɛ ɓotu ɓe duwa̧ yasi, kpalɔ nje punjɛ yo nyɛ gbɛla ɓɔnɔsikɛ. I̧ Da, mi kɛ lukse wɛ, kɛto wɛ kwaɗya nde, mɛyasi kwâŋnaŋgwɛ ɗete.
21 Naquele momento, Jesus foi tomado da alegria do Espírito Santo e disse: “Pai, Senhor dos céus e da terra, eu te agradeço porque escondeste estas coisas dos que se consideram sábios e inteligentes e as revelaste aos que são como crianças. Sim, Pai, foi do teu agrado fazê-lo assim.
22 Saŋmbɛ nya mi mɛyasi hɛnɛ. Mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ yeti kɛ duwɛ *Mɔnɔ na, soŋɛ ndi Da. Sendi, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ yeti kɛ duwɛ Da na, soŋɛ ndi Mɔnɔ nɛ̀ mɔ te yi Mɔnɔ kwaɗyɛ punjɛ yo nyɛ nyɛ kɔ.»
22 “Meu Pai me confiou todas as coisas. Ninguém conhece verdadeiramente o Filho, a não ser o Pai, e ninguém conhece verdadeiramente o Pai, a não ser o Filho e aqueles a quem o Filho escolhe revelá-lo”.
23 Ɛ Yesus yeŋsa ɓɛŋɛ ɓejekɛ lɛpɔ nyɛ ɓo ɓepɔ nde: «Wunɛ nɛ mɛsosa, kɛto ndana misi mun kɛ ɓɛŋɛ nyaŋgwɛ mɛyasi mɛte yi wunɛ ɓɛŋɛ kɛ́.
23 Então, em particular, ele se voltou para os discípulos e disse: “Felizes os olhos que veem o que vocês viram.
24 Mi kɛ lɛpɔ gbate nyɛ wunɛ nde, ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓekumande kwaɗya ɓɛŋɛ nyaŋgwɛ mɛyasi mɛte yi wunɛ ɓɛŋɛ kɛ́, ma ɓo tì ɓɛŋɛ yo na. Ɓo kwaɗya wokɔ nyaŋgwɛ mɛyasi mɛte yi wunɛ wokɛ kɛ́, ma ɓo tì wokɛ yo na.»
24 Eu lhes digo: muitos profetas e reis desejaram ver o que vocês têm visto e ouvir o que vocês têm ouvido, mas não puderam”.
25 Ndana, ɛ wɛtɛ nyaŋgwɛ mɔ duwa̧ mɛmboŋga tɛmɛ diyɛ Yesus diyan yí ɓoɓɛ nɛ nyɛ. A diyma nyɛ nde: «Yekele, mi kêl nan, nɛ́ mi ɓɛ nɛ joŋgwɛ te yi kpo nɛ kpo?»
25 Certo dia, um especialista da lei se levantou para pôr Jesus à prova com esta pergunta: “Mestre, o que preciso fazer para herdar a vida eterna?”.
26 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Yo kɛtinate nɛ ŋge kɛ mɛkana mɛ mɛmboŋga te yi Mɔyisi kɛtima kɛ́? Wɛ tɔ́l nɛ ŋge kɛ mɔyte?»
26 Jesus respondeu: “O que diz a lei de Moisés? Como você a entende?”.
27 Ɛ nyɛ yeŋsa nde: « ‹Kwaɗyikwɛ Baba Mbokɔ te Njambiyɛ wɔ nɛ temɔ yɔ hɛnɛ nɛ̀ sisiŋ yɔ hɛnɛ nɛ̀ ɗeti yɔ hɛnɛ nɛ̀ ɗyanɔ ɗyɔ hɛnɛ, kwaɗyɛ sendi mɔŋ nda yi wɛ kwaɗyɛ nɛ yotu yɔ kɛ́.› »
27 O homem respondeu: “‘Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de toda a sua força e de toda a sua mente’ e ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’”.
28 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Wɛ yeŋsama kimɔte, kelɔ ɗete, nɛ́ wɛ ɓɛ nɛ joŋgwɛ te yi kpo nɛ kpo.»
28 “Está correto!”, disse Jesus. “Faça isso, e você viverá.”
29 Yí teɗye nde, diyan nɛ nɛ ŋgbeŋ, ɛ nyɛ nje diyɛ Yesus nde: «Maŋmbɛ ɓa nda?»
29 O homem, porém, querendo justificar suas ações, perguntou a Jesus: “E quem é o meu próximo?”.
30 Ɛ Yesus kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Wɛtɛ mumɔ wulma Yerusalɛm yí kɛ̀ kɛ Yeriko. Kumɔ kɛ nje, ɛ nyɛ saŋgwa nɛ ɓotu ɓe guɓɔ. Ɛ ɓo si sukɔ mɛyasi mɛnɛ mɛndɛ nyɛ ɓeyate tikɔ nyɛ kɛ nje sɔŋ si kwa̧.
30 Jesus respondeu com uma história: “Certo homem descia de Jerusalém a Jericó, quando foi atacado por bandidos. Eles lhe tiraram as roupas, o espancaram e o deixaram quase morto à beira da estrada.
31 Kɛ kiya ŋgimɔ te yite wɛtɛ mɔ nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ ɓa̧ kɛ nje sendi kɛ kiya nje te. Kɛ nyɛ ma semɔ mbam ɛnɔru kɛ́, ɛ nyɛ konjɛ nyɛ kwa̧ nɛ naŋ.
31 “Por acaso, descia por ali um sacerdote. Quando viu o homem caído, atravessou para o outro lado da estrada.
32 Wɛtɛ mɔ kandɔ *Levi kelma sendi ɗete. Kɛ nyɛ ma kɛndɔ kumɔ womɛte semɔ mbam ɛnɔru kɛ́, ɛ nyɛ konjɛ nyɛ kwa̧ nɛ naŋ.
32 Um levita fazia o mesmo caminho e viu o homem caído, mas também atravessou e passou longe.
33 Wɛtɛ jɛŋgwɛ, mɔ Samari ɓa̧ kɛ kɛ̀ kɛndi nɛ. A kɛndima ɗya̧ kɛ kɛki mbam ɛnɔru. Kɛ nyɛ ma semɔ nyɛ kɛ́, ɛ ŋgwɛtɛ nɛ ɓiye nyɛ.
33 “Então veio um samaritano e, ao ver o homem, teve compaixão dele.
34 Ɛ nyɛ jisɛ kɛ̀ kɛ kɛki nɛ ɓiye nyɛ kumbɛ mutɔ nɛ̀ mɛnjam kɛ mɛpeŋ mɛnɛ si wotɔ yo. Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ ɓu̧ nyɛ ɓendiɗye kɛ to tofu wenɛ kwa̧ nɛ nyɛ kɛ̀ nɔ kɛ tu̧ ɓejɛŋgwɛ ɓakiɗye nyɛ.
34 Foi até ele, tratou de seus ferimentos com óleo e vinho e os enfaixou. Depois, colocou o homem em seu jumento e o levou a uma hospedaria, onde cuidou dele.
35 Misi pupɛ ɛ nyɛ ɓu̧ sule yiɓa nyɛ mɔ te ɛ ɗiyɛ nɛ tu̧ ɓejɛŋgwɛ kɔ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: ‹Ɓakiɗya mbam kɔ kimɔte. Mɔni hɛnɛ te yi wɛ ta kwaŋɗye kɛ to te yikɛ, mi ta yɔkiɗye yo nyɛ wɛ komɛ mi ta yɔkwɛ kɛ́.› »
35 No dia seguinte, deu duas moedas de prata ao dono da hospedaria e disse: ‘Cuide deste homem. Se você precisar gastar a mais com ele, eu lhe pagarei a diferença quando voltar’.
36 Ɛ Yesus nje diyɛ nyaŋgwɛ mɔ duwa̧ mɛmboŋga kɔ nde: «Kɛ njoka ɓotu ɓaka ɓetati, yo nda kelma nda nyɛ maŋ nɛ mbam te yi ɓotu ɓe guɓɔ mɛndima kɔ?»
36 “Qual desses três você diria que foi o próximo do homem atacado pelos bandidos?”, perguntou Jesus.
37 Ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Yo yɔkɔ ɛ kelma ŋgikwa nɛ nyɛ kɔ.» Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Kwaŋgɔ, nɛ̀ wɛ kêl sendi ɗete.»
37 O especialista da lei respondeu: “Aquele que teve misericórdia dele”. Então Jesus disse: “Vá e faça o mesmo”.
38 Kɛ ŋgimɔ te yi Yesus ɓenɛ ɓejekɛ ɓenɛ ɓa̧ kɛ kɛndi kɛ́, ɛ nyɛ kumɛ kɛ wɛtɛ ɗya. Ɛ wɛtɛ nyari nde Marta ɓu̧ nyɛ nɛ mɛsosa kɛ tu̧ ɗyenɛ.
38 Jesus e seus discípulos seguiram viagem e chegaram a um povoado onde uma mulher chamada Marta os recebeu em sua casa.
39 Marta ɓa̧ nɛ wɛtɛ maŋ wenɛ nde Mariya. Mariya nja̧ ɗiyɔ mɛtiɗyɛ kɛ kɛki mɛkol mɛ Kumande Yesus yí wokɔ mɛlɛpi mɛnɛ.
39 Sua irmã, Maria, sentou-se aos pés de Jesus e ouvia o que ele ensinava.
40 Yasi wɛtɛ, Marta ɓa̧ nɛ temɔ kɛ kelna ɓuɗya mɛsay. Ɛ nyɛ nje kɛ kɛki Yesus lɛpɔ nde: «Nyaŋgwɛ Kumande, ’wɛ ɓɛ́ŋa kimɔte nde, maŋmbɛ tîki mi nyɛpɔ kɛ kelna mɛsay? Lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a kâma mi.»
40 Marta, porém, estava ocupada com seus muitos afazeres. Foi a Jesus e disse: “Senhor, não o incomoda que minha irmã fique aí sentada enquanto eu faço todo o trabalho? Diga-lhe que venha me ajudar!”.
41 Ɛ Kumande Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Marta, Marta, wɛ kɛ gwe kaŋ njaŋgwɛ yotu kɛto ɓuɗya mɛkele!
41 Mas o Senhor respondeu: “Marta, Marta, você se preocupa e se inquieta com todos esses detalhes.
42 Yo ndi nɛ yasi wɛtɛ yi ɓomɔ yâkaŋgwɛ kelɔ! Mariya tɔkuma kimɔ ŋgaɓiyɛ te yi mumɔ ti yaka soŋɛ kɛ ɓɔ nɛ na!»
42 Apenas uma coisa é necessária. Quanto a Maria, ela fez a escolha certa, e ninguém tomará isso dela”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.