João 4

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yesus duwa̧ nde, *Ɓefarisɛ̧ wokuma nde, a ma ɓu̧ ɓomɔ ɓuɗyate kɛnjɛ kɛ kɔŋ nɛ kwa̧ Jaŋ, wokɔ sendi nde, a kɛ tɔpɛ ɓomɔ ɓuɗyate kɛ mɔrɔku kwa̧ nyɛ.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 Kɛ yinɔri hɛnɛ, ko Yesus tì tɔpɛ mumɔ nɛ ɓɔ nɛ kɛ mɔrɔku na, yo ɓa̧ ɓejekɛ ɓenɛ.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Ndana, kɛ Yesus ma duwɛ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ ɗuwɛ kɛ Yuda yɔkwɛ nɛ kɔkɔ kɛ̀ Galile.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Yi yɔkwɛ kɛ̀ nɔ Galile, ɛ nyɛ pɛsɛ nde, a yâkaŋgwɛ kwa̧ nɛ Samari.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Ndana, ɛ nyɛ kwa̧ kumɔ kɛ kɛki wɛtɛ ɗya nde Sikar kɛ Samari. Ɗya te ɓa̧ kɛ kɛki pɛl mɛnɛti mɛte yi Yakɔp ma nyɛ́ki mɔnɔ wenɛ Yosɛp nɛ likɔ kɛ mɛtu mɛ mbɔmbu kɛ́.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Ŋgɛ̧ Yakɔp ɓa̧ womɛte. Nda yotu Yesus ɓa̧ katinate nɛ kɛndi kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ ɗiyɔ mɛtiɗyɛ kɛ kɛki ŋgɛ̧. Yo ɓa̧ kɛ pɔku ɓembe yesɔ.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Yaka nɔ, wɛtɛ nya Samari kɛ nje tayɛ mɔrɔku. Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Nyɛkɔ mi mɔrɔku, nɛ́ mi hɔɓiye.»
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Yinɔri ɓejekɛ ɓenɛ ma kɛ̀ kɛ mɔy ɗya kɛ̀ ɓɔmɔ mɛɗye.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Ɛ nya Samari kɔ nje ɗiyɔ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «’Gba wɛ mɔ Ɓeyudɛn njáki diyɛ mi ŋgɔndu Samari mɔrɔku nɛ nje te yin?» Nya kɔ lɛ́pi ɗete, kɛto Ɓeyudɛn ɓenɛ ɓotu ɓe Samari ɓa̧ nda nja mbo ɓenɛ ɗitɛ.
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Wɛ má dukwɛ yasi te yi Njambiyɛ nyɛ kɛ́, duwɛ sendi mɔ te ɛ lɛpɛ nyɛ wɛ nde: ‹Nyɛkɔ mi mɔrɔku, nɛ́ mi hɔɓiye kɔ,› ma yo gba wɛ jɔmbɛ mɔrɔku kɛ ɓɔ nɛ. Ma nyɛ nya wɛ mɔrɔku mɛte yi kelɛ nde, mumɔ ɓɛ̂ki nɛ joŋgwɛ kɛ́.»
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Ɛ nyari lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Nyaŋgwɛ mbam, mapi te yi wɛ ta tayɛ nɛ mɔrɔku yeti. Sendi, mbɛy tayna mɔrɔku nɛ heɓeɓe. Ma wɛ ta nje ɓu̧ ɓa mɔrɔku mɛte yi kelɛ nde, ɓomɔ ɓɛ̂ki nɛ joŋgwɛ kɛ́ we?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Saŋmbambɔ wusu Yakɔp tikima wusɛ nɛ ŋgɛ̧ kɛ. Nyɛ nɛ ŋguru wenɛ nɛ̀ ɓɔnɔ ɓenɛ nɛ̀ ɓetitɛr ɓenɛ hɔɓiya ndi mɔrɔku mɛ ŋgɛ̧ kɔ. Ma ndana, ’wɛ táka gba nde, wɛ kwa̧ nyɛ?»
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Mumɔ hɛnɛ ɛ hɔɓiye mɔrɔku mɛte yikɛ ta kɛ̀ mbɔmbu gwe yɛsiɗyɛ.
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 Yasi wɛtɛ, mɔ te ɛ ta hɔɓiye mɔrɔku mɛte yi mi ta nyɛ nyɛ kɛ́ tí gwe se yɛsiɗyɛ wɛtɛ yesɔ na. Yo nde, mɔrɔku mɛte yi mi ta nyɛ nyɛ kɛ́ ta nje ɓɛ kɛ yotu nɛ nda ŋgɛ̧ te yi sokula kɛ́, kelɔ nde, a ɓɛ̂ki nɛ joŋgwɛ te yi kpo nɛ kpo.»
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Ɛ nyari yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Nyaŋgwɛ mbam, nyɛkɔ mi mɔrɔku mɛte yite, ma mi nje kɛ̀ mbɔmbu gwe yesiɗyɛ yí kala nje sendi waka nje tayɛ mɔrɔku.»
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Kɛn jeɓa njoŋɔ, nɔ̀ yɔ̂kwɛ nje sendi waka.»
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Ɛ nyari yeŋsa nde: «Mi yeti nɛ mbam na.»
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Yi wɛ lɛpɛ kɛ́, gbakasi. Wɛ yeti nɛ mbam gbate na, kɛto kɛ joŋgwɛ ɗyɔ, wɛ ma ɓɛ nɛ ɓembam kumɔ yitan. Mbam te yi wúnɛ nyɛ joŋna ndana kɔ, yeti njoŋɔ na. Yasi te yi wɛ lɛpima kɛ́, yo gbakasi.»
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Ndana, ɛ nyari yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Nyaŋgwɛ mbam, mi kɛ ɓɛŋɛ nde, wɛ wɛtɛ mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Ɓesaŋmbambɔ ɓusu ɗikima kanɔ Njambiyɛ kɛ gba keki te yɔkɔ. Yasi wɛtɛ, wunɛ Ɓeyudɛn kpál lɛpɔ yun nde, mumɔ hɛnɛ yâkaŋgwɛ kanɔ Njambiyɛ ndi kɛ Yerusalɛm.»
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Ɛ Yesus yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Nyari, jaya yasi te yi mi lɛpɛ nyɛ wɛ kɛ́ kimɔte. Ŋgimɔ kɛ nje yi wunɛ tí kanɔ se Saŋgwɛ Njambiyɛ ko kɛ keki te yɔkɔ ko kɛ Yerusalɛm na.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Wunɛ ɓotu ɓe Samari yeti kɛ duwɛ yasi te yi wunɛ kanɛ kɛ́ na. Ma wusɛ kán su yasi te yi wusɛ kɛ duwɛ. Kɛto nje joŋgwɛ wúla kɛ yi Ɓeyudɛn nje nɔ.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Yasi wɛtɛ, ŋgimɔ kɛ nje, yo ma si ɗya̧, ŋgimɔ te yi gba kpasa ɓotu ɓete ɓe kanɛ Saŋgwɛ Njambiyɛ ta kanɔ nyɛ nɛ nje te yi sisiŋ nɛ̀ gbakasi. Kɛto saŋgwɛ Njambiyɛ sáŋ kwalɔ ɓotu ɓete ɓe kanɛ nyɛ nɛ nje te yite.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Njambiyɛ, nyɛ Sisiŋ. Ɗete, ɓomɔ ɓe kanɛ nyɛ, ɓo yâkaŋgwɛ kanɔ nyɛ nɛ nje te yi sisiŋ nɛ̀ gbakasi.»
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Ɛ nyari yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Mi duwa̧ nde, Mɛsi, yite nde *Krist ta nje. Komɛ nyɛ ta nje kɛ́, a ta nɛmbɛ to mɛyasi hɛnɛ nyɛ wusɛ.»
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Gba mi kɔ, mɔ te yi wɛ lɛpɛ kasi nɛ kɔ, gba mi ɛ lɛpina nyɛ wɛ kɔ!»
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Yaka nɔ, ɓejekɛ ɓenɛ kɛ yɔkwɛ. Ɛ ɓo ŋgbakima yi ɓɛŋɛ nde, Yesus kɛ lɛpina ɓenɛ nyari. Ko ɗete, mumɔ wɛtɛ nɛ wɛtɛ tì ɓutɛ numbu lɛpɔ nde: ‹Wɛ díya ɓa nyɛ ŋge?› ho nde: ‹Yo lɛpi te nda yi wúnɛ nyɛ lɛpɛ kɛ́?›
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Ndana, ɛ nyari tikɛ mapi tayna mɔrɔku womɛte kwa̧ kɛ̀ kɛ mɔy ɗya lɛpɔ nyɛ ɓomɔ nde:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 «Wunɛ njâki ɓɛŋɛ ndi wɛtɛ mbam. A lɛpima mɛyasi hɛnɛ te yi mi kelma kɛ joŋgwɛ ɗyembɛ kɛ́ nyɛ mi. ’Mbam te yeti *Krist na?»
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Ndana, ɛ ɓo pundɛ ɗuwɛ kɛ mɔy ɗya kɛ̀ komɛ Yesus ɓa̧ kɛ́.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Kɛ ŋgimɔ te yite ɓejekɛ ɓa̧ kɛ ŋgwɛta nɛ Yesus lɛpɔ nde: «Yekele, pa ɗyena wa.»
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Yasi wɛtɛ, ɛ nyɛ yeŋsa nyɛ ɓo nde: «Mi nɛ mɛɗye te yi ɗye, ma wunɛ yeti kɛ duwɛ mɛɗye mɛte na.»
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ɛ ɓejekɛ lɛpɛ tandɛ yan nde: «’Yite nde, wɛtɛ mumɔ ma njesɛ nyɛ yiŋa mɛɗye?»
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Mɛɗye mɛmbɛ, yo nde, mi kêl yasi te yi Mɔ te ɛ tomma mi kɔ kwaɗyɛ, tonjɛ sendi mɛsay mɛnɛ.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 ’Wunɛ ti lɛ́pi lɛpɔ nde: ‹Ɓukwa̧ ndi ŋgwɛndɛ yini, nɛ́ ɓo kandi soŋna nyambi kɛ ŋgwaŋ na?› Nɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ, mi kɛ lɛpɔ nyɛ wunɛ nde: Wunɛ kâŋa misi ɓɛŋɛ nɛ mɛŋgwaŋ. Nyambi ma ɗetɔ, ŋgimɔ soŋnate ma yaka.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Mɔ te ɛ soŋɛ nyambi kɔ kɛ dolɔ nduku mɛsay mɛnɛ kɛ ɓɔ masa mɛsay. A sóŋa nyambi te yi ma ɗetɔ kɛ́, nɛ́ yo ɗiy kpo nɛ kpo. Ɗete, nɛ́ mɔ te ɛ ɓɛ ɓɛkɔ kɔ ɓɛ nɛ kiya mɛsosa ɓenɛ yɔkɔ ɛ soŋɛ soŋa kɔ.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Lɛpi te yi ɓo lɛpɛ nda kanɔ nde: ‹Mɔ te ɛ ɓɛ ɓɛkɔ kɔ dɛlɛ, ma yɔkɔ ɛ soŋɛ soŋa kɔ dɛlɛ› kɛ́, lɛpi te gbakasi.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Kɛ ɓɛ mi, mi tomma wunɛ kɛ̀ soŋɛ nyambi kinɛ pa ɓɛŋɛ bɔnɛ nɛ̀ mɛsay nɛ mbɔmbu na. Ɓaŋa ɓɛŋma bɔnɛ nɛ mɛsay, ɛ wunɛ nje kɛ̀ yun mbɔmbu nɛ mɛsay man.»
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Kɛ njoka ɓotu ɓe Samari, ɓuɗyate tikima temɔ kɛ yi Yesus, kɛto lɛpi te yi nyari lɛpima kɛ́. A lɛpima nyɛ ɓo nde: ‹Mbam te lɛpima mɛyasi hɛnɛ te yi mi kelma kɛ joŋgwɛ ɗyembɛ kɛ́ nyɛ mi.›
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Kɛ ɓotu ɓe Samari ma kɛ̀ dolɔ Yesus kɛ́, ɛ ɓo ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a kwâŋɗya mɔnɔ mɛtu ɓenɛ ɓo kɛ ɗya ɗyan. Ɛ nyɛ kwaŋɗye mɛtu yiɓa ɓenɛ ɓo.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ɛ ɓaŋa ɓuɗya ɓotu ɓe Samari nje tikɔ sendi temɔ kɛ yenɛ, kɛto lɛpi te yi nyɛ lɛpima kɛ́.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ nyari nde: «Wusɛ ti tíki temɔ ndana kɛ yenɛ, kɛto yasi te yi wɛ yekiɗya nyɛ wusɛ kɛ́ na, yo kɛto wusɛ wokuma yasi te yi nyɛ lɛpima kɛ́ nɛ mɛtɔ musu, duwɛ sendi nde, yo gba nyɛ Mɔ te ɛ joŋgwɛ ɓotu ɓe mɛnɛti maka.»
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Kɛ kɔŋ mɛtu mɛnɔri yiɓa, ɛ Yesus tɛmɛ kwa̧ kɛ̀ kɛ Galile.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 A kwáŋ kɛ̀ mate, kɛto nyɛ nɛ ŋguru wenɛ ɗikima lɛpɔ nde, ɓo ti jáya mɔ punja mɛlɛpi kɛ ŋgbak ŋgbak ɗya ɗyenɛ na.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Ndana, kɛ nyɛ ma ɗya̧ kɛ Galile kɛ́, ɛ ɓotu ɓe Galile ɓu̧ nyɛ kimɔte, kɛto ɓo ɓɛŋma mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ kelma kɛ Yerusalɛm kɛ ŋgimɔ jesɔ *Paska Ɓeyudɛn kɛ́, kɛto ɓo sendi ka̧ kɛ jesɔ.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Ɛ Yesus tɛmɛ yɔkwɛ nɛ kɔkɔ kɛ̀ Kana kɛ Galile kɛ mbɛy te yi nyɛ ma yéŋsaŋgwɛ mɔrɔku nɛ mɛnjam kɛ́. Wɛtɛ nyaŋgwɛ sɔja kumande ɗya ɓa̧ kɛ Kapɛrnawum. Mɔnɔ wenɛ, mɔnɔ mbam ɓa̧ kɛ kɔnɔ.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Kɛ nyaŋgwɛ sɔja kɔ ma wokɔ nde, Yesus wulma Yuda ɗya̧ kɛ Galile kɛ́, ɛ nyɛ tɛmɛ kɛ̀ ɓɛŋɛ nyɛ ŋgwɛta nɛ nyɛ nde, a kɛ̂n kɛ̀ joŋgwɛ mɔnɔ wenɛ, kɛto a ɓa̧ nɛdɔ nɛ sɔŋ.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Ɛ Yesus nje lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Kɛ yun, kɛ wunɛ tì pa ɓɛŋɛ mɛyekambiyɛ nɛ̀ nyaŋgwɛ mɛkele na, wunɛ tí tikɔ temɔ nɛ mi na.»
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Ɛ nyaŋgwɛ sɔja kɔ yeŋsa nde: «Nyaŋgwɛ mbam, pa kumɔ nɛdɔ kɛ tu̧ mbɛ kɛ ŋgimɔ te yi mɔnmbɛ ndi kɛ sosɔ kɛ́.»
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Ɛ Yesus lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Kwaŋgɔ, mɔnɔ wɔ ma ju̧.» Mbam kɔ tikima temɔ kɛ lɛpi te yi Yesus lɛpima nyɛ nyɛ kɛ́. Ɛ nyɛ tɔkɛ nje kwa̧.
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Ndana, kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ ɓa̧ kɛ nje kɛ ɗuwɛ kɛ́, ɛ ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ nje saŋgwa nɛ nyɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, mɔnɔ wenɛ ma ju̧.
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Ɛ nyɛ nje diyɛ ɓo hawa te yi mɔnɔsikɛ kandima wokuna jɛwna yotu kɛte kɛ́. Ɛ ɓo lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Lolna yotu síy kwey nɛ yesɔ kɛ hawa wɛtɛ.»
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Ɛ saŋgwɛ nɛ mɔnɔ duwɛ nde, yo kɛ kiya ŋgimɔ te yite yi Yesus lɛpima nyɛ nyɛ nde: ‹Mɔnɔ wɔ ma ju̧› kɛ́. Ɛ nyɛ tikɛ temɔ kɛ yi Yesus, nyɛ nɛ ŋguru wenɛ nɛ̀ ɓotu ɓe tu̧ ɗyenɛ hɛnɛ.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Mɛyekambiyɛ yiɓate yi Yesus kelma kɛ Galile kɛ́, yo yɔkɔ yi nyɛ kelma ndana kɛ yɔkwa̧ Yuda kɛ́.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.