Atos 22

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 «Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓesaŋgwɛ ɓembɛ, wunɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi mi ta lɛpɔ ndana nyɛ wunɛ kɛ́, nɛ́ wunɛ duwɛ nde, mi tì kelɛ yiŋa ɓeya yaŋa na.»
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Kɛ ɓo ma wokɔ nde, a kɛ lɛpina nyɛ ɓo nɛ numbu Hebere kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ mbɔmbu ɗiyɔ nɛ gbilik ko wati na.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Mi Ɓeyudɛn, ɓo jáki mi kɛ Tars kɛ Silisi, yasi wɛtɛ, mi ɗɔ́ku waka kɛ Yerusalɛm. Ɛ mi jekɛ yasi kɛ nji̧ mɛkol mɛ Gamaliyɛl. Ɛ nyɛ teɗye mi mɛyasi ɓeŋgwɛ ndi mɛmboŋga mɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu. Mi kwaɗya kelɔ mɛsay nyɛ Njambiyɛ nɛ temɔ mbɛ hɛnɛ ndi nda wunɛ hɛnɛ muka.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Mi teɗya ɓotu ɓete ɓe ɓeŋgwɛ nje Kumande Yesus ɓaka nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ wo ɓo wotɔ ɓembam nɛ̀ ɓomari nyinje ɓo kɛ jɔɓɔ.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ njɔŋ ɓetomba hɛnɛ yakama jayɛ kɛ numbu mbɛ. Ɓo sendi, ɓo nya mi mɛkana, nɛ́ mi kɛnjɛ ɓemaŋ ɓusu ɓe Damas yí kɛ̀ ɓiye ɓomɔ, nɛ́ mi wotu ɓo yɔkwɛ nje nɔ Yerusalɛm nje teɗye ɓo mɛbɔnɛ.»
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 «Ɗete, wɛtɛ yesɔ ɛ mi tɔkɛ nje kwa̧. Kɛ ŋgimɔ te yi mi ɓa̧ kɛ wuta nɛ Damas kɛ́, semɔ semɔ, kɛ pɔku ɓembe yesɔ ɛ yiŋa nyaŋgwɛ mɛjasi wulɛ kwey panɔ kɛ mbɛy te yi mi ɓa̧ kɛte kɛ́.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Ɛ mi ɓalɛ kɛ mɛnɛti, ɛ mi wokɛ yiŋa mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol, Sol, wɛ téɗya mi mɛbɔnɛ kɛto ŋge?›
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ɛ mi diyɛ nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, yo wɛ nda?› Ɛ mɛn lɛpɛ nde: ‹Yo mi Yesus te ɛ Nasarɛt. Yo mi mɔ te yi wɛ teɗye nyɛ mɛbɔnɛ kɔ.›
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka ɓɛŋma mɛjasi kimɔte, ko ɗete, ɓo tì wokɛ mɛn mɔ te ɛ ɓa̧ kɛ lɛpina kɔ na. Ndana, ɛ mi lɛpɛ nde: ‹Mi kêl ɓa nan, Nyaŋgwɛ Kumande?›
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma, kɛn kɛ Damas, ɓo ta lɛpɔ yasi hɛnɛ te yi Njambiyɛ ma pɛsɔ nde, kelɔ kɛ́ mate nyɛ wɛ.›
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Nda yi mi ti ɓɛ kɛ ɓɛŋna se kɛto ŋguŋguɗyɛ mɛjasi mɛte kɛ́, ɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka nje ɓiye mi kɛ ɓɔ kumɔ nɔ Damas.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 «Yo ɓa̧ nɛ wɛtɛ mbam mate nde Ananiyas, a ɗikima kanɔ Njambiyɛ nda yi mɛmboŋga musu teɗye kɛ́. Ɓeyudɛn hɛnɛ ɓe ɗikima ɗiyɔ kɛ Damas ɓaka ɗikima jayɛ nyɛ.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Ɛ nyɛ nje tɛmɛ dolɔ mi lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol maŋmbɛ, ɓɛŋnaŋgwɛ nɛ kɔkɔ.› Ndana ndana, ɛ misi mɛmbɛ ɓutuna, ɛ mi ɓɛŋɛ nyɛ.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: ‹Njambiyɛ te ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu tɔkuma wɛ, nɛ́ wɛ duwɛ yasi te yi nyɛ kwaɗyɛ kɛ́, nɛ́ wɛ ɓɛŋ mɔ mɛsay wenɛ ɛ nɛ ŋgbeŋ kɔ, wokɔ sendi yasi te yi nyɛ ta lɛpɔ kɛ́.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Kɛto wɛ ta lɛpɔ gbakasi kɛ kasi nɛ kɛ mbɔmbu ɓomɔ hɛnɛ yí lɛpɔ yasi te yi wɛ ɓɛŋma nɛ̀ yi wɛ wokuma kɛ́.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Wɛ láɗya sendi ŋge ndana? Tɛma, jaya nde, ɓo tɔ̂pa wɛ kɛ mɔrɔku, nɛ́ Njambiyɛ soŋ mɛɓeyɔ mɔ nɛ ɗinɔ Nyaŋgwɛ Kumande.› »
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 Ɛ Pol kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Ɛ mi nje yɔkwɛ nje Yerusalɛm. Mi ɓa̧ kɛ ŋgwɛta kɛ mbanjɔ Njambiyɛ, ɛ yaŋa ɗya̧ mi nda nyɛnɔ.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Yo nde, mi ɓɛŋma Kumande Yesus, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Jɛwɔ, jisa kɛ Yerusalɛm ndana ndana, kɛto ɓo tí jayɛ yasi te yi wɛ ta lɛpɔ kɛ kasi mbɛ kɛ́ na.›
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ɛ mi yeŋsa nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, ɓo nɛ ŋguru wan kɛ duwɛ nde, mi ɗikima kɛ̀ kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, kelɔ nde, ɓo nyînja ɓotu ɓete ɓe tikima temɔ kɛ yɔ ɓaka kɛ jɔɓɔ, njurɔ sendi ɓo nɛ ŋgbasi.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Mi ɓa̧ sendi kɛte komɛ ɓo woma nɛ Itɛn kɛ́. A ɗikima lɛpɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ duwa̧ nɛ ŋgbak ŋgbak kɛ kasi yɔ. Mi jayma yasi te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Yo mi ɓakiɗye mɛlambɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe woma nyɛ ɓaka.›
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma kwa̧, kɛto mi ta tomɔ wɛ kɛnjɛ lɔndunate kɛ yi yiŋa mɛkandɔ.› »
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Ɓomɔ lɛŋgwa mɛtɔ kɛ yasi te yi Pol lɛpima kɛ́ kumɔ komɛte, ɛ ɓo kembiɗya lɛpɔ nde: «Kwalɔ mumɔ te yɔkɔ tî ɗiy kɛ to mɛnɛti na! Yo yeti kimɔte nde, a ɗîy nɛ joŋ na!»
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Ɓo kembiɗyama sɔrɛ mɛlambɔ man ɓetɛ, wukɛ ŋgbutu nyanje kɛnjɛ kwey.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde, ɓo nyînja Pol kɛ mɔy nyaŋgwɛ tu̧ ɓesɔja, njurɔ nyɛ nɛ njambala, na pil nɛ to lɛpi, nɛ́ nyɛ nje duwɛ to te yi ɓomɔ kembiɗya suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Kɛ ɓo ma wotɔ nyɛ, nɛ́ ɓo njuru kɛ́, ɛ Pol lɛpɛ nyɛ kum ɓesɔja te ɛ ɗikima ɗiyɔ nɛ ɓesɔja gɔmay ɛ ɓa̧ womɛte kɔ nde: «’Ɓo nya wunɛ ɗeti te yi njurɔ mɔ te ɛ mɛ mɔ Rom kɔ kinɛ pa jɔse nyɛ na?»
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Kɛ kum ɓesɔja te ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nde: «Wɛ ta kelɔ nan? Mbam kɔ mɛ mɔ Rom.»
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nje dolɔ Pol diyɛ nyɛ nde: «Lɛpɔ nyɛ mi, wɛ mɛ mɔ Rom?» Ɛ Pol jayɛ nde: «I̧.»
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde: «Mi kwaŋɗya ɓuɗya mɔni yí ɓɔmɔ nɛ ɗiyɔ mɔ Rom.» Ɛ Pol lɛpɛ nde: «Mi jaɗya mbɛ nɛ ɗiyɔ te.»
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Ndana ndana, ɛ ɓotu ɓete ɓe diyma njurɔ nyɛ nde, na pil to lɛpi ɓaka si jisɛ. Kɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja ma duwɛ nde, Pol mɔ Rom kɛ́, ɛ nyɛ gwe wɔ̧, kɛto a lɛpima nde, ɓo wôtu nyɛ.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Nyaŋgwɛ kum ɓesɔja kwaɗya duwɛ to lɛpi te yi Ɓeyudɛn ɓu̧ suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́. Ɗete, misi pupɛ ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo wûnja mɛkɔl mɛte yi ɓo wotuma nɛ nyɛ kɛ́ soŋɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ nyaŋgwɛ jɔsi Ɓeyudɛn ɓaka nde, ɓo wêsiɗyaŋgwɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo ɓôŋ Pol nje tɛmbiɗye kɛ mbɔmbu yan.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.