Atos 22
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARA
1 «Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓesaŋgwɛ ɓembɛ, wunɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi mi ta lɛpɔ ndana nyɛ wunɛ kɛ́, nɛ́ wunɛ duwɛ nde, mi tì kelɛ yiŋa ɓeya yaŋa na.»
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Kɛ ɓo ma wokɔ nde, a kɛ lɛpina nyɛ ɓo nɛ numbu Hebere kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ mbɔmbu ɗiyɔ nɛ gbilik ko wati na.
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Mi Ɓeyudɛn, ɓo jáki mi kɛ Tars kɛ Silisi, yasi wɛtɛ, mi ɗɔ́ku waka kɛ Yerusalɛm. Ɛ mi jekɛ yasi kɛ nji̧ mɛkol mɛ Gamaliyɛl. Ɛ nyɛ teɗye mi mɛyasi ɓeŋgwɛ ndi mɛmboŋga mɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu. Mi kwaɗya kelɔ mɛsay nyɛ Njambiyɛ nɛ temɔ mbɛ hɛnɛ ndi nda wunɛ hɛnɛ muka.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Mi teɗya ɓotu ɓete ɓe ɓeŋgwɛ nje Kumande Yesus ɓaka nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ wo ɓo wotɔ ɓembam nɛ̀ ɓomari nyinje ɓo kɛ jɔɓɔ.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ njɔŋ ɓetomba hɛnɛ yakama jayɛ kɛ numbu mbɛ. Ɓo sendi, ɓo nya mi mɛkana, nɛ́ mi kɛnjɛ ɓemaŋ ɓusu ɓe Damas yí kɛ̀ ɓiye ɓomɔ, nɛ́ mi wotu ɓo yɔkwɛ nje nɔ Yerusalɛm nje teɗye ɓo mɛbɔnɛ.»
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 «Ɗete, wɛtɛ yesɔ ɛ mi tɔkɛ nje kwa̧. Kɛ ŋgimɔ te yi mi ɓa̧ kɛ wuta nɛ Damas kɛ́, semɔ semɔ, kɛ pɔku ɓembe yesɔ ɛ yiŋa nyaŋgwɛ mɛjasi wulɛ kwey panɔ kɛ mbɛy te yi mi ɓa̧ kɛte kɛ́.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ɛ mi ɓalɛ kɛ mɛnɛti, ɛ mi wokɛ yiŋa mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol, Sol, wɛ téɗya mi mɛbɔnɛ kɛto ŋge?›
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ɛ mi diyɛ nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, yo wɛ nda?› Ɛ mɛn lɛpɛ nde: ‹Yo mi Yesus te ɛ Nasarɛt. Yo mi mɔ te yi wɛ teɗye nyɛ mɛbɔnɛ kɔ.›
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka ɓɛŋma mɛjasi kimɔte, ko ɗete, ɓo tì wokɛ mɛn mɔ te ɛ ɓa̧ kɛ lɛpina kɔ na. Ndana, ɛ mi lɛpɛ nde: ‹Mi kêl ɓa nan, Nyaŋgwɛ Kumande?›
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma, kɛn kɛ Damas, ɓo ta lɛpɔ yasi hɛnɛ te yi Njambiyɛ ma pɛsɔ nde, kelɔ kɛ́ mate nyɛ wɛ.›
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Nda yi mi ti ɓɛ kɛ ɓɛŋna se kɛto ŋguŋguɗyɛ mɛjasi mɛte kɛ́, ɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka nje ɓiye mi kɛ ɓɔ kumɔ nɔ Damas.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 «Yo ɓa̧ nɛ wɛtɛ mbam mate nde Ananiyas, a ɗikima kanɔ Njambiyɛ nda yi mɛmboŋga musu teɗye kɛ́. Ɓeyudɛn hɛnɛ ɓe ɗikima ɗiyɔ kɛ Damas ɓaka ɗikima jayɛ nyɛ.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ɛ nyɛ nje tɛmɛ dolɔ mi lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol maŋmbɛ, ɓɛŋnaŋgwɛ nɛ kɔkɔ.› Ndana ndana, ɛ misi mɛmbɛ ɓutuna, ɛ mi ɓɛŋɛ nyɛ.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: ‹Njambiyɛ te ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu tɔkuma wɛ, nɛ́ wɛ duwɛ yasi te yi nyɛ kwaɗyɛ kɛ́, nɛ́ wɛ ɓɛŋ mɔ mɛsay wenɛ ɛ nɛ ŋgbeŋ kɔ, wokɔ sendi yasi te yi nyɛ ta lɛpɔ kɛ́.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Kɛto wɛ ta lɛpɔ gbakasi kɛ kasi nɛ kɛ mbɔmbu ɓomɔ hɛnɛ yí lɛpɔ yasi te yi wɛ ɓɛŋma nɛ̀ yi wɛ wokuma kɛ́.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Wɛ láɗya sendi ŋge ndana? Tɛma, jaya nde, ɓo tɔ̂pa wɛ kɛ mɔrɔku, nɛ́ Njambiyɛ soŋ mɛɓeyɔ mɔ nɛ ɗinɔ Nyaŋgwɛ Kumande.› »
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 Ɛ Pol kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Ɛ mi nje yɔkwɛ nje Yerusalɛm. Mi ɓa̧ kɛ ŋgwɛta kɛ mbanjɔ Njambiyɛ, ɛ yaŋa ɗya̧ mi nda nyɛnɔ.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Yo nde, mi ɓɛŋma Kumande Yesus, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Jɛwɔ, jisa kɛ Yerusalɛm ndana ndana, kɛto ɓo tí jayɛ yasi te yi wɛ ta lɛpɔ kɛ kasi mbɛ kɛ́ na.›
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ɛ mi yeŋsa nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, ɓo nɛ ŋguru wan kɛ duwɛ nde, mi ɗikima kɛ̀ kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, kelɔ nde, ɓo nyînja ɓotu ɓete ɓe tikima temɔ kɛ yɔ ɓaka kɛ jɔɓɔ, njurɔ sendi ɓo nɛ ŋgbasi.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Mi ɓa̧ sendi kɛte komɛ ɓo woma nɛ Itɛn kɛ́. A ɗikima lɛpɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ duwa̧ nɛ ŋgbak ŋgbak kɛ kasi yɔ. Mi jayma yasi te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Yo mi ɓakiɗye mɛlambɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe woma nyɛ ɓaka.›
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma kwa̧, kɛto mi ta tomɔ wɛ kɛnjɛ lɔndunate kɛ yi yiŋa mɛkandɔ.› »
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ɓomɔ lɛŋgwa mɛtɔ kɛ yasi te yi Pol lɛpima kɛ́ kumɔ komɛte, ɛ ɓo kembiɗya lɛpɔ nde: «Kwalɔ mumɔ te yɔkɔ tî ɗiy kɛ to mɛnɛti na! Yo yeti kimɔte nde, a ɗîy nɛ joŋ na!»
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Ɓo kembiɗyama sɔrɛ mɛlambɔ man ɓetɛ, wukɛ ŋgbutu nyanje kɛnjɛ kwey.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde, ɓo nyînja Pol kɛ mɔy nyaŋgwɛ tu̧ ɓesɔja, njurɔ nyɛ nɛ njambala, na pil nɛ to lɛpi, nɛ́ nyɛ nje duwɛ to te yi ɓomɔ kembiɗya suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Kɛ ɓo ma wotɔ nyɛ, nɛ́ ɓo njuru kɛ́, ɛ Pol lɛpɛ nyɛ kum ɓesɔja te ɛ ɗikima ɗiyɔ nɛ ɓesɔja gɔmay ɛ ɓa̧ womɛte kɔ nde: «’Ɓo nya wunɛ ɗeti te yi njurɔ mɔ te ɛ mɛ mɔ Rom kɔ kinɛ pa jɔse nyɛ na?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Kɛ kum ɓesɔja te ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nde: «Wɛ ta kelɔ nan? Mbam kɔ mɛ mɔ Rom.»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nje dolɔ Pol diyɛ nyɛ nde: «Lɛpɔ nyɛ mi, wɛ mɛ mɔ Rom?» Ɛ Pol jayɛ nde: «I̧.»
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde: «Mi kwaŋɗya ɓuɗya mɔni yí ɓɔmɔ nɛ ɗiyɔ mɔ Rom.» Ɛ Pol lɛpɛ nde: «Mi jaɗya mbɛ nɛ ɗiyɔ te.»
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Ndana ndana, ɛ ɓotu ɓete ɓe diyma njurɔ nyɛ nde, na pil to lɛpi ɓaka si jisɛ. Kɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja ma duwɛ nde, Pol mɔ Rom kɛ́, ɛ nyɛ gwe wɔ̧, kɛto a lɛpima nde, ɓo wôtu nyɛ.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Nyaŋgwɛ kum ɓesɔja kwaɗya duwɛ to lɛpi te yi Ɓeyudɛn ɓu̧ suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́. Ɗete, misi pupɛ ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo wûnja mɛkɔl mɛte yi ɓo wotuma nɛ nyɛ kɛ́ soŋɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ nyaŋgwɛ jɔsi Ɓeyudɛn ɓaka nde, ɓo wêsiɗyaŋgwɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo ɓôŋ Pol nje tɛmbiɗye kɛ mbɔmbu yan.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.