Atos 22
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 «Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓesaŋgwɛ ɓembɛ, wunɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi mi ta lɛpɔ ndana nyɛ wunɛ kɛ́, nɛ́ wunɛ duwɛ nde, mi tì kelɛ yiŋa ɓeya yaŋa na.»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Kɛ ɓo ma wokɔ nde, a kɛ lɛpina nyɛ ɓo nɛ numbu Hebere kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ mbɔmbu ɗiyɔ nɛ gbilik ko wati na.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Mi Ɓeyudɛn, ɓo jáki mi kɛ Tars kɛ Silisi, yasi wɛtɛ, mi ɗɔ́ku waka kɛ Yerusalɛm. Ɛ mi jekɛ yasi kɛ nji̧ mɛkol mɛ Gamaliyɛl. Ɛ nyɛ teɗye mi mɛyasi ɓeŋgwɛ ndi mɛmboŋga mɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu. Mi kwaɗya kelɔ mɛsay nyɛ Njambiyɛ nɛ temɔ mbɛ hɛnɛ ndi nda wunɛ hɛnɛ muka.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Mi teɗya ɓotu ɓete ɓe ɓeŋgwɛ nje Kumande Yesus ɓaka nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ wo ɓo wotɔ ɓembam nɛ̀ ɓomari nyinje ɓo kɛ jɔɓɔ.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ njɔŋ ɓetomba hɛnɛ yakama jayɛ kɛ numbu mbɛ. Ɓo sendi, ɓo nya mi mɛkana, nɛ́ mi kɛnjɛ ɓemaŋ ɓusu ɓe Damas yí kɛ̀ ɓiye ɓomɔ, nɛ́ mi wotu ɓo yɔkwɛ nje nɔ Yerusalɛm nje teɗye ɓo mɛbɔnɛ.»
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 «Ɗete, wɛtɛ yesɔ ɛ mi tɔkɛ nje kwa̧. Kɛ ŋgimɔ te yi mi ɓa̧ kɛ wuta nɛ Damas kɛ́, semɔ semɔ, kɛ pɔku ɓembe yesɔ ɛ yiŋa nyaŋgwɛ mɛjasi wulɛ kwey panɔ kɛ mbɛy te yi mi ɓa̧ kɛte kɛ́.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ɛ mi ɓalɛ kɛ mɛnɛti, ɛ mi wokɛ yiŋa mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol, Sol, wɛ téɗya mi mɛbɔnɛ kɛto ŋge?›
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ɛ mi diyɛ nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, yo wɛ nda?› Ɛ mɛn lɛpɛ nde: ‹Yo mi Yesus te ɛ Nasarɛt. Yo mi mɔ te yi wɛ teɗye nyɛ mɛbɔnɛ kɔ.›
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka ɓɛŋma mɛjasi kimɔte, ko ɗete, ɓo tì wokɛ mɛn mɔ te ɛ ɓa̧ kɛ lɛpina kɔ na. Ndana, ɛ mi lɛpɛ nde: ‹Mi kêl ɓa nan, Nyaŋgwɛ Kumande?›
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma, kɛn kɛ Damas, ɓo ta lɛpɔ yasi hɛnɛ te yi Njambiyɛ ma pɛsɔ nde, kelɔ kɛ́ mate nyɛ wɛ.›
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Nda yi mi ti ɓɛ kɛ ɓɛŋna se kɛto ŋguŋguɗyɛ mɛjasi mɛte kɛ́, ɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka nje ɓiye mi kɛ ɓɔ kumɔ nɔ Damas.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 «Yo ɓa̧ nɛ wɛtɛ mbam mate nde Ananiyas, a ɗikima kanɔ Njambiyɛ nda yi mɛmboŋga musu teɗye kɛ́. Ɓeyudɛn hɛnɛ ɓe ɗikima ɗiyɔ kɛ Damas ɓaka ɗikima jayɛ nyɛ.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ɛ nyɛ nje tɛmɛ dolɔ mi lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol maŋmbɛ, ɓɛŋnaŋgwɛ nɛ kɔkɔ.› Ndana ndana, ɛ misi mɛmbɛ ɓutuna, ɛ mi ɓɛŋɛ nyɛ.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: ‹Njambiyɛ te ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu tɔkuma wɛ, nɛ́ wɛ duwɛ yasi te yi nyɛ kwaɗyɛ kɛ́, nɛ́ wɛ ɓɛŋ mɔ mɛsay wenɛ ɛ nɛ ŋgbeŋ kɔ, wokɔ sendi yasi te yi nyɛ ta lɛpɔ kɛ́.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Kɛto wɛ ta lɛpɔ gbakasi kɛ kasi nɛ kɛ mbɔmbu ɓomɔ hɛnɛ yí lɛpɔ yasi te yi wɛ ɓɛŋma nɛ̀ yi wɛ wokuma kɛ́.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Wɛ láɗya sendi ŋge ndana? Tɛma, jaya nde, ɓo tɔ̂pa wɛ kɛ mɔrɔku, nɛ́ Njambiyɛ soŋ mɛɓeyɔ mɔ nɛ ɗinɔ Nyaŋgwɛ Kumande.› »
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Ɛ Pol kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Ɛ mi nje yɔkwɛ nje Yerusalɛm. Mi ɓa̧ kɛ ŋgwɛta kɛ mbanjɔ Njambiyɛ, ɛ yaŋa ɗya̧ mi nda nyɛnɔ.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Yo nde, mi ɓɛŋma Kumande Yesus, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Jɛwɔ, jisa kɛ Yerusalɛm ndana ndana, kɛto ɓo tí jayɛ yasi te yi wɛ ta lɛpɔ kɛ kasi mbɛ kɛ́ na.›
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ɛ mi yeŋsa nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, ɓo nɛ ŋguru wan kɛ duwɛ nde, mi ɗikima kɛ̀ kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, kelɔ nde, ɓo nyînja ɓotu ɓete ɓe tikima temɔ kɛ yɔ ɓaka kɛ jɔɓɔ, njurɔ sendi ɓo nɛ ŋgbasi.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Mi ɓa̧ sendi kɛte komɛ ɓo woma nɛ Itɛn kɛ́. A ɗikima lɛpɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ duwa̧ nɛ ŋgbak ŋgbak kɛ kasi yɔ. Mi jayma yasi te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Yo mi ɓakiɗye mɛlambɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe woma nyɛ ɓaka.›
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma kwa̧, kɛto mi ta tomɔ wɛ kɛnjɛ lɔndunate kɛ yi yiŋa mɛkandɔ.› »
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ɓomɔ lɛŋgwa mɛtɔ kɛ yasi te yi Pol lɛpima kɛ́ kumɔ komɛte, ɛ ɓo kembiɗya lɛpɔ nde: «Kwalɔ mumɔ te yɔkɔ tî ɗiy kɛ to mɛnɛti na! Yo yeti kimɔte nde, a ɗîy nɛ joŋ na!»
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Ɓo kembiɗyama sɔrɛ mɛlambɔ man ɓetɛ, wukɛ ŋgbutu nyanje kɛnjɛ kwey.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde, ɓo nyînja Pol kɛ mɔy nyaŋgwɛ tu̧ ɓesɔja, njurɔ nyɛ nɛ njambala, na pil nɛ to lɛpi, nɛ́ nyɛ nje duwɛ to te yi ɓomɔ kembiɗya suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Kɛ ɓo ma wotɔ nyɛ, nɛ́ ɓo njuru kɛ́, ɛ Pol lɛpɛ nyɛ kum ɓesɔja te ɛ ɗikima ɗiyɔ nɛ ɓesɔja gɔmay ɛ ɓa̧ womɛte kɔ nde: «’Ɓo nya wunɛ ɗeti te yi njurɔ mɔ te ɛ mɛ mɔ Rom kɔ kinɛ pa jɔse nyɛ na?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Kɛ kum ɓesɔja te ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nde: «Wɛ ta kelɔ nan? Mbam kɔ mɛ mɔ Rom.»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nje dolɔ Pol diyɛ nyɛ nde: «Lɛpɔ nyɛ mi, wɛ mɛ mɔ Rom?» Ɛ Pol jayɛ nde: «I̧.»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde: «Mi kwaŋɗya ɓuɗya mɔni yí ɓɔmɔ nɛ ɗiyɔ mɔ Rom.» Ɛ Pol lɛpɛ nde: «Mi jaɗya mbɛ nɛ ɗiyɔ te.»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ndana ndana, ɛ ɓotu ɓete ɓe diyma njurɔ nyɛ nde, na pil to lɛpi ɓaka si jisɛ. Kɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja ma duwɛ nde, Pol mɔ Rom kɛ́, ɛ nyɛ gwe wɔ̧, kɛto a lɛpima nde, ɓo wôtu nyɛ.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Nyaŋgwɛ kum ɓesɔja kwaɗya duwɛ to lɛpi te yi Ɓeyudɛn ɓu̧ suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́. Ɗete, misi pupɛ ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo wûnja mɛkɔl mɛte yi ɓo wotuma nɛ nyɛ kɛ́ soŋɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ nyaŋgwɛ jɔsi Ɓeyudɛn ɓaka nde, ɓo wêsiɗyaŋgwɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo ɓôŋ Pol nje tɛmbiɗye kɛ mbɔmbu yan.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.