Atos 22

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 «Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓesaŋgwɛ ɓembɛ, wunɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ kɛ yasi te yi mi ta lɛpɔ ndana nyɛ wunɛ kɛ́, nɛ́ wunɛ duwɛ nde, mi tì kelɛ yiŋa ɓeya yaŋa na.»
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Kɛ ɓo ma wokɔ nde, a kɛ lɛpina nyɛ ɓo nɛ numbu Hebere kɛ́, ɛ ɓo kɛ̀ mbɔmbu ɗiyɔ nɛ gbilik ko wati na.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: «Mi Ɓeyudɛn, ɓo jáki mi kɛ Tars kɛ Silisi, yasi wɛtɛ, mi ɗɔ́ku waka kɛ Yerusalɛm. Ɛ mi jekɛ yasi kɛ nji̧ mɛkol mɛ Gamaliyɛl. Ɛ nyɛ teɗye mi mɛyasi ɓeŋgwɛ ndi mɛmboŋga mɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu. Mi kwaɗya kelɔ mɛsay nyɛ Njambiyɛ nɛ temɔ mbɛ hɛnɛ ndi nda wunɛ hɛnɛ muka.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Mi teɗya ɓotu ɓete ɓe ɓeŋgwɛ nje Kumande Yesus ɓaka nyaŋgwɛ mɛbɔnɛ wo ɓo wotɔ ɓembam nɛ̀ ɓomari nyinje ɓo kɛ jɔɓɔ.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Nyaŋgwɛ kum ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ njɔŋ ɓetomba hɛnɛ yakama jayɛ kɛ numbu mbɛ. Ɓo sendi, ɓo nya mi mɛkana, nɛ́ mi kɛnjɛ ɓemaŋ ɓusu ɓe Damas yí kɛ̀ ɓiye ɓomɔ, nɛ́ mi wotu ɓo yɔkwɛ nje nɔ Yerusalɛm nje teɗye ɓo mɛbɔnɛ.»
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 «Ɗete, wɛtɛ yesɔ ɛ mi tɔkɛ nje kwa̧. Kɛ ŋgimɔ te yi mi ɓa̧ kɛ wuta nɛ Damas kɛ́, semɔ semɔ, kɛ pɔku ɓembe yesɔ ɛ yiŋa nyaŋgwɛ mɛjasi wulɛ kwey panɔ kɛ mbɛy te yi mi ɓa̧ kɛte kɛ́.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Ɛ mi ɓalɛ kɛ mɛnɛti, ɛ mi wokɛ yiŋa mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol, Sol, wɛ téɗya mi mɛbɔnɛ kɛto ŋge?›
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ɛ mi diyɛ nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, yo wɛ nda?› Ɛ mɛn lɛpɛ nde: ‹Yo mi Yesus te ɛ Nasarɛt. Yo mi mɔ te yi wɛ teɗye nyɛ mɛbɔnɛ kɔ.›
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka ɓɛŋma mɛjasi kimɔte, ko ɗete, ɓo tì wokɛ mɛn mɔ te ɛ ɓa̧ kɛ lɛpina kɔ na. Ndana, ɛ mi lɛpɛ nde: ‹Mi kêl ɓa nan, Nyaŋgwɛ Kumande?›
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma, kɛn kɛ Damas, ɓo ta lɛpɔ yasi hɛnɛ te yi Njambiyɛ ma pɛsɔ nde, kelɔ kɛ́ mate nyɛ wɛ.›
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Nda yi mi ti ɓɛ kɛ ɓɛŋna se kɛto ŋguŋguɗyɛ mɛjasi mɛte kɛ́, ɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓo ɓa̧ ɓaka nje ɓiye mi kɛ ɓɔ kumɔ nɔ Damas.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 «Yo ɓa̧ nɛ wɛtɛ mbam mate nde Ananiyas, a ɗikima kanɔ Njambiyɛ nda yi mɛmboŋga musu teɗye kɛ́. Ɓeyudɛn hɛnɛ ɓe ɗikima ɗiyɔ kɛ Damas ɓaka ɗikima jayɛ nyɛ.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ɛ nyɛ nje tɛmɛ dolɔ mi lɛpɔ nyɛ mi nde: ‹Sol maŋmbɛ, ɓɛŋnaŋgwɛ nɛ kɔkɔ.› Ndana ndana, ɛ misi mɛmbɛ ɓutuna, ɛ mi ɓɛŋɛ nyɛ.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Ɛ nyɛ lɛpɛ nde: ‹Njambiyɛ te ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu tɔkuma wɛ, nɛ́ wɛ duwɛ yasi te yi nyɛ kwaɗyɛ kɛ́, nɛ́ wɛ ɓɛŋ mɔ mɛsay wenɛ ɛ nɛ ŋgbeŋ kɔ, wokɔ sendi yasi te yi nyɛ ta lɛpɔ kɛ́.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Kɛto wɛ ta lɛpɔ gbakasi kɛ kasi nɛ kɛ mbɔmbu ɓomɔ hɛnɛ yí lɛpɔ yasi te yi wɛ ɓɛŋma nɛ̀ yi wɛ wokuma kɛ́.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Wɛ láɗya sendi ŋge ndana? Tɛma, jaya nde, ɓo tɔ̂pa wɛ kɛ mɔrɔku, nɛ́ Njambiyɛ soŋ mɛɓeyɔ mɔ nɛ ɗinɔ Nyaŋgwɛ Kumande.› »
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Ɛ Pol kɛ̀ mbɔmbu lɛpɔ nde: «Ɛ mi nje yɔkwɛ nje Yerusalɛm. Mi ɓa̧ kɛ ŋgwɛta kɛ mbanjɔ Njambiyɛ, ɛ yaŋa ɗya̧ mi nda nyɛnɔ.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Yo nde, mi ɓɛŋma Kumande Yesus, ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Jɛwɔ, jisa kɛ Yerusalɛm ndana ndana, kɛto ɓo tí jayɛ yasi te yi wɛ ta lɛpɔ kɛ kasi mbɛ kɛ́ na.›
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ɛ mi yeŋsa nde: ‹Nyaŋgwɛ Kumande, ɓo nɛ ŋguru wan kɛ duwɛ nde, mi ɗikima kɛ̀ kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn, kelɔ nde, ɓo nyînja ɓotu ɓete ɓe tikima temɔ kɛ yɔ ɓaka kɛ jɔɓɔ, njurɔ sendi ɓo nɛ ŋgbasi.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Mi ɓa̧ sendi kɛte komɛ ɓo woma nɛ Itɛn kɛ́. A ɗikima lɛpɔ mɛyasi mɛte yi nyɛ duwa̧ nɛ ŋgbak ŋgbak kɛ kasi yɔ. Mi jayma yasi te yi ɓo kelma nɛ nyɛ kɛ́. Yo mi ɓakiɗye mɛlambɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe woma nyɛ ɓaka.›
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Ɛ Kumande Yesus lɛpɛ nyɛ mi nde: ‹Tɛma kwa̧, kɛto mi ta tomɔ wɛ kɛnjɛ lɔndunate kɛ yi yiŋa mɛkandɔ.› »
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ɓomɔ lɛŋgwa mɛtɔ kɛ yasi te yi Pol lɛpima kɛ́ kumɔ komɛte, ɛ ɓo kembiɗya lɛpɔ nde: «Kwalɔ mumɔ te yɔkɔ tî ɗiy kɛ to mɛnɛti na! Yo yeti kimɔte nde, a ɗîy nɛ joŋ na!»
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Ɓo kembiɗyama sɔrɛ mɛlambɔ man ɓetɛ, wukɛ ŋgbutu nyanje kɛnjɛ kwey.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde, ɓo nyînja Pol kɛ mɔy nyaŋgwɛ tu̧ ɓesɔja, njurɔ nyɛ nɛ njambala, na pil nɛ to lɛpi, nɛ́ nyɛ nje duwɛ to te yi ɓomɔ kembiɗya suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Kɛ ɓo ma wotɔ nyɛ, nɛ́ ɓo njuru kɛ́, ɛ Pol lɛpɛ nyɛ kum ɓesɔja te ɛ ɗikima ɗiyɔ nɛ ɓesɔja gɔmay ɛ ɓa̧ womɛte kɔ nde: «’Ɓo nya wunɛ ɗeti te yi njurɔ mɔ te ɛ mɛ mɔ Rom kɔ kinɛ pa jɔse nyɛ na?»
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Kɛ kum ɓesɔja te ma wokɔ ɗete kɛ́, ɛ nyɛ kwa̧ kɛ̀ lɛpɔ nyɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nde: «Wɛ ta kelɔ nan? Mbam kɔ mɛ mɔ Rom.»
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja nje dolɔ Pol diyɛ nyɛ nde: «Lɛpɔ nyɛ mi, wɛ mɛ mɔ Rom?» Ɛ Pol jayɛ nde: «I̧.»
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Ɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja lɛpɛ nde: «Mi kwaŋɗya ɓuɗya mɔni yí ɓɔmɔ nɛ ɗiyɔ mɔ Rom.» Ɛ Pol lɛpɛ nde: «Mi jaɗya mbɛ nɛ ɗiyɔ te.»
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ndana ndana, ɛ ɓotu ɓete ɓe diyma njurɔ nyɛ nde, na pil to lɛpi ɓaka si jisɛ. Kɛ nyaŋgwɛ kum ɓesɔja ma duwɛ nde, Pol mɔ Rom kɛ́, ɛ nyɛ gwe wɔ̧, kɛto a lɛpima nde, ɓo wôtu nyɛ.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Nyaŋgwɛ kum ɓesɔja kwaɗya duwɛ to lɛpi te yi Ɓeyudɛn ɓu̧ suŋgwɛ nɛ Pol kɛ́. Ɗete, misi pupɛ ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo wûnja mɛkɔl mɛte yi ɓo wotuma nɛ nyɛ kɛ́ soŋɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ ɓekum ɓe ɓotu ɓe nyɛna sadaka nyɛ Njambiyɛ nɛ̀ ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ nyaŋgwɛ jɔsi Ɓeyudɛn ɓaka nde, ɓo wêsiɗyaŋgwɛ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nde, ɓo ɓôŋ Pol nje tɛmbiɗye kɛ mbɔmbu yan.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.