Atos 13
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NVT
1 Ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nɛ̀ nyaŋgwɛ ɓotu ɓe teɗya mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ ɓa̧ kɛ njɔŋ ɓotu ɓete ɓe tikima temɔ kɛ yi Kumande Yesus kɛ Aŋtiyos ɓaka. Yo ɓa̧ nɛ̀ Barnabas nɛ̀ Simeyɔŋ te yi ɓo ɗikima jeɓa nde Nijɛr kɔ. Yo ɓa̧ sendi nɛ̀ Likiyus, mɔ Sirɛn nɛ̀ Manahɛn te yi ɓo ɗɔkwa nyɛ ɓenɛ Herod kɔ nje ɓu̧ Sol.
1 Entre os profetas e mestres da igreja de Antioquia da Síria estavam Barnabé e Simeão, chamado Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, que tinha sido criado com o rei Herodes Antipas, e Saulo.
2 Wɛtɛ yesɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ kanɔ Baba Mbokɔ kiyɔ mɛɗye kɛ́, ɛ Kimɔ Sisiŋ lɛpɛ nde: «Ndana wunɛ tɔ̂ka Barnabas ɓenɛ Sol soŋɛ kɛ njoka yun, nɛ́ ɓo kel mɛsay mɛte yi mi kpoma nde, ɓo ta kelɔ kɛ́.»
2 Certo dia, enquanto adoravam o Senhor e jejuavam, o Espírito Santo disse: “Separem Barnabé e Saulo para realizarem o trabalho para o qual os chamei”.
3 Kɛ kiyna mɛɗye nɛ̀ mɛŋgwɛta ma siyɔ kɛ́, ɛ ɓo kasɛ mɛɓɔ kɛ yotu Barnabas ɓenɛ Sol. Kɛ kɔŋte, ɛ ɓo tikɛ ɓo nde, ɓo kwâŋ.
3 Então, depois de mais jejuns e orações, impuseram as mãos sobre eles e os enviaram em sua missão.
4 Kimɔ Sisiŋ tomma Barnabas ɓenɛ Sol, ɛ ɓo kwa̧ kumɔ kɛ Selesi. Ɓo nja̧ tɛmɛ womɛte nyiŋɛ kuka kumɔ kɛ wɛtɛ kiriŋgira nde Siprɛ.
4 Enviados pelo Espírito Santo, eles desceram ao porto de Selêucia, de onde navegaram para a ilha de Chipre.
5 Kɛ ɓo ma kumɔ kɛ Salami kɛ́, ɛ ɓo lɛpɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nyɛ ɓomɔ kɛ mɛmbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn. Jaŋ te yi ɓo jeɓa nde Mark kɔ ɗikima kamɛ ɓo.
5 Ali, na cidade de Salamina, foram às sinagogas judaicas e pregaram a palavra de Deus. João Marcos os acompanhava como assistente.
6 Ɓo nja̧ saɓiyɛ kiriŋgira hɛnɛ kumɔ kɛ Pafos. Kumɔ mate, ɛ ɓo dolɛ wɛtɛ mɔ kelna mɛyasi mɛ kifi, a ɓa̧ mɔ Ɓeyudɛn, ɗinɔ ɗyenɛ nde Baryesus. A ɓa̧ mɔ punja mɛlɛpi mɛ ja̧.
6 Viajaram por toda a ilha até que, por fim, chegaram a Pafos, onde encontraram um feiticeiro judeu, um falso profeta chamado Barjesus.
7 A ɓa̧ kɛ joŋna ɓenɛ Sɛrgus Polos te kum kiriŋgira. Sɛrgus Polos ɓa̧ nɛ ɗyanɔ. A tomma ɓomɔ kɛ̀ jeɓa nɛ Barnabas ɓenɛ Sol, kɛto a kwaɗya wokɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
7 Ele acompanhava o governador Sérgio Paulo, um homem inteligente que convidou Barnabé e Saulo para visitá-lo, pois desejava ouvir a palavra de Deus.
8 Yasi wɛtɛ, Elimas te mɔ kelna mɛyasi mɛ kifi kɔ ɗikima petɔ Barnabas ɓenɛ Sol, ma kum kiriŋgira mɛ nje tikɔ temɔ kɛ yasi te yi ɓo ta lɛpɔ nyɛ nyɛ kɛ́. Elimas, yo ɗinɔ Baryesus kɛ numbu Grɛk.
8 Mas Elimas, o feiticeiro (esse é o significado de seu nome), opôs-se a eles, na tentativa de impedir que o governador viesse a crer.
9 Ndana, ɛ Kimɔ Sisiŋ tondɛ nɛ ŋgbɛŋ kɛ yotu Sol te yi ɓo jeɓa sendi nde Pol kɔ. Ɛ nyɛ ɓɛŋɛ Elimas te mɔ kelna mɛyasi mɛ kifi kɔ nɛ ŋgoŋ
9 Cheio do Espírito Santo, Saulo, também conhecido como Paulo, encarou Elimas nos olhos
10 lɛpɔ nde: «Wɛ mɔ mɛseɓila nɛ̀ ɓeya mɛkele hɛnɛ! Wɛ mɔnɔ *Kum ɓeya mɛkele, wɛ kɛ lu̧ ɗyambi nɛ mɛyasi hɛnɛ te yi ɓɛ nɛ ŋgbeŋ! ’Wɛ ta ndulɔ yaŋgila yasi te yi Baba Mbokɔ si kpo kɛ́ ndenɛn?
10 e disse: “Filho do diabo, cheio de toda espécie de engano e maldade e inimigo de tudo que é certo! Quando deixará de distorcer os caminhos retos do Senhor?
11 Ɓɛŋa ndana, Baba Mbokɔ ta teɗye wɛ mɛbɔnɛ, misi mɔ ta ɗiɓina. Wɛ tí ɓɛŋɛ se mɛjasi mɛ yesɔ na kumɔ kɛ yiŋa ŋgimɔ.» Ndana ndana, ɛ misi mɛnɛ ɗiɓina nɛ kpikip, ɛ nyɛ kandɛ ɓoɓila yasi, sa̧ mɔ te ɛ ta ɓiye nyɛ kɛ ɓɔ teɗye nyɛ nje.
11 Preste atenção, pois o Senhor colocou a mão sobre você para castigá-lo, e você ficará cego, sem conseguir ver a luz do sol por algum tempo”. No mesmo instante, neblina e escuridão cobriram-lhe os olhos e ele começou a tatear, suplicando que alguém o tomasse pela mão e o guiasse.
12 Kɛ kum kiriŋgira ma ɓɛŋɛ mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́, ɛ nyɛ tikɛ temɔ kɛ yi Kumande Yesus, kɛto yasi te yi ɓo lɛpima nyɛ nyɛ kɛ kasi Kumande Yesus kɛ́ loŋma nyɛ kɛ temɔ.
12 Quando o governador viu o que havia acontecido, creu, muito admirado com o ensino a respeito do Senhor.
13 Pol ɓenɛ ɓenjɔŋ ɓenɛ nyiŋma kuka kɛ Pafos kwa̧ kumɔ kɛ Pɛrgɛ kɛ Pamfili. Kumɔ mate, ɛ Jaŋ li̧ ɓo yɔkwɛ nɛ kɔkɔ kɛ̀ Yerusalɛm.
13 Paulo e seus companheiros saíram de Pafos num navio e foram à Panfília, onde aportaram em Perge. Ali, João Marcos os deixou e voltou para Jerusalém.
14 Pol ɓenɛ Barnabas nja̧ tɛmɛ kɛ Pɛrgɛ kumɔ kɛ Aŋtiyos kɛ Pisidi. Kɛ yesɔ *Saba ma ɗya̧ kɛ́, ɛ ɓo nyiŋɛ kɛ mbanjɔ mɛwesiɗya mɛ Ɓeyudɛn kwa̧ ɗiyɔ mɛtiɗyɛ.
14 Paulo e Barnabé prosseguiram para o interior, até Antioquia da Pisídia. No sábado, foram à sinagoga.
15 Kɛ tɔlna mɛkana mɛ mɛmboŋga mɛ Njambiyɛ nɛ̀ tɔlna mɛkana mɛ ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ ma siyɔ kɛ́, ɛ ɓotu ɓete ɓe ɗiyɛ nɛ mbanjɔ mɛwesiɗya ɓaka tomɛ ɓomɔ kɛnjɛ kɛ yi Pol ɓenɛ Barnabas kɛ̀ lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ njɔŋ, ŋgɛ ɓɛ nde, wunɛ nɛ yiŋa yasi te yi wunɛ kɛ kwaɗyɛ lɛpɔ nyɛ ɓomɔ yí nyɛ nɛ ɓo mɛŋgitɛ, wunɛ lɛ̂pi.»
15 Depois da leitura dos livros da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram um recado: “Irmãos, se vocês têm uma palavra de encorajamento para o povo, podem falar”.
16 Ndana, ɛ Pol tɛmɛ kaŋɛ ɓɔ nyɛ ɓomɔ lɛpɔ nde: «Wunɛ ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl nɛ̀ wunɛ ɓotu ɓete ɓe kambɛ sendi Njambiyɛ ɓaka, wunɛ lɛ̂ŋgwɛ mɛtɔ!
16 Então Paulo ficou em pé, levantou a mão para pedir silêncio e começou a falar: “Homens de Israel e gentios tementes a Deus, ouçam-me!
17 Njambiyɛ te ɛ kandɔ Isarayɛl tɔkuma ɓesaŋmbambɔ ɓusu. Ɛ nyɛ kelɛ nde, ɓo nyɛ̂ɓi ɓuɗyate kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ nɔ kɛ mɛnɛti mɛ Ejipt kɛ́. Ɛ nyɛ soŋɛ ɓo kɛ Ejipt nɛ nyaŋgwɛ ɗeti nɛ.
17 “O Deus desta nação de Israel escolheu nossos antepassados e fez que se multiplicassem e se fortalecessem durante o tempo em que ficaram no Egito. Então, com braço poderoso, ele os tirou da escravidão.
18 A disimama ɓo kɛ mɛsew nda kamɔni kɛ mɔy koŋgor.
18 Ele suportou seu comportamento durante os quarenta anos em que andaram sem rumo pelo deserto.
19 Ɛ nyɛ girise mɛkandɔ yitan jɔ yiɓa kɛ mɛnɛti mɛ Kanan nje ɓu̧ mɛnɛti man nyɛ kandɔ ɗyenɛ Isarayɛl nde, ɓo nâm. Mɛyasi mɛnɔri hɛnɛ kwaŋnama kɛ mɛsew gɔmay yini jɔ kamɔtan.
19 Destruiu sete nações em Canaã e deu seu território a Israel como herança.
20 Kɛ kɔŋte, ɛ nyɛ tɛmbiɗye ɓotu ɓe pɛsina jɔsi kɛ njoka yan nyɛ ɓo kumɔ kɛ ŋgimɔ Samiyɛl te mɔ punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinquenta anos. “Depois, Deus lhes deu juízes para governá-los até o tempo do profeta Samuel.
21 Ɗiyɔ kɛ kɔŋte kɛ́, ɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu kwaɗyɛ ɓɛ nɛ kumande te ɛ ta ɗiyɔ nɛ ɓo. Ɛ Njambiyɛ tɛmbiɗye Sayul te mɔnɔ Kis, mɔ kandɔ Bɛŋjamɛ̧ nyɛ ɓo. Ɛ nyɛ ɗiyɛ nɛ ɓo yaka mɛsew kamɔni.
21 Então o povo pediu um rei, e ele lhes deu Saul, filho de Quis, homem da tribo de Benjamim, e ele reinou por quarenta anos.
22 Kɛ Njambiyɛ ma soŋɛ Sayul kɛ́, ɛ nyɛ nje tɛmbiɗye Davit nde, a ɓɛ̂ki kumande wan. Njambiyɛ lɛpima kɛ kasi Davit nde: ‹Mi Njambiyɛ tɔkuma Davit te mɔnɔ Isay, temɔ mbɛ ɓiyma nyɛ. A ta kelɔ mɛyasi hɛnɛ te yi mi kwaɗyɛ kɛ́.›
22 Mas Deus removeu Saul e colocou em seu lugar Davi, a respeito de quem Deus disse: ‘Davi, filho de Jessé, é um homem segundo o meu coração; fará tudo que for da minha vontade’.
23 Yo kɛ kandɔ Davit yi Njambiyɛ nya Isarayɛl Mɔ te ɛ ta joŋgwɛ ɓo nda yi nyɛ kpoma kɛ́. Mɔ te, yo Yesus.
23 “E Jesus, um dos descendentes de Davi, é o salvador que Deus concedeu a Israel, conforme sua promessa!
24 Piŋɔ te yi Yesus tì pa nje na, Jaŋ ɗikima pelɛ kasi tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku nyɛ kandɔ Isarayɛl hɛnɛ nde, ɓo yêŋsaŋgwɛ temɔ, nɛ́ ɓo tɔpi ɓo kɛ mɔrɔku.
24 Antes da vinda de Jesus, João Batista anunciou que todo o povo de Israel precisava se arrepender e ser batizado.
25 Kɛ ŋgimɔ te yi mɛsay mɛ Jaŋ ɓa̧ kɛ kɛ̀ kɛ siynate kɛ́, a ɗikima lɛpɔ nyɛ ɓomɔ nde: ‹Wunɛ táka nde, mi nda? Mi yeti mɔ te yi wunɛ laɗye kɔ na. Wunɛ dûkwɛ nde, a ta nje kɛ kɔŋ mbɛ. Mi tí yaka wunjɛ kɔl mɛnakala kɛ kol nɛ na.›
25 Quando João estava concluindo seu trabalho, perguntou: ‘Vocês pensam que eu sou o Cristo? Não sou! Mas ele vem em breve, e não sou digno sequer de desamarrar as correias de suas sandálias’.
26 Wunɛ njɔŋ, wunɛ ɓenday ɓe Abaraham nɛ̀ wunɛ ɓotu ɓete ɓe yeti Ɓeyudɛn ɓaka, Kimɔ Tom te yi Njambiyɛ njesa nde, a ta joŋgwɛ ɓomɔ kɛ́, a njésikwɛ tom te kɛto su.
26 “Irmãos, vocês que são filhos de Abraão e também vocês gentios tementes a Deus, esta mensagem de salvação foi enviada a nós.
27 Kɛto, ɓotu ɓe Yerusalɛm nɛ̀ ɓekum ɓan tì duwɛ nde, Yesus ɓa̧ mɔ te ɛ ta joŋgwɛ ɓo na. Ɓo tì ɓɛ sendi kɛ wokɔ to mɛlɛpi mɛte yi ɓomɔ ɗikima tɔlɔ kɛ mɛkana mɛ ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ mɛtu hɛnɛ kɛ yesɔ *Saba kɛ́ na. Ɓo pɛsima nde, Yesus sâŋgwaŋgwɛ nɛ mɛbɔnɛ. Ɗete, ɓo kelma yasi te yi mɛlɛpi mɛte lɛpima kɛ́.
27 O povo de Jerusalém e seus líderes não reconheceram que Jesus era aquele a respeito de quem os profetas haviam falado. Em vez disso, eles o condenaram e, ao fazê-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Ko ɓɛkɔ nde, ɓo tì ɓɛ nɛ to lɛpi te yi wo nɛ nyɛ, ɓo lɛpima nyɛ Pilat nde, a wôku nyɛ.
28 Não encontraram motivo legal para executá-lo, mas, ainda assim, pediram a Pilatos que o matasse.
29 Kɛ ɓo ma si kelɔ yasi hɛnɛ te yi ɓa̧ kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ kɛ kasi nɛ kɛ́, ɛ ɓo piɗyɛ muŋ nɛ kɛ kroa ɓu̧ kɛ̀ pumbɔ.
29 “Depois de cumprirem tudo que as profecias diziam a respeito dele, eles o tiraram da cruz e o colocaram num túmulo,
30 Ko ɗete, Njambiyɛ womiya nyɛ soŋɛ kɛ njoka ɓemuŋ.
30 mas Deus o ressuscitou dos mortos.
31 Ɓotu ɓete ɓe wulma Galile ɓenɛ ɓe Yesus nje kɛ Yerusalɛm ɓaka ɓɛŋma nyɛ mɛtu ɓuɗyate kɛ kɔŋ womiya nɛ. Ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛte ɓɛŋɛ mɛyasi mɛte yi kwaŋnama kɛ́ kɛ lɛpɔ yo ndana nɛ ŋgbak ŋgbak nyɛ ɓotu ɓe kandɔ Isarayɛl.
31 E, por muitos dias, ele apareceu àqueles que o tinham acompanhado da Galileia para Jerusalém. Agora eles são suas testemunhas diante do povo.
32 Wusɛ nɛ ŋguru wusu kɛ nje lɛpɔ Kimɔ Tom te nyɛ wunɛ nde, yasi te yi Njambiyɛ kpoma nyɛ ɓesaŋmbambɔ ɓusu kɛ́,
32 “Estamos aqui para trazer a vocês esta boa-nova. A promessa foi feita a nossos antepassados,
33 a ma si tonjɛ yo nyɛ wusɛ ɓenday ɓan kɛ ŋgimɔ te yi nyɛ womiya nɛ Yesus nda yi yo kɛtinate kɛ mɛkana mɛ Njambiyɛ kɛ Ɓesom yiɓa nde: ‹Wɛ mɔnmbɛ, kandɛ ndana mi mɛ sɔŋgwɛ.›
33 e agora Deus a cumpriu para nós, os descendentes deles, ao ressuscitar Jesus. É isto que o segundo salmo diz a respeito dele: ‘Você é meu Filho; hoje eu o gerei’.
34 Njambiyɛ kandima si lɛpɔ nde, a ta womiyɛ Yesus soŋɛ kɛ njoka ɓemuŋ, ɗete ko a tí ɓɔ na. Njambiyɛ lɛpima kasi te nde: ‹Mi ta nyɛ wunɛ kpasa mɛkombila mɛte yi mi kpoma nyɛ Davit kɛ́. Ɓomɔ ɓɛ̂ki nɛ ɓiɓina temɔ nde, mɛkombila mɛte ta ɓɛŋna gbate.›
34 Pois Deus havia prometido ressuscitá-lo dos mortos, para que jamais apodrecesse no túmulo. Ele disse: ‘Eu lhes darei as bênçãos sagradas que prometi a Davi’.
35 Njambiyɛ kɛ lɛpɔ sendi kɛ wɛtɛ mbɛy kɛ mɔy mɛkana mɛnɛ nde: ‹Wɛ tí jayɛ nde, muŋ kimɔ mɔ mɛsay wɔ ɓɔ̂ku kɛ mɔy mɛnɛti na.›
35 Em outro salmo, ele explicou de modo mais direto: ‘Não permitirás que o teu Santo apodreça no túmulo’.
36 Yasi wɛtɛ, kɛ Davit ma si kelɔ mɛsay kɛ ŋgimɔ te yenɛ ɓeŋgwɛ yasi te yi Njambiyɛ kombila kɛ́, ɛ nyɛ nje gwe. Ɛ ɓo pumbɛ nyɛ nda yi ɓo pumbuma sendi nɛ ɓesaŋmbambɔ kɛ́. Ɛ muŋ nɛ ɓɔ kɛ mɔy mɛnɛti.
36 Não se trata de uma referência a Davi, porque, depois que Davi fez a vontade de Deus em sua geração, morreu e foi sepultado com seus antepassados, e seu corpo apodreceu.
37 Ndi nde, yɔkɔ yi Njambiyɛ womiya nyɛ kɔ tì ɓɔ nɛ na.
37 É uma referência a outra pessoa, a alguém a quem Deus ressuscitou e cujo corpo não apodreceu.
38 Ɗete, wunɛ njɔŋ, wunɛ dûkwɛ nde, yo kɛ ɗinɔ ɗyenɛ yi ɓo lɛpɛ nyɛ wunɛ nde, Njambiyɛ ta tikɔ mɛɓeyɔ mun nɛ ŋgwɛtɛ.
38 “Ouçam, irmãos! Estamos aqui para proclamar que, por meio de Jesus, há perdão para os pecados.
39 Yo sendi kɛ ɗinɔ ɗyenɛ, mumɔ te ɛ tikɛ temɔ nɛ nyɛ, Njambiyɛ kɛ pɛsɔ nde, mɔ te mɛ nɛ ŋgbeŋ kɛ mbɔmbu wenɛ. Yo yasi te yi mɛmboŋga mɛte yi Mɔyisi kɛtima tì ɓɛ nɛ ɗeti te yi kelɔ na.
39 Todo o que nele crê é declarado justo diante de Deus, algo que a lei de Moisés jamais pôde fazer.
40 Ɗete, wunɛ ɗîy nɛ sɔsɔ, ma wunɛ mɛ nje saŋgwa nɛ mɛyasi mɛte yi ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ lɛpima kɛ́. Ɓo lɛpima nde:
40 Por isso, tomem cuidado para que não se apliquem a vocês as palavras dos profetas:
41 ‹Wunɛ ɓotu ɓe yɛliya, wunɛ ɓɛ̂ŋa, wunɛ ŋgbâkimaŋgwɛ ɓuɗyate kwa̧ yambile, kɛto mi ta kelɔ yiŋa mɛkele kɛ ŋgimɔ te yun, ko ɓo lɛ̂pi yo nyɛ wunɛ, wunɛ tí jayɛ na.› »
41 ‘Olhem, zombadores; fiquem admirados e morram! Pois faço algo em seus dias, algo em que vocês não acreditariam mesmo que lhes contassem’”.
42 Kɛ Pol ɓenɛ Barnabas ma pundɔ kɛ mɔy mbanjɔ mɛwesiɗya kɛ́, ɛ ɓomɔ ŋgwɛta nɛ ɓo nde, ɓo kâlaŋgwɛ nje kɛ yesɔ *Saba te ɛ kɔŋte, nje lɛpina sendi kɛ kiya to lɛpi te.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo pediu que voltassem a falar dessas coisas na semana seguinte.
43 Kɛ mɛwesiɗya ma siyɔ kɛ́, ɛ ɓuɗya Ɓeyudɛn nɛ̀ ɓaŋa gbɛla ɓomɔ ɓuɗyate ɓe nja̧ nyiŋɛ misɔn Ɓeyudɛn ɓaka ɓeŋgwɛ Pol ɓenɛ Barnabas. Ɛ Pol ɓenɛ Barnabas nyɛ mɛsimɔ ɓenɛ ɓo kitɛ ɓo nde, ɓo kɛ̂n mbɔmbu tikɔ temɔ nde, Njambiyɛ nɛ ŋgikwa.
43 Muitos judeus e gentios devotos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé, que insistiam com eles para que continuassem a confiar na graça de Deus.
44 Kɛ yesɔ Saba te ɛ kɔŋte ma ɗya̧ kɛ́, ɛ sulɔ ɓotu ɓe Aŋtiyos wesiɗya nje wokɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade compareceu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Kɛ Ɓeyudɛn ma ɓɛŋɛ nyaŋgwɛ ŋgil ɗete kɛ́, ɛ ɓo kelɛ ɓeya temɔ, ɓiye mɛso nɛ Pol kɛ yasi te yi nyɛ ɗikima lɛpɔ kɛ́ toyɛ sendi nyɛ.
45 Quando alguns dos judeus viram as multidões, ficaram com inveja, de modo que difamaram Paulo e contestavam tudo que ele dizia.
46 Ɛ Pol ɓenɛ Barnabas lɛpɛ misi nɛ misi nyɛ ɓo nde: «Yo ɓa̧ nde, wusɛ kânda lɛpɔ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ nyɛ wunɛ. Yasi wɛtɛ, nda yi wunɛ sɛŋma yo, pɛsɔ sendi jɔsi yun nɛ ŋguru wun nde, wunɛ ti yaka ɓɛ nɛ joŋgwɛ te yi kpo nɛ kpo na, ndana wusɛ kɛ tumɔ kɔŋ nɛ wunɛ kɛ̀ kɛ yi ɓotu ɓete ɓe yeti Ɓeyudɛn ɓaka,
46 Então Paulo e Barnabé se pronunciaram corajosamente, dizendo: “Era necessário que pregássemos a palavra de Deus primeiro a vocês, judeus. Mas, uma vez que vocês a rejeitaram e não se consideraram dignos da vida eterna, agora vamos oferecê-la aos gentios.
47 kɛto Baba Mbokɔ lɛpima nyɛ wusɛ nde: ‹Mi tɛmbiɗya wɛ nda mɛjasi kɛ mɛkandɔ mɛ ɓotu ɓete ɓe yeti kɛ duwɛ Njambiyɛ ɓaka, nɛ́ wɛ joŋgwɛ ɓomɔ kumɔ kɛ njena mɛnɛti.› »
47 Pois foi isso que o Senhor nos ordenou quando disse: ‘Fiz de você uma luz para os gentios, para levar a salvação até os lugares mais distantes da terra’”.
48 Kɛ ɓotu ɓete ɓe yeti Ɓeyudɛn ɓaka ma wokɔ mɛlɛpi mɛnɔri kɛ́, ɛ ɓo ɓɛ nɛ mɛsosa lɛpɔ nde, mɛlɛpi mɛ Baba Mbokɔ kimɔte ɓuɗyate. Ɓomɔ hɛnɛ te yi Njambiyɛ kpoma nde, ɓo ta ɓɛ nɛ joŋgwɛ te yi kpo nɛ kpo ɓaka yeŋsama temɔ tikɔ kɛ yi Kumande Yesus.
48 Quando ouviram isso, os gentios se alegraram e agradeceram ao Senhor por essa mensagem, e todos que haviam sido escolhidos para a vida eterna creram.
49 Kimɔ Tom Kumande Yesus ka̧ kɛndɔ mbɔmbu kɛ mɛnɛti mɛte hɛnɛ.
49 Assim, a palavra do Senhor se espalhou por toda aquela região.
50 Yasi wɛtɛ, ɛ Ɓeyudɛn ɗesɛ to ɓoma ɓete ɓe ɓa̧ nɛ kusuku ɓe ɗikima ɓeŋgwɛ mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ ɓaka nɛ̀ nyaŋgwɛ ɓotu ɓe ɗya suŋgwɛ nɛ Pol ɓenɛ Barnabas. Ɛ ɓo teɗye ɓo mɛbɔnɛ ɗuɗye ɓo kɛ ɗya ɗyan.
50 Então os judeus, instigando as mulheres religiosas influentes e as autoridades da cidade, provocaram uma multidão contra Paulo e Barnabé e os expulsaram dali.
51 Ɛ Pol ɓenɛ Barnabas kutɛ mɛkol man soŋɛ ŋgbutu ɗya te yi teɗye ɓo nde, ɓo yeti nɛ mɛsosa nɛ ɓo na. Ɛ ɓo nje kwa̧ kɛ̀ kɛ Ikɔn.
51 Eles, porém, sacudiram o pó dos pés em sinal de reprovação e foram à cidade de Icônio.
52 Yasi wɛtɛ, jɔnja ɓotu ɓete ɓe nja̧ ɓeŋgwɛ mɛlɛpi mɛ Yesus Krist kɛ Aŋtiyos ɓaka ɓa̧ yan nɛ nyaŋgwɛ mɛsosa. Sendi, Kimɔ Sisiŋ ɓa̧ tondunate kɛ yotu yan.
52 E os discípulos estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.