Atos 10
Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs NAA
1 Wɛtɛ mbam nde Kɔrnɛy ɓa̧ kɛ Sesare. A ɓa̧ kum ɓesɔja gɔmay kɛ wɛtɛ njɔŋ ɓesɔja ɓe ɓotu ɓe Rom yi ɓo ɗikima jeɓa nde Njɔŋ te yi Itali kɛ́.
1 Em Cesareia morava um homem chamado Cornélio, que era centurião de uma companhia do exército chamada Italiana.
2 Kɔrnɛy ɓa̧ kɛ kanɔ Njambiyɛ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, ɓakiɗye mɛmboŋga mɛnɛ ɓenɛ ɓotu ɓe tu̧ ɗyenɛ hɛnɛ. A ɗikima kamɛ buka ɓomɔ ɓe kandɔ Ɓeyudɛn nyɛ ɓo mɛyasi ɓuɗyate. A ɗikima ŋgwɛta sendi nɛ Njambiyɛ mɛtu hɛnɛ.
2 Era piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, fazendo muitas esmolas ao povo e orando sempre a Deus.
3 Wɛtɛ ɓekoko kɛ hawa yitati, ɛ yaŋa ɗya̧ nyɛ nda nyɛnɔ. A ɓɛŋma wɛtɛ jaki Njambiyɛ nɛ loŋgo loŋgo kɛ nyiŋɛ tu̧ ɗyenɛ jeɓa nde: «Kɔrnɛy!»
3 Um dia, por volta das três horas da tarde, durante uma visão, esse homem viu claramente um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 Ɛ nyɛ ɓɛŋɛ jaki Njambiyɛ nɛ ŋgoŋ, ɛ wɔ̧ nɛ ɓiye nyɛ ɓuɗyate. Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ jaki Njambiyɛ nde: «Nan ɓa Baba?» Ɛ jaki yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Njambiyɛ jayma mɛŋgwɛta mɔ, jayɛ sendi wɛ kɛ mɛkamna mɛte yi wɛ kelɛ nɛ buka ɓomɔ kɛ́. A yeti kɛ leŋsa yo na.
4 — Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: — O que é, Senhor? E o anjo lhe disse: — As suas orações e as suas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Ndana, tomɔ ɓomɔ kɛnjɛ kɛ̀ Yope kɛ̀ jeɓa nɛ wɛtɛ mbam nde Simɔn, yiŋa ɗinɔ ɗyenɛ sendi nde Piyɛr.
5 Agora envie mensageiros a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro.
6 A yáki kɛ yasi wɛtɛ mbam nde Simɔn, mɔ kombila mɛkotu, tu̧ ɗyenɛ kɛ kɛki maŋ.»
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Kɛ jaki Njambiyɛ te ɛ lɛpima yasi nyɛ nyɛ kɔ ma kwa̧ kɛ́, ɛ Kɔrnɛy jeɓa ɓaŋa ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ yiɓa nɛ̀ wɛtɛ sɔja te ɛ ɗikima kanɔ Njambiyɛ kɔ. Sɔja te ɓa̧ kɛ njoka ɓesɔja ɓete ɓe ɗikima kelɔ mɛsay nyɛ nyɛ tu nɛ̀ yesɔ ɓaka.
7 Logo que o anjo que lhe falava se retirou, Cornélio chamou dois dos seus servos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Kɛ Kɔrnɛy ma si yekiɗye mɛyasi mɛte yi kwaŋnama hɛnɛ nyɛ ɓo kɛ́, ɛ nyɛ nje tomɔ ɓo kɛnjɛ Yope.
8 e, depois de lhes explicar tudo, mandou que fossem a Jope.
9 Misi pupɛ te ɓo kɛndima wuta nɛ Yope. Kɛ ŋgimɔ te yite Piyɛr ɓendima tosiyɔ̧ tu̧ kɛ pɔku ɓembe yesɔ yí kɛ̀ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ.
9 No dia seguinte, enquanto eles viajavam e já estavam perto da cidade de Jope, Pedro subiu ao terraço, por volta do meio-dia, a fim de orar.
10 Nja ɓa̧ kɛ kelɔ nyɛ, ɛ nyɛ kwaɗyɛ ɗyena. Kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ kelɔ mɛɗye nyɛ nyɛ kɛ́, ɛ yaŋa ɗya̧ nyɛ nda nyɛnɔ.
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase.
11 A ɓɛŋma ɗyoɓɔ mɛ nyasɛ, yiŋa yasi kɛ piyɛ nje mɛnɛti nda nyaŋgwɛ gwey. Yo ɓa̧ kɛ piyɛ nda ɓo ɓiyma mɛɓoku mɛte yini.
11 Viu o céu aberto e um objeto como se fosse um grande lençol, que descia do céu e era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Kwalɔ ɓenyamɔ hɛnɛ ɓe ɗiyɛ kɛ to mɛnɛti nɛ̀ ɓenyamɔ ɓete ɓe nɛ mɛkol yini nɛ̀ ɓaka ɓe kɛndɛ ɗulma nɛ mɔy nɛ̀ ɓenɔn ɓe jɛ kɛ kwey, ɓo hɛnɛ ɓa̧ kɛ mɔyte.
12 contendo todo tipo de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Ɛ Piyɛr wokɛ wɛtɛ mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Piyɛr, tɛma, wokɔ ɓenyamɔ ɓenɔri ɗye.»
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele:
14 Yasi wɛtɛ, ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Ko na, Nyaŋgwɛ Kumande, kɛto ko mi tì ɗye yiŋa yasi te yi nɛ sɛmbɔ kɛte wɛtɛ yesɔ ho ɗye yiŋa yasi te yi mumɔ ti yaka ɗye na.»
14 Mas Pedro respondeu: — De modo nenhum, Senhor! Porque nunca comi nada que fosse impuro ou imundo.
15 Kɛ mɛŋga yiɓate, ɛ mɛn lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Yasi te yi Njambiyɛ ma pupuɗye kɛ́, wɛ tî njaki sɛŋɛ nde, yo yasi te yi nɛ sɛmbɔ na.»
15 Pela segunda vez, a voz lhe falou:
16 Yo kelnama ɗete kumɔ mɛŋga yitati. Kɛ kɔŋte, ɛ yasi yinɔri yɔkwɛ nɛdɔ kɛ̀ ɗyoɓɔ.
16 Isso aconteceu três vezes, e, em seguida, aquele objeto foi levado de volta para o céu.
17 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi nɛ yekere kɛ sa̧ to yasi te yi nyɛ ɓɛŋma nda nyɛnɔ kɛ́, yaka nɔ, ɓotu ɓete ɓe Kɔrnɛy tomma ɓaka kɛ ɗya̧ kɛ numɛy tu̧. Ɓo saŋma tu̧ Simɔn ɗe dolɔ.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta.
18 Ɛ ɓo diyɛ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Piyɛr te yi ɓo jeɓa sendi nde Simɔn kɔ yáki waka?»
18 Chamando, perguntaram se ali estava hospedado Simão, que também é chamado de Pedro.
19 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi kɛ sa̧ to yasi te yi nyɛ ɓɛŋma nda nyɛnɔ kɛ́, ɛ Kimɔ Sisiŋ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Ɓɛŋa, ɓembam yitati kɛ diyɛ wɛ.
19 Enquanto Pedro meditava a respeito da visão, o Espírito lhe disse: — Estão aí três homens à sua procura.
20 Tɛma, pikwɛ, nɔ̀ kwâŋ wúnɛ ɓo kinɛ pa simta yaŋa na, kɛto mi tomɛ ɓo.»
20 Portanto, levante-se, desça e vá com eles, sem hesitar; porque eu os enviei.
21 Ndana, ɛ Piyɛr piyɛ kɛ̀ dolɔ ɓembam ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Mɔ te yi wunɛ diyɛ kɔ, yo mi. To kɛndi yun nɛ ŋge?»
21 Então Pedro desceu e disse àqueles homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. O que os traz até aqui?
22 Ɛ ɓo yeŋsa nde: «Yo Kɔrnɛy te kum ɓesɔja tomɛ wusɛ. Mbam te kɛ kɛndɔ nɛ ŋgbeŋ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, ɓakiɗye mɛmboŋga mɛ Njambiyɛ. Sendi, Ɓeyudɛn hɛnɛ kɛ jɛsɔ nyɛ. Wɛtɛ jaki Njambiyɛ nja̧ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a jêɓaŋgwɛ wɛ kɛ tu̧ ɗyenɛ, na woku yasi te yi wɛ ta lɛpɔ nyɛ nyɛ kɛ́.»
22 Então disseram: — O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo a mandar chamar você para a casa dele e ouvir o que você tem a dizer.
23 Ɛ Piyɛr nyinje ɓo kɛ tu̧, nyɛ sendi ɓo mbɛy jakɔ. Misi pupɛ ɛ nyɛ nyiŋɛ nje kwa̧ ɓenɛ ɓo. Ɓaŋa ɓomɔ kɛ njoka ɓenjɔŋ ɓan ɓe Yope ka̧ tikiɗye nyɛ.
23 Pedro, então, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, Pedro se aprontou e foi com eles. Também alguns irmãos dos que moravam em Jope foram com ele.
24 Misi pupɛ te ɛ wɛtɛ ɛ ɓo kɛndɛ ɗya̧ kɛ Sesare. Kɔrnɛy ɓenɛ ɓemaŋ ɓenɛ nɛ̀ kimɔ ɓesɔ ɓenɛ te yi nyɛ jeɓama ɓaka ɓa̧ kɛ laɗye ɓo.
24 No dia seguinte, Pedro chegou a Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido os seus parentes e os amigos mais íntimos.
25 Kɛ Piyɛr ma wuta nɛ tu̧, na nyiŋ kɛ́, ɛ Kɔrnɛy kɛ̀ saŋgwa nɛ nyɛ ɓutuma kusɛ mɛɓɔŋ kɛ mɛnɛti kɛ mbɔmbu wenɛ nyɛnɔ nɛ nyɛ.
25 Quando Pedro estava por entrar, Cornélio foi ao seu encontro e, prostrando-se aos pés dele, o adorou.
26 Yasi wɛtɛ, ɛ Piyɛr ɓiye nyɛ tɛmbiɗye lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Tɛma, kɛto mi ndi sendi mumɔ nda wɛ.»
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: — Levante-se, porque eu também sou apenas um homem.
27 Ɛ Piyɛr lɛpina ɓenɛ Kɔrnɛy nyiŋɛ nɛ tu̧ dolɔ nde, ɓuɗya ɓomɔ ma si wesiɗya.
27 Falando com ele, Pedro entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Ɛ Piyɛr lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ duwa̧ nde, yo mboŋga kɛ yi Ɓeyudɛn nde, mɔnɔ Ɓeyudɛn tî nyiŋa tu̧ mɔ te ɛ ti Yudɛn kɔ na. Ɓenɛ nyɛ tî kɛndi na. Ko ɓɛkɔ ɗete, Njambiyɛ teɗya mi nde, mi tî ɓɛŋa wɛtɛ mumɔ nda mɔ te ɛ nɛ sɛmbɔ na, ho sɛŋɛ mumɔ nde, sinɛ nyɛ ti yaka joŋna na.
28 a quem se dirigiu, dizendo: — Vocês bem sabem que um judeu está proibido de se juntar a um gentio ou de entrar na casa dele. Mas Deus me mostrou que não devo considerar ninguém impuro ou imundo.
29 Ɗete, wunɛ jeɓama mi, mi nja̧ kinɛ pa simta yaŋa na. Ndana mi kɛ kwaɗyɛ duwɛ to te yi wunɛ jeɓama nɛ mi kɛ́.»
29 Por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. E agora pergunto: Por que motivo vocês mandaram me chamar?
30 Ɛ Kɔrnɛy lɛpɛ nde: «Yo mɛ muka mɛtu yitati ndi kɛ kiya ŋgimɔ te yikɛ, mi ɓa̧ kɛ tu̧ ɗyembɛ kɛ kelɔ mɛŋgwɛta kɛ hawa yitati te yi ɓekoko. Mi sém semɔ, wɛtɛ mbam tɛmnate kɛ mbɔmbu wombɛ nɛ mɛlambɔ wumnate nɛ mboŋ mboŋ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde:
30 Cornélio respondeu: — Faz hoje quatro dias que, mais ou menos por esta hora, às três da tarde, eu estava orando em minha casa. De repente, se apresentou diante de mim um homem vestido com roupas resplandecentes
31 ‹Kɔrnɛy, Njambiyɛ jayma mɛŋgwɛta mɔ. Sendi, a yeti kɛ leŋsa mɛyasi mɛte yi wɛ nyɛ buka ɓomɔ kɛ́ na,
31 que disse: “Cornélio, a sua oração foi ouvida e as suas esmolas foram lembradas na presença de Deus.
32 ɗete, tomɔ ɓomɔ kɛnjɛ Yope kɛ̀ jeɓa nɛ Simɔn te yi ɓo jeɓa sendi nde Piyɛr kɔ nje nɔ. A yáki kɛ tu̧ Simɔn te mɔ kombila mɛkotu, tu̧ ɗyenɛ kɛ kɛki maŋ.›
32 Envie, pois, alguém a Jope e mande chamar Simão, que também é chamado de Pedro; ele está hospedado na casa de Simão, curtidor, à beira-mar.”
33 Ɛ mi tomɛ ɓomɔ nɛdɔ kɛ̀ jeɓa nɛ wɛ, wɛ kelma kimɔte yí nje. Ndana wusɛ hɛnɛ waka kɛ mbɔmbu Njambiyɛ yí wokɔ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ lɛpima nyɛ wɛ nde, lɛpɔ nyɛ wusɛ kɛ́.»
33 Portanto, sem demora, mandei chamá-lo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que o Senhor ordenou a você.
34 Ɛ Piyɛr nje ɓu̧ lɛpi lɛpɔ nde: «Mi kɛ kombile duwɛ gbate ndana nde, ɓomɔ hɛnɛ ndi wɛtɛ kɛ misi mɛ Njambiyɛ.
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Reconheço por verdade que Deus não trata as pessoas com parcialidade;
35 Yo nde, kɛ mɔy mɛkandɔ hɛnɛ, mɔ te ɛ kanɛ Njambiyɛ, kɛndɔ sendi nɛ ŋgbeŋ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, Njambiyɛ kɛ kwaɗyɛ nyɛ.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Njambiyɛ lɛpima yiŋa yasi kɛnjɛ kandɔ Isarayɛl. A lɛpima Kimɔ Tom kɛnjɛ ɓo nde: Wusɛ yakama ɓɛ nɛ tɛ kɛto Yesus Krist, kɛto nyɛ Kumande ɓomɔ hɛnɛ.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Wunɛ duwa̧ yasi te yi kwaŋnama kɛ Galile nɛ̀ yi nja̧ nje kwaŋna kɛ Yuda hɛnɛ kɛ́. Yo njáki nje kelna, yite Jaŋ ma pelɛ kasi tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, tendo começado na Galileia depois do batismo que João pregou,
38 Wunɛ duwa̧ nda yi Njambiyɛ nya nɛ Yesus te ɛ Nasarɛt Kimɔ Sisiŋ, nyɛ sendi nyɛ ɗeti kɛ́. A ɗikima kɛ̀ mɛmbɛy mɛmbɛy kamɛ ɓomɔ, joŋgwɛ sendi ɓomɔ hɛnɛ ɓe *Kum ɓeya mɛkele namɛ ɓaka, kɛto Njambiyɛ ɓa̧ kɛ nyɛ.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Jesus andou por toda parte, fazendo o bem e curando todos os oprimidos do diabo, porque Deus estava com ele.
39 Wusɛ gba ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ mbɛy te, ɓɛŋɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ kelma kɛ Yerusalɛm nɛ̀ kɛ mɛɗya mɛte yiri kɛ mɛnɛti mɛ Ɓeyudɛn kɛ́ nɛ misi musu. Ɓo ŋgbama nyɛ kɛ kroa wo nyɛ.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Depois eles o mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Yo nyɛ yi Njambiyɛ womiya kɛ mɛtu yitati kelɔ nde, ɓomɔ ɓɛ̂ŋa nyɛ.
40 Mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ tì nyɛ ɓomɔ hɛnɛ ɗeti nde, ɓo ɓɛ̂ŋa nyɛ na. A nya ndi ɓotu ɓete ɓe nyɛ Njambiyɛ nɛ ŋguru wenɛ kikima tɔkɛ ɓaka. Yo wusɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓe Yesus ɗyenama hɔɓiye wɛtɛ kɛ kɔŋ te yi nyɛ womiya nɔ kɛ njoka ɓemuŋ kɛ́.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Ɛ Yesus kombile lɛpɔ nyɛ wusɛ nde, wusɛ pêla nyɛ ɓomɔ, lɛpɔ gbate gbate nyɛ ɓo nde, yo nyɛ yi Njambiyɛ tɛmbiɗya nde, a ta pɛsɔ jɔsi ɓomɔ hɛnɛ, ko ɓe ma gwe ko ɓe ndi nɛ joŋ.
42 Jesus nos mandou pregar ao povo e testemunhar que ele foi constituído por Deus como Juiz de vivos e de mortos.
43 Ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ hɛnɛ kɛ lɛpɔ kasi nɛ nde, mumɔ hɛnɛ ɛ ta tikɔ temɔ nɛ nyɛ, Njambiyɛ ta tikɔ mɛɓeyɔ mɛ mɔ te nɛ ŋgwɛtɛ kɛto ɗinɔ ɗyenɛ.»
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio do seu nome, todo o que nele crê recebe remissão dos pecados.
44 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi kɛ lɛpina ɗete kɛ́, ɛ Kimɔ Sisiŋ piyɛ nje kɛ yotu ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ wokɔ Kimɔ Tom te yi nyɛ ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́.
44 Enquanto Pedro falava estas palavras, o Espírito Santo caiu sobre todos os que ouviam a mensagem.
45 Ɓeyudɛn ɓete ɓe nja̧ ɓenɛ ɓe Piyɛr hɛnɛ ɓe ma tikɔ temɔ kɛ yi Kumande Yesus Krist ɓaka ŋgbakimama yí ɓɛŋɛ nde, Njambiyɛ kɛ nyɛ Kimɔ Sisiŋ nyɛ yiŋa mɛkandɔ sendi.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo.
46 Yo nde, ɓo wokuma ɓo kɛ lɛpina nɛ yiŋa mɛnumbu lukse Njambiyɛ.
46 Pois eles os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então Pedro disse:
47 Ɛ Piyɛr lɛpɛ nde: «Ɓotu ɓaka ma ɓu̧ sendi Kimɔ Sisiŋ nda wusɛ, ’ɓomɔ yakama sɛŋɛ nde, ɓo tî tɔpa ɓo kɛ mɔrɔku?»
47 — Será que alguém poderia recusar a água e impedir que sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Ɛ Piyɛr nyɛ ɗeti nde, ɓo tɔ̂pa ɓo kɛ mɔrɔku nɛ ɗinɔ Yesus Krist. Kɛ kɔŋte, ɛ ɓo ŋgwɛta nɛ Piyɛr nde, ɓenɛ ɓo pâŋ pa ya mɔnɔ mɛtu.
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.