Atos 10

Mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ Jɔnja Mbon (KKJ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Wɛtɛ mbam nde Kɔrnɛy ɓa̧ kɛ Sesare. A ɓa̧ kum ɓesɔja gɔmay kɛ wɛtɛ njɔŋ ɓesɔja ɓe ɓotu ɓe Rom yi ɓo ɗikima jeɓa nde Njɔŋ te yi Itali kɛ́.
1 Morava em Cesareia um homem de nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Kɔrnɛy ɓa̧ kɛ kanɔ Njambiyɛ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, ɓakiɗye mɛmboŋga mɛnɛ ɓenɛ ɓotu ɓe tu̧ ɗyenɛ hɛnɛ. A ɗikima kamɛ buka ɓomɔ ɓe kandɔ Ɓeyudɛn nyɛ ɓo mɛyasi ɓuɗyate. A ɗikima ŋgwɛta sendi nɛ Njambiyɛ mɛtu hɛnɛ.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa e que fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 Wɛtɛ ɓekoko kɛ hawa yitati, ɛ yaŋa ɗya̧ nyɛ nda nyɛnɔ. A ɓɛŋma wɛtɛ jaki Njambiyɛ nɛ loŋgo loŋgo kɛ nyiŋɛ tu̧ ɗyenɛ jeɓa nde: «Kɔrnɛy!»
3 Esse homem observou claramente durante uma visão, cerca da hora nona do dia, um anjo de Deus que se aproximou dele e lhe disse:
4 Ɛ nyɛ ɓɛŋɛ jaki Njambiyɛ nɛ ŋgoŋ, ɛ wɔ̧ nɛ ɓiye nyɛ ɓuɗyate. Ɛ nyɛ nje lɛpɔ nyɛ jaki Njambiyɛ nde: «Nan ɓa Baba?» Ɛ jaki yeŋsa nyɛ nyɛ nde: «Njambiyɛ jayma mɛŋgwɛta mɔ, jayɛ sendi wɛ kɛ mɛkamna mɛte yi wɛ kelɛ nɛ buka ɓomɔ kɛ́. A yeti kɛ leŋsa yo na.
4 Cornélio! Este, fixando nele os olhos e possuído de temor, perguntou: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas subiram para memória diante de Deus.
5 Ndana, tomɔ ɓomɔ kɛnjɛ kɛ̀ Yope kɛ̀ jeɓa nɛ wɛtɛ mbam nde Simɔn, yiŋa ɗinɔ ɗyenɛ sendi nde Piyɛr.
5 Agora, envia mensageiros a Jope e manda chamar Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 A yáki kɛ yasi wɛtɛ mbam nde Simɔn, mɔ kombila mɛkotu, tu̧ ɗyenɛ kɛ kɛki maŋ.»
6 Ele está hospedado com Simão, curtidor, cuja residência está situada à beira-mar.
7 Kɛ jaki Njambiyɛ te ɛ lɛpima yasi nyɛ nyɛ kɔ ma kwa̧ kɛ́, ɛ Kɔrnɛy jeɓa ɓaŋa ɓotu ɓe mɛsay ɓenɛ yiɓa nɛ̀ wɛtɛ sɔja te ɛ ɗikima kanɔ Njambiyɛ kɔ. Sɔja te ɓa̧ kɛ njoka ɓesɔja ɓete ɓe ɗikima kelɔ mɛsay nyɛ nyɛ tu nɛ̀ yesɔ ɓaka.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus domésticos e um soldado piedoso dos que estavam a seu serviço
8 Kɛ Kɔrnɛy ma si yekiɗye mɛyasi mɛte yi kwaŋnama hɛnɛ nyɛ ɓo kɛ́, ɛ nyɛ nje tomɔ ɓo kɛnjɛ Yope.
8 e, havendo-lhes contado tudo, enviou-os a Jope.
9 Misi pupɛ te ɓo kɛndima wuta nɛ Yope. Kɛ ŋgimɔ te yite Piyɛr ɓendima tosiyɔ̧ tu̧ kɛ pɔku ɓembe yesɔ yí kɛ̀ ŋgwɛta nɛ Njambiyɛ.
9 No dia seguinte, indo eles de caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado, por volta da hora sexta, a fim de orar.
10 Nja ɓa̧ kɛ kelɔ nyɛ, ɛ nyɛ kwaɗyɛ ɗyena. Kɛ ŋgimɔ te yi ɓo ɓa̧ kɛ kelɔ mɛɗye nyɛ nyɛ kɛ́, ɛ yaŋa ɗya̧ nyɛ nda nyɛnɔ.
10 Estando com fome, quis comer; mas, enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase;
11 A ɓɛŋma ɗyoɓɔ mɛ nyasɛ, yiŋa yasi kɛ piyɛ nje mɛnɛti nda nyaŋgwɛ gwey. Yo ɓa̧ kɛ piyɛ nda ɓo ɓiyma mɛɓoku mɛte yini.
11 então, viu o céu aberto e descendo um objeto como se fosse um grande lençol, o qual era baixado à terra pelas quatro pontas,
12 Kwalɔ ɓenyamɔ hɛnɛ ɓe ɗiyɛ kɛ to mɛnɛti nɛ̀ ɓenyamɔ ɓete ɓe nɛ mɛkol yini nɛ̀ ɓaka ɓe kɛndɛ ɗulma nɛ mɔy nɛ̀ ɓenɔn ɓe jɛ kɛ kwey, ɓo hɛnɛ ɓa̧ kɛ mɔyte.
12 contendo toda sorte de quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 Ɛ Piyɛr wokɛ wɛtɛ mɛn kɛ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Piyɛr, tɛma, wokɔ ɓenyamɔ ɓenɔri ɗye.»
13 E ouviu-se uma voz que se dirigia a ele: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Yasi wɛtɛ, ɛ nyɛ yeŋsa nde: «Ko na, Nyaŋgwɛ Kumande, kɛto ko mi tì ɗye yiŋa yasi te yi nɛ sɛmbɔ kɛte wɛtɛ yesɔ ho ɗye yiŋa yasi te yi mumɔ ti yaka ɗye na.»
14 Mas Pedro replicou: De modo nenhum, Senhor! Porque jamais comi coisa alguma comum e imunda.
15 Kɛ mɛŋga yiɓate, ɛ mɛn lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Yasi te yi Njambiyɛ ma pupuɗye kɛ́, wɛ tî njaki sɛŋɛ nde, yo yasi te yi nɛ sɛmbɔ na.»
15 Segunda vez, a voz lhe falou: Ao que Deus purificou não consideres comum.
16 Yo kelnama ɗete kumɔ mɛŋga yitati. Kɛ kɔŋte, ɛ yasi yinɔri yɔkwɛ nɛdɔ kɛ̀ ɗyoɓɔ.
16 Sucedeu isto por três vezes, e, logo, aquele objeto foi recolhido ao céu.
17 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi nɛ yekere kɛ sa̧ to yasi te yi nyɛ ɓɛŋma nda nyɛnɔ kɛ́, yaka nɔ, ɓotu ɓete ɓe Kɔrnɛy tomma ɓaka kɛ ɗya̧ kɛ numɛy tu̧. Ɓo saŋma tu̧ Simɔn ɗe dolɔ.
17 Enquanto Pedro estava perplexo sobre qual seria o significado da visão, eis que os homens enviados da parte de Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam junto à porta;
18 Ɛ ɓo diyɛ nɛ mɛn kɛ kwey nde: «Piyɛr te yi ɓo jeɓa sendi nde Simɔn kɔ yáki waka?»
18 e, chamando, indagavam se estava ali hospedado Simão, por sobrenome Pedro.
19 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi kɛ sa̧ to yasi te yi nyɛ ɓɛŋma nda nyɛnɔ kɛ́, ɛ Kimɔ Sisiŋ lɛpɛ nyɛ nyɛ nde: «Ɓɛŋa, ɓembam yitati kɛ diyɛ wɛ.
19 Enquanto meditava Pedro acerca da visão, disse-lhe o Espírito: Estão aí dois homens que te procuram;
20 Tɛma, pikwɛ, nɔ̀ kwâŋ wúnɛ ɓo kinɛ pa simta yaŋa na, kɛto mi tomɛ ɓo.»
20 levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu os enviei.
21 Ndana, ɛ Piyɛr piyɛ kɛ̀ dolɔ ɓembam ɓaka lɛpɔ nyɛ ɓo nde: «Mɔ te yi wunɛ diyɛ kɔ, yo mi. To kɛndi yun nɛ ŋge?»
21 E, descendo Pedro para junto dos homens, disse: Aqui me tendes; sou eu a quem buscais? A que viestes?
22 Ɛ ɓo yeŋsa nde: «Yo Kɔrnɛy te kum ɓesɔja tomɛ wusɛ. Mbam te kɛ kɛndɔ nɛ ŋgbeŋ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, ɓakiɗye mɛmboŋga mɛ Njambiyɛ. Sendi, Ɓeyudɛn hɛnɛ kɛ jɛsɔ nyɛ. Wɛtɛ jaki Njambiyɛ nja̧ lɛpɔ nyɛ nyɛ nde, a jêɓaŋgwɛ wɛ kɛ tu̧ ɗyenɛ, na woku yasi te yi wɛ ta lɛpɔ nyɛ nyɛ kɛ́.»
22 Então, disseram: O centurião Cornélio, homem reto e temente a Deus e tendo bom testemunho de toda a nação judaica, foi instruído por um santo anjo para chamar-te a sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Ɛ Piyɛr nyinje ɓo kɛ tu̧, nyɛ sendi ɓo mbɛy jakɔ. Misi pupɛ ɛ nyɛ nyiŋɛ nje kwa̧ ɓenɛ ɓo. Ɓaŋa ɓomɔ kɛ njoka ɓenjɔŋ ɓan ɓe Yope ka̧ tikiɗye nyɛ.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles; também alguns irmãos dos que habitavam em Jope foram em sua companhia.
24 Misi pupɛ te ɛ wɛtɛ ɛ ɓo kɛndɛ ɗya̧ kɛ Sesare. Kɔrnɛy ɓenɛ ɓemaŋ ɓenɛ nɛ̀ kimɔ ɓesɔ ɓenɛ te yi nyɛ jeɓama ɓaka ɓa̧ kɛ laɗye ɓo.
24 No dia imediato, entrou em Cesareia. Cornélio estava esperando por eles, tendo reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Kɛ Piyɛr ma wuta nɛ tu̧, na nyiŋ kɛ́, ɛ Kɔrnɛy kɛ̀ saŋgwa nɛ nyɛ ɓutuma kusɛ mɛɓɔŋ kɛ mɛnɛti kɛ mbɔmbu wenɛ nyɛnɔ nɛ nyɛ.
25 Aconteceu que, indo Pedro a entrar, lhe saiu Cornélio ao encontro e, prostrando-se-lhe aos pés, o adorou.
26 Yasi wɛtɛ, ɛ Piyɛr ɓiye nyɛ tɛmbiɗye lɛpɔ nyɛ nyɛ nde: «Tɛma, kɛto mi ndi sendi mumɔ nda wɛ.»
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Ergue-te, que eu também sou homem.
27 Ɛ Piyɛr lɛpina ɓenɛ Kɔrnɛy nyiŋɛ nɛ tu̧ dolɔ nde, ɓuɗya ɓomɔ ma si wesiɗya.
27 Falando com ele, entrou, encontrando muitos reunidos ali,
28 Ɛ Piyɛr lɛpɛ nyɛ ɓo nde: «Wunɛ duwa̧ nde, yo mboŋga kɛ yi Ɓeyudɛn nde, mɔnɔ Ɓeyudɛn tî nyiŋa tu̧ mɔ te ɛ ti Yudɛn kɔ na. Ɓenɛ nyɛ tî kɛndi na. Ko ɓɛkɔ ɗete, Njambiyɛ teɗya mi nde, mi tî ɓɛŋa wɛtɛ mumɔ nda mɔ te ɛ nɛ sɛmbɔ na, ho sɛŋɛ mumɔ nde, sinɛ nyɛ ti yaka joŋna na.
28 a quem se dirigiu, dizendo: Vós bem sabeis que é proibido a um judeu ajuntar-se ou mesmo aproximar-se a alguém de outra raça; mas Deus me demonstrou que a nenhum homem considerasse comum ou imundo;
29 Ɗete, wunɛ jeɓama mi, mi nja̧ kinɛ pa simta yaŋa na. Ndana mi kɛ kwaɗyɛ duwɛ to te yi wunɛ jeɓama nɛ mi kɛ́.»
29 por isso, uma vez chamado, vim sem vacilar. Pergunto, pois: por que razão me mandastes chamar?
30 Ɛ Kɔrnɛy lɛpɛ nde: «Yo mɛ muka mɛtu yitati ndi kɛ kiya ŋgimɔ te yikɛ, mi ɓa̧ kɛ tu̧ ɗyembɛ kɛ kelɔ mɛŋgwɛta kɛ hawa yitati te yi ɓekoko. Mi sém semɔ, wɛtɛ mbam tɛmnate kɛ mbɔmbu wombɛ nɛ mɛlambɔ wumnate nɛ mboŋ mboŋ. Ɛ nyɛ lɛpɛ nyɛ mi nde:
30 Respondeu-lhe Cornélio: Faz, hoje, quatro dias que, por volta desta hora, estava eu observando em minha casa a hora nona de oração, e eis que se apresentou diante de mim um varão de vestes resplandecentes
31 ‹Kɔrnɛy, Njambiyɛ jayma mɛŋgwɛta mɔ. Sendi, a yeti kɛ leŋsa mɛyasi mɛte yi wɛ nyɛ buka ɓomɔ kɛ́ na,
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas, lembradas na presença de Deus.
32 ɗete, tomɔ ɓomɔ kɛnjɛ Yope kɛ̀ jeɓa nɛ Simɔn te yi ɓo jeɓa sendi nde Piyɛr kɔ nje nɔ. A yáki kɛ tu̧ Simɔn te mɔ kombila mɛkotu, tu̧ ɗyenɛ kɛ kɛki maŋ.›
32 Manda, pois, alguém a Jope a chamar Simão, por sobrenome Pedro; acha-se este hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Ɛ mi tomɛ ɓomɔ nɛdɔ kɛ̀ jeɓa nɛ wɛ, wɛ kelma kimɔte yí nje. Ndana wusɛ hɛnɛ waka kɛ mbɔmbu Njambiyɛ yí wokɔ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ lɛpima nyɛ wɛ nde, lɛpɔ nyɛ wusɛ kɛ́.»
33 Portanto, sem demora, mandei chamar-te, e fizeste bem em vir. Agora, pois, estamos todos aqui, na presença de Deus, prontos para ouvir tudo o que te foi ordenado da parte do Senhor.
34 Ɛ Piyɛr nje ɓu̧ lɛpi lɛpɔ nde: «Mi kɛ kombile duwɛ gbate ndana nde, ɓomɔ hɛnɛ ndi wɛtɛ kɛ misi mɛ Njambiyɛ.
34 Então, falou Pedro, dizendo: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Yo nde, kɛ mɔy mɛkandɔ hɛnɛ, mɔ te ɛ kanɛ Njambiyɛ, kɛndɔ sendi nɛ ŋgbeŋ kɛ joŋgwɛ ɗyenɛ, Njambiyɛ kɛ kwaɗyɛ nyɛ.
35 pelo contrário, em qualquer nação, aquele que o teme e faz o que é justo lhe é aceitável.
36 Njambiyɛ lɛpima yiŋa yasi kɛnjɛ kandɔ Isarayɛl. A lɛpima Kimɔ Tom kɛnjɛ ɓo nde: Wusɛ yakama ɓɛ nɛ tɛ kɛto Yesus Krist, kɛto nyɛ Kumande ɓomɔ hɛnɛ.
36 Esta é a palavra que Deus enviou aos filhos de Israel, anunciando-lhes o evangelho da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Wunɛ duwa̧ yasi te yi kwaŋnama kɛ Galile nɛ̀ yi nja̧ nje kwaŋna kɛ Yuda hɛnɛ kɛ́. Yo njáki nje kelna, yite Jaŋ ma pelɛ kasi tɔpuna ɓomɔ kɛ mɔrɔku.
37 Vós conheceis a palavra que se divulgou por toda a Judeia, tendo começado desde a Galileia, depois do batismo que João pregou,
38 Wunɛ duwa̧ nda yi Njambiyɛ nya nɛ Yesus te ɛ Nasarɛt Kimɔ Sisiŋ, nyɛ sendi nyɛ ɗeti kɛ́. A ɗikima kɛ̀ mɛmbɛy mɛmbɛy kamɛ ɓomɔ, joŋgwɛ sendi ɓomɔ hɛnɛ ɓe *Kum ɓeya mɛkele namɛ ɓaka, kɛto Njambiyɛ ɓa̧ kɛ nyɛ.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder, o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele;
39 Wusɛ gba ɓotu ɓete ɓe ɓa̧ kɛ mbɛy te, ɓɛŋɛ mɛyasi hɛnɛ te yi nyɛ kelma kɛ Yerusalɛm nɛ̀ kɛ mɛɗya mɛte yiri kɛ mɛnɛti mɛ Ɓeyudɛn kɛ́ nɛ misi musu. Ɓo ŋgbama nyɛ kɛ kroa wo nyɛ.
39 e nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra dos judeus e em Jerusalém; ao qual também tiraram a vida, pendurando-o no madeiro.
40 Yo nyɛ yi Njambiyɛ womiya kɛ mɛtu yitati kelɔ nde, ɓomɔ ɓɛ̂ŋa nyɛ.
40 A este ressuscitou Deus no terceiro dia e concedeu que fosse manifesto,
41 Yasi wɛtɛ, Njambiyɛ tì nyɛ ɓomɔ hɛnɛ ɗeti nde, ɓo ɓɛ̂ŋa nyɛ na. A nya ndi ɓotu ɓete ɓe nyɛ Njambiyɛ nɛ ŋguru wenɛ kikima tɔkɛ ɓaka. Yo wusɛ ɓotu ɓete ɓe sinɛ ɓe Yesus ɗyenama hɔɓiye wɛtɛ kɛ kɔŋ te yi nyɛ womiya nɔ kɛ njoka ɓemuŋ kɛ́.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que foram anteriormente escolhidas por Deus, isto é, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressurgiu dentre os mortos;
42 Ɛ Yesus kombile lɛpɔ nyɛ wusɛ nde, wusɛ pêla nyɛ ɓomɔ, lɛpɔ gbate gbate nyɛ ɓo nde, yo nyɛ yi Njambiyɛ tɛmbiɗya nde, a ta pɛsɔ jɔsi ɓomɔ hɛnɛ, ko ɓe ma gwe ko ɓe ndi nɛ joŋ.
42 e nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é quem foi constituído por Deus Juiz de vivos e de mortos.
43 Ɓotu ɓe punja mɛlɛpi mɛ Njambiyɛ hɛnɛ kɛ lɛpɔ kasi nɛ nde, mumɔ hɛnɛ ɛ ta tikɔ temɔ nɛ nyɛ, Njambiyɛ ta tikɔ mɛɓeyɔ mɛ mɔ te nɛ ŋgwɛtɛ kɛto ɗinɔ ɗyenɛ.»
43 Dele todos os profetas dão testemunho de que, por meio de seu nome, todo aquele que nele crê recebe remissão de pecados.
44 Kɛ ŋgimɔ te yi Piyɛr ɓa̧ ndi kɛ lɛpina ɗete kɛ́, ɛ Kimɔ Sisiŋ piyɛ nje kɛ yotu ɓomɔ hɛnɛ ɓe ɓa̧ kɛ wokɔ Kimɔ Tom te yi nyɛ ɓa̧ kɛ lɛpɔ kɛ́.
44 Ainda Pedro falava estas coisas quando caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ɓeyudɛn ɓete ɓe nja̧ ɓenɛ ɓe Piyɛr hɛnɛ ɓe ma tikɔ temɔ kɛ yi Kumande Yesus Krist ɓaka ŋgbakimama yí ɓɛŋɛ nde, Njambiyɛ kɛ nyɛ Kimɔ Sisiŋ nyɛ yiŋa mɛkandɔ sendi.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, que vieram com Pedro, admiraram-se, porque também sobre os gentios foi derramado o dom do Espírito Santo;
46 Yo nde, ɓo wokuma ɓo kɛ lɛpina nɛ yiŋa mɛnumbu lukse Njambiyɛ.
46 pois os ouviam falando em línguas e engrandecendo a Deus. Então, perguntou Pedro:
47 Ɛ Piyɛr lɛpɛ nde: «Ɓotu ɓaka ma ɓu̧ sendi Kimɔ Sisiŋ nda wusɛ, ’ɓomɔ yakama sɛŋɛ nde, ɓo tî tɔpa ɓo kɛ mɔrɔku?»
47 Porventura, pode alguém recusar a água, para que não sejam batizados estes que, assim como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Ɛ Piyɛr nyɛ ɗeti nde, ɓo tɔ̂pa ɓo kɛ mɔrɔku nɛ ɗinɔ Yesus Krist. Kɛ kɔŋte, ɛ ɓo ŋgwɛta nɛ Piyɛr nde, ɓenɛ ɓo pâŋ pa ya mɔnɔ mɛtu.
48 E ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então, lhe pediram que permanecesse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.