Atos 27
Topẽ vĩ rá (KGPNT) vs NVT
1 Hã kỹ Festo tóg kejẽn Paulo mỹ: “ã tỹ ga tỹ Itália ra tĩg ke nẽ ha,” he mũ. Kỹ tóg pã'i mỹ ti fẽg mũ. Soldado ag capitão vẽ, pã'i ẽn ti. Ũ tỹ Imperador mré ke ag he mũ ẽn capitão vẽ. Ti jiji hã vỹ: Júlio, he mũ. Ti mỹ ag tóg vẽse ũ ag vin mũ gé.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Kỹ ẽg tóg canoa mág kãra ge mũ sir. Cidade tỹ Adramítio tá ke vẽ, canoa mág ẽn ti. Ag tỹ ga tỹ Ásia fyr to mũ sór vẽ, canoa kãmĩ. Kỹ ẽg tóg goj kãmĩ mũ mũ, tá pa kỹ. Aristarco tóg ẽg mré tĩ mũ, cidade tỹ Tessalônica tá ke ẽn ti, ga tỹ Macedônia tá ke ẽn ti.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Tỹ vaj kỹ ẽg tóg cidade tỹ Sidom tá krỹg mũ sir. Kỹ Júlio tóg Paulo mỹ vĩ há han mũ. Kỹ tóg ti mỹ: “ã mré ke ag venh tĩg, ag tỹ ã ki rĩr jé,” he mũ.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Tá pa kỹ kãka tóg ẽg kato tẽ mũ. Kỹ ẽg tóg goj vãso tỹ Chipre kakãm mũ mũ, ti tỹ ẽg jakãnh tá nĩn kỹ.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Kỹ ẽg tóg goj kafã tũ kãmĩ mũ mũ, ga tỹ Cilícias fyr to, ga tỹ Panfília fyr to ke gé. Kỹ ẽg tóg cidade tỹ Mirra tá junjun mũ sir, ga tỹ Lícia tá.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Tá capitão tóg canoa mág ũ vég mũ, cidade tỹ Alexandria tá canoa, ũ tỹ ga tỹ Itália ra tĩ mũ ẽn. Kỹ tóg ẽg mỹ: “kã ge jẽg,” he mũ, capitão ti.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Kãmĩ ẽg tóg mũ mũ. Komẽr hã ẽg tóg mũ mũ, kurã tỹ hẽn ri ke ki. Kỹ ẽg tóg vãhã goj vãso tỹ Cnido tá junjun mũ. Hã ra kãka tóg ẽg kato tẽ mũ gé. Kỹ ẽg tóg tá fĩn rãm tũ nĩgtĩ. Kỹ ẽg tóg goj vãso tỹ Creta kakãm mũ mũ, kãka tỹ ẽg tỹ vĩrĩn ke kỹ. Krĩ tỹ Salmona kakãm mũ ẽg tóg mũ, kãka krẽfĩn.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Kãmĩ tĩg tóg jagy tĩ, Creta fyr to hã tĩg kỹ. Kỹ ẽg tóg vãhã komẽr hã ẽg tóg canoa sag ja há he mũ tá junjun mũ. Cidade ũ vỹ tá kakó nĩ, ti jyjy hã vỹ: Laséia, he mũ.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Hã ra ẽg tóg komẽr hã mũ ja nĩgtĩ, hã kỹ kusa tóg kakó tĩ ha. Kỹ tóg goj kãmĩ tĩg kórég nĩ, kóho tugrĩn. Festa ũ pãtén tóg huri, Israel ag vãkre jafã ti. Hã kỹ Paulo tóg ag jyvẽn kỹ:
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “goj tóg kãmĩ tĩg kórég tĩ ha, vỹ,” he mũ. “Kỹ ẽg tóg jagãgtar mũ ha. Kỹ tóg inh mỹ canoa tỹ nĩnunh mỹ tĩg ha mẽ tĩ, kỹ ãjag tũ vỹ vãgfor mũ sir, jó ẽg hẽn ri ke mũn kãgter ke mũ gé,” he tóg, Paulo ti.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Hã ra capitão tóg canoa tỹ ũ tũn mũn vĩ mẽg mũ sir. Canoa vóg mũ vĩ mẽg tóg mũ gé, hã kỹ tóg Paulo vĩ mẽg tũ nĩ sir.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Canoa sag ja ẽn tóg há sĩ nĩ, hã kỹ ag tóg tá kusa fĩn pa vãnh nỹtĩ. Hã kỹ ũn e ag tóg tá pa sór mũ, ag tỹ cidade tỹ Fenice tá junjun jé, tá kusa fĩn pa jé. Goj vãso tỹ Creta tá cidade ũ vẽ, canoa sag ja ũ vẽ, Fenice ti. Tá rã krẽfĩn tá kãka vỹ króg he tũ nĩgtĩ. Hã kỹ ag tóg ra mũ sór mũ sir.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Hã ra kãka sĩ tóg komẽr hã kraug he mũ sir. Kỹ tóg ag mỹ há tĩ. Hã kỹ ẽg tóg tá pa kỹ Creta fyr ra mũ mũ sir, Creta fyr kakó ra, goj kãmĩ mũn kỹ.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Vãhã kóho jũ tóg canoa kato tẽ mũ sir, ti jiji hã vỹ: Nordeste, he mũ. Creta tán kãtĩ mũ.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Hã ra ẽg tóg kóho jũ tag kato canoa vóg tỹ hẽ ri ke tũ nĩ, kỹ ẽg tóg ti vóg tovãnh mũ sir. Kỹ kóho tóg canoa va tĩ mũ.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Kỹ ẽg tóg goj vãso sĩ to hã mũ mũ, ti jyjy hã vỹ: Cauda, he mũ. Hã ra ẽg tóg canoa sĩ nỹgnỹn kãmũ ja nĩ, ti se kỹ. Cauda tá ẽg tóg canoa mág kri ti fi han sór mũ, hã ra ẽg tóg to jagãgtar mũ, kóho to.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Vãhã ag tóg ti kãtãnfyn mũ, canoa vóg tĩ ag. Kar ag tóg canoa mág tógfĩn mũ, ti tỹ vãm ke tũ nĩ jé. Hã ra ag tóg rỹnhrỹj kamẽg mũ, rỹnhrỹj tỹ Sirte he mũ ẽn, ga tỹ Líbia fyr tá. Hã kỹ ag tóg kur kunũg mũ sir. Kur ẽn vỹ canoa kri sag tĩ, kãka tỹ ti tĩn jé. Ẽn kunũg ag tóg mũ sir.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Hã ra ẽg tóg kóho jũ to jagãgtar' he mũ, kỹ ag tóg tỹ vaj kỹ canoa tỹ rĩg mũ ẽn kuju vãm mũ sir, goj ki, ti kufy vẽnh kãpãm ag tóg mũ sir.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Tỹ vaj ũn kỹ ẽg tóg jagãgtar tãvĩ nỹtĩ, kỹ ẽg tóg vãvãm kãn mũ sir, canoa kãki nỹtĩ ẽn, ti tralha ti. Ẽg kar tóg ag mré vãvãm mũ sir.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Kurã tỹ hẽn ri ke ki ẽg tóg rã vég tũ (pẽ) nĩ, krĩg ke gé. Kóho jũ ẽn tóg ẽg kato tẽ mũ. Kỹ tóg ẽg mỹ ẽg kãgter ha mẽ tĩ. “Ẽg hỹn krenkren ke tũ nĩ ha,” he ẽg tóg.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Hã ra ẽg tóg jẽg tũ (pẽ) ja nĩ, kurã tỹ hẽn ri ke ki. Kỹ Paulo tóg ag to tĩg kỹ: “ãjag tỹ inh vĩ kri finh ke vẽ vẽ,” he mũ. “Ẽg tỹ Creta tá kãpa tũ nĩ ra ẽg jagẽgtar tũ nĩnh ke vẽ vẽ, kỹ ãjag tỹ nén ũ kren tũ nĩnh ke vẽ vẽ,” he tóg.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 “Hã ra ãjag fe ti tỹ rỹnh kemnĩ. Ẽg kar vỹ krenkren mũ. Canoa hã vỹ tũ' henh mũ',” he tóg.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 “Kuty tag kã Topẽ tỹ jẽnẽ jafã tóg inh mré vĩ mũ. Inh Senhor hã vẽ, ũ tỹ ti jẽnẽg mũ ti, hã vỹ: Topẽ, he mũ,” he tóg.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 “Ti tỹ jẽnẽ jafã tóg inh mỹ: “kamẽg tũg nĩ, Paulo',” he mũ. “Pã'i mág tỹ Imperador ve jé ã tóg ke mũ, kỹ Topẽ tóg ã mré mũ ag kar vin, ag tỹ ã mré krenkren jé,” he tóg inh mỹ,” he tóg, Paulo ti.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 “Kỹ ãjag fe ti tỹ há' hemnĩ. Topẽ vĩ kri sóg fig mũ. Ti tỹ inh mỹ tó mũ vỹ ge nĩnh mũ,” he tóg, Paulo ti.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 “Jó ẽg tỹ canoa tỹ goj vãso to tĩn há tóg tĩ,” he tóg.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Semana régre vẽ sir, ẽg tỹ goj kafãn tũ mĩ mũ kri, kóho tỹ ẽg ran tĩ ki. Goj kafã tũ ẽn jiji hã vỹ: Mediterrâneo, he mũ. Meio noite ki canoa vóg tĩ ag tóg: “ga hỹn kakó nĩ ha,” he mũ.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Kỹ ag tóg goj kãmun mũ sir. Kỹ tóg 36 (ke) metros he mũ. Kãnhmar ag tóg kãmun mãn, kỹ tóg 27 (ke) metros he mũ sir.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Kỹ ag tóg pãró kamẽg mũ, ẽg tỹ ag mỹ kã ta kenh ha mẽ tĩn kỹ. Kỹ ag tóg canoa nér tá ti se jafã tỹ 4 (ke) vin mũ. Ferro ũ vẽ, ti se jafã ti. Ti tỹ rỹnhrỹj kãkã nỹ kỹ canoa tóg tá krỹg he mũ. Ti vin kỹ tóg ag tỹ kurã venh há tĩ, canoa vóg tĩ ag.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Kỹ ag tóg canoa sĩ ẽn térem mũ, goj ki. Canoa se jafã tỹ ag tóg kãki vin mũ, ag tỹ ón kỹ canoa krĩ tá vin jé. Hã ra ag tóg canoa mág ré kỹ ga ra mũ sór mũ.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Hã ra Paulo tóg vég mũ. Kỹ tóg capitão mỹ, soldado ag mỹ tóg: “ag tỹ pa kỹ ãjag vỹ krenkren ke tũ nĩ,” he mũ.
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Kỹ soldado ag tóg vãfe kym mũ sir, ag tỹ vãfe tỹ canoa sĩ térem kỹ. Kỹ canoa sĩ ẽn tóg kutẽ mũ sir.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Tỹ vaj ken kỹ Paulo tóg vẽnh kar jyvẽn mũ, ag jẽn jé. Kỹ tóg: “semana régre vẽ (mỹr), ãjag fe von kỹ,” he mũ. “Nén ũ kãmẽg tũ ãjag nỹtĩ (mỹr) ver,” he tóg.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 “Pão ko ra, ãjag tỹ tar há ki krenkren jé. Ũ vỹ ter ke tũ nĩ, kỹ ũ vỹ kaganh ke tũ nĩ gé,” he tóg, Paulo ti.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Ti tỹ tag tó kar kỹ tóg pão mãg mũ sir. Vẽnh kar rĩnve tóg Topẽ mré vĩ mũ, kỹ tóg kupãn kỹ ko mũ sir.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Kỹ vẽnh kar tóg fe tar nỹtĩ sir. Kỹ ag tóg ko mũ gé sir.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 276 (ke) ẽg nỹtĩ, canoa mág ẽn kãki.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ẽg tỹ ko kar kỹ ag tóg goj ki trigo kugjẽg mũ, canoa tỹ kãnhvy' hen jé.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Tỹ vaj kỹ ag tóg vég mũ sir, hã ra ag tóg goj vãso ẽn ki kagtĩg nỹtĩ. Kỹ ag tóg tá rỹnhrỹj vég mũ sir, rĩnhrĩj ti. Tá kóho tóg há sĩ nĩ. Kỹ ag tóg tag ra canoa tĩn sór mũ.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Kỹ ag tóg ferro ẽn kykym mũ sir, goj kãki. Kỹ ag tóg canoa vóg jafã kygvãg mũ gé. Canoa krĩ tá ag tóg kur kujén mũ, kóho kato.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Hã kỹ ẽg tóg rỹnhrỹj ẽn to mũ mũ sir. Kỹ goj régre tóg jagnẽ ki jun nĩ. Kỹ canoa tóg rỹnhrỹj kãra rã mũ sir. Ti krĩ tóg rĩnhrĩj krẽm rã mũ, kỹ tóg sir tar mũ sir. Kỹ ti nér tóg kam ke mũ sir, goj jũ kỹ. Kỹ tóg mráj mũ, canoa ti.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Kỹ soldado ag tóg vẽnh sigse ag kãgtén sór mũ, ag mrogmro kỹ vẽnh pigju tũ nĩn jé, ag krenkren tũ nĩn jé.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Hã ra capitão tóg Paulo kren han sór mũ. Kỹ tóg ag mỹ: “ke tũg ra,” he mũ. “Ãjag tỹ tũgnũm há nĩn kỹ goj kãra ge vén inhhã, ãjag tỹ ga ra ge vén jé, tũgnũm kỹ,” he tóg.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 “Ãjag tỹ tũgnũm kórég kỹ kan kri nỹmnĩ, canoa mránhráj kri,” he tóg, capitão ti.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.