Atos 22
Topẽ vĩ rá (KGPNT) vs ARIB
1 “inh kanhkã',” he mũ. “Ijóg',” he tóg. “Isỹ ãjag mỹ inh jykre kãmén ke vẽ, ki ẽmẽ,” he tóg ag mỹ.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Kỹ ag tóg ti tỹ Hebreu vĩ ki ag mỹ vĩ mẽg mũ sir, kỹ ag tóg katy' he mũ sir.
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 Kỹ tóg ag mỹ: “tỹ sóg Israel nĩ,” he mũ. “Cidade tỹ Tarso tá inh mur, ga tỹ Cilícia tá. Cidade tag ki sóg hã ra mog mũ, kỹ Gamaliel tóg inh kanhrãn. Inh mỹ tóg ẽg jóg'jóg ag jykre tó kãn, kỹ sóg to tar ja nĩ. Topẽ jykre to sóg tar tãvĩ ja nĩgtĩ, ãjag tỹ ũri han mũ ri kén,” he tóg. “Topẽ jykre hỹn, he sóg tĩ gé, ẽg jykre ẽn to, hã ra sóg kygnẽ.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Hã kỹ sóg Jesus mré mũ ag to jũ tãvĩ ja nĩgtĩ. Ag kãgtén sór ja inh nĩgtĩ, ũn tãtá fag ke gé. Ag sigse ja sóg nĩgtĩ, vẽse ja kãki sóg ag vãm ja nĩgtĩ gé.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Topẽ tũ ki rĩr tĩ to pã'i mág vỹ ki kanhró nĩ, kófa ag kar ke gé. Ag hã tóg inh mỹ permissão han ja nĩgtĩ, sỹ cidade tỹ Damasco ra tĩg jé, tá ẽg mré ke ag mỹ ven jé. Tá sóg Jesus mré ke ag sigse sór ja nĩ gé, Jerusalém ra ag tatĩ kãtĩg jé, tag ki ag vóg kónãn jé,” he tóg, Paulo ti.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Isĩg kỹ sóg Damasco tá jun mũ. Kỹ tóg vãhã vẽnh jẽngrẽ tar tãvĩ tóg vãhã inh ki kómkóm ke mũ. Kanhkã tá ke vẽ, vẽnh jẽngrẽ tag ti. Rã tỹ ẽg nĩno kã sa ra tóg ke mũ.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Kỹ sóg kutẽ mũ. Kỹ sóg vẽnh vĩ mẽg mũ, kỹ tóg inh mỹ: “Saulo', Saulo', ã tỹ ne jé isũ ag vóg kónãn nẽ?” he mũ, vẽnh vĩ ti.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Kỹ sóg ẽg Senhor mỹ: “ã tỹ ũ nẽ?” he mũ. Kỹ tóg inh mỹ: “tỹ sóg Jesus nĩ, Nazaré tá ke ẽn,” he mũ, “ã tỹ ũn vóg kónãn sór tĩ ẽn hã vỹ tỹ inh nĩ,” he tóg inh mỹ.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Inh mré mũ ag vỹ vẽnh jẽngrẽ ẽn vigvég mũ. Hã ra ag tóg ũ tỹ inh mỹ vĩ mũ mẽg tũ nĩ.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Kỹ sóg ẽg Senhor ti mỹ: “kỹ sỹ hẽ ri kenh ke nẽ?” he mũ. Kỹ tóg inh mỹ: “jẽg nẽ ra,” he mũ. “Damasco ki rã. Tá ũ tóg ã mỹ tó kãn mũ, ã tỹ nén han ke ti,” he tóg inh mỹ, vẽnh vĩ ti.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Hã ra sóg nén ũ vég tũ nĩ, vẽnh jẽngrẽ ẽn tar tãvĩ nĩn kỹ. Kỹ inh mré mũ ag tóg inh nĩgé kãgmĩ kỹ inh pére mũ mũ. Hã ki ẽg tóg Damasco tá junjun mũ sir.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 Kỹ ũ tỹ Ananias he mũ ẽn tóg inh venh kãtĩ mũ. Moisés tỹ ẽg mỹ vẽnh jykre nĩm ja ẽn han kãn tóg nĩgtĩ, Ananias ti. Damasco tá ke kar vỹ ti to vĩ há han mũgtĩ, Israel ẽn ag kar.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ẽn tóg inh venh kãtĩ mũ, kỹ tóg iso jun kỹ inh mỹ: “régré',” he mũ. “Saulo',” he tóg mũ. “Inh ki ẽvãnh ra,” he tóg. Kỹ sóg vẽsỹmér ti vég mũ sir.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Kỹ tóg inh mỹ: “ẽg jóg'jóg ag tỹ Topẽ vỹ ã kuprẽg, vãsỹ,” he mũ, “ã tỹ ti jykre ki kanhró nĩ jé, ã tỹ ũn kuryj nĩ ẽn ve jé, Cristo ẽn. Ti hã tóg ã mré vĩnh mũ,” he tóg inh mỹ, Ananias ti.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 “Ã tỹ vẽnh kar mỹ ã tỹ nén vég mũ tónh ke vẽ, ã tỹ nén mẽg mũ ti,” he tóg inh mỹ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 “Kỹ ẽmẽ kỹ nĩ tũg nĩ. Jẽg nẽ ra, ã tỹ kype kỹ jẽ jé, Topẽ tỹ ã tỹ ti vĩ mranh tỹ tũ' he jé. Ti mré vĩ, ti jiji tó kỹ,” he tóg inh mỹ, Ananias ti,” he tóg, Paulo ti.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Isỹ Jerusalém ra vỹn ke kỹ sóg Topẽ jo ĩn krẽm ti mré vĩ mũ. Kỹ sóg nén nẽ vég mũ.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Ti hã vẽ, ẽg Senhor hã vẽ. Kỹ tóg inh mỹ: “kur Jerusalém tá kutẽ,” he mũ. “Ã vĩ mẽnh ke tũ ag nĩ, ã tỹ ag mỹ inh kãmén mũ ra,” he tóg inh mỹ.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Kỹ sóg ẽg Senhor ti mỹ: “hã ra ag tóg isỹ nén han ja ki kanhró nỹtĩ,” he mũ. “Ag sigse han ja isóg tĩgtĩ. Vẽnh kanhrãn jafã krẽm sóg ag mrãnmrãn ja tĩgtĩ gé, ũ tỹ ã ki ge kỹ nỹtĩ ag,” he sóg ti mỹ.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 “Kỹ sóg ag tỹ Estêvão tén kỹ, ag tỹ ũ tỹ ã vĩ tó mũ ẽn tén kỹ sóg tá jẽ ja nĩ gé, kỹ tóg inh mỹ há ja tĩ, ag tỹ ti tén kỹ. Ag kur ki sóg rĩr ja nĩgtĩ gé, ũ tỹ Estêvão tén mũ ag kur ki,” he sóg, ẽg Senhor mỹ.
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Hã ra tóg inh mỹ: “vó, ha tĩg,” he mũ. “Kór há ra sóg ã jẽnẽnh mũ, kuvar há ra. Fóg kar to sóg ã jẽnẽnh mũ, kanhgág kar to ke gé,” he tóg inh mỹ,” he tóg, Paulo ti.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Hã ra vẽnh kar ẽn ag tóg ẽmẽ kỹ nỹtĩ nĩ. Ag tỹ ti vĩ tag mẽ kỹ ag tóg prẽnprẽr mũ sir. “!..Ti tén ra..!” he ag tóg. “!..Ũ tỹ ge vỹ kórég ne..!” he ag tóg. “!..Ti rĩr nĩn kỹ tóg ẽg mỹ tỹ ũ nỹnh mo..!” he ag tóg.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Prẽnprẽr ag tóg mũ. Ãjag kur vãm ag tóg mũ, ga funfur han ag tóg mũ sir. Ag jũgjũ vẽ.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Kỹ major vỹ: “ĩn kãra ti rãg,” he mũ. “Nén fár tỹ ti mrãnmrãn, cavalo tỹ mrãn ke jafã ri ke ẽn tỹ. Hã tỹ ti ki jẽmẽ. Ag tỹ hẽ ri ke jé ã to vĩ kónãn nẽ? hemnĩ ti mỹ,” he tóg, major ti, soldado ag mỹ. Major tóg Paulo tỹ ag mỹ nén tó ja ẽn mẽ ja tũ nĩ, ti tỹ Hebreu ag vĩ ki kagtĩg nĩn kỹ. Hã kỹ tóg soldado ag mỹ: “ti ki jẽmẽ,” he mũ sir.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Kỹ ag tóg ti ség mũ, nén fár tỹ, ag tỹ ti mrãnmrãn jé. Hã ra Paulo tóg capitão mỹ, ũ tỹ tá jẽ ẽn mỹ tóg: “mỹ ã mỹ kuryj, ag tỹ inh mrãnmrãn ke ti?” he mũ. “Tỹ sóg Romano nĩ, hã ra ag tóg nén fár tỹ inh mrãnmrãn sór mũ, ũ tỹ inh ki jẽmẽg tũ ra, ag tỹ inh jyvẽn tũ ra,” he tóg, Paulo ti.
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Kỹ tóg capitão mỹ e tĩ, kỹ tóg major mỹ tónh tĩ mũ. Ti mỹ tóg: “ã tỹ ne han ke nẽ ha?” he mũ. “Romano vẽ mỹr,” he tóg ti mỹ.
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Kỹ major tóg ti to kãtĩ mũ, kỹ tóg ti mỹ: “kỹ ã mỹ tỹ Romano nĩ'?” he mũ. Kỹ Paulo tóg: “hỹ,” he mũ.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Kỹ major tóg ti mỹ: “isỹ tỹ Romano nĩ jé sóg jãnkamy tỹ hẽn ri ke tỹ kajãm,” he mũ ti mỹ. Kỹ Paulo tóg ti mỹ: “inh mur kã sóg ge nĩ hã ra, inh panh ri kén,” he mũ.
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Kỹ ag tóg ti tovãnh mũ sir, ũ tỹ ti mrãnmrãn ke mũ ẽn ag. Hã ra tóg major mỹ e tĩ, ti tỹ ti se kỹ. Ti tỹ ũn Romano senh ke tũ vẽ vẽ, hã kỹ tóg ti mỹ e tĩ.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Tỹ vaj kỹ major tóg Israel ag ki jẽmẽ mãn sór mũ, ag tỹ hẽ ri ke kỹ Paulo to jũ mũ ti. Kỹ tóg ti kavãn mũ. Kỹ tóg Topẽ tũ ki rĩr tĩ to pã'i mág ag jé prẽr mũ, vẽnh jyvẽn tĩ kar ag ke gé. Kỹ tóg Paulo pére tĩ mũ, ag jo ti fẽg jé.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.