2 Coríntios 1
SISIPAC AC ɊELIA (KGF) vs VC
1 Anutuac ewa siŋ niŋac Kristo Yesuac Méliméli ic waŋi ni Paulo ʒéma ninʒéŋ ninʒéŋ munanina Timoteo niri hénaoriŋ Korinti ama areŋa yandaiguc kecʒu ʒéma ic embac téréya Akaia baec séc kecʒu ionac momacnec kiwi yomi oénécmizic;
1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, e a todos os irmãos santos que estão em toda a Acaia.
2 Neŋaŋ Maŋgocnina Anutu ʒéma Miŋ Kewunina Yesu Kristo iorarunec ewa hia ʒéma luaenéŋ onac muru he énécmimac.
2 A vós, graça e paz da parte de Deus, nosso Pai, e da parte do Senhor Jesus Cristo!
3 Miŋ Kewunina Yesu Kristo iwac Maŋgocya Anutu mepésimiwiŋ. Inéŋ wésé niniŋac Maŋgoc ʒéma qeri mebélac qebélac hénia hénia mocʒoŋ imuac Anutu kecanʒac.
3 Bendito seja Deus, o Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias, Deus de toda a consolação,
4 Inéŋ ʒéra waiya hénia héniaiguc qeri mebélac qebélac waŋ nénécmianʒac. Waŋu neŋaŋ qeri mebélac qebélac Anutuac murunec meyiŋ iminéŋnec ic embac tosara ʒéra béra hénia héniaiguc kecʒu imi bénʒéŋnec qeri mebélac qebélac waŋ énécmiwiŋ.
4 que nos conforta em todas as nossas tribulações, para que, pela consolação com que nós mesmos somos consolados por Deus, possamos consolar os que estão em qualquer angústia!
5 Imi mia hénia yomuac niŋac imuhuc ʒézua; Kristoac qenʒeŋ manʒeŋnéŋ neŋaŋ kekeciguc sécgéma hezac. Imuhucyanec qeri mebélac qebélacnéŋ Kristoac murunec hama neŋaŋ muru qesalecgé nénécmizac hénia imuac niŋac imuhuc ʒézua.
5 Com efeito, à medida que em nós crescem os sofrimentos de Cristo, crescem também por Cristo as nossas consolações.
6 Nini ʒéra waiya mihicŋima kecanʒiciguc imi onac qeri mebélac qebélac ʒéma aŋgéŋ tiénécmimiawac niŋac, waŋu nini qeri mebélac qebélac waŋ nénéc mimiawac kecanʒiciguc imi acguc onac qeri mebélac qebélac niŋac, qeri mebélac qebélac iminéŋ onac muru ai meyu ʒéra béra nini mihicŋianʒiŋ imuhucya imi ini acguc hia bisiqatéŋ wamma naŋselimu.
6 Se, pois, somos atribulados, é para vossa consolação e salvação. Se somos consolados, é para vossa consolação, a qual se efetua em vós pela paciência em tolerar os sofrimentos que nós mesmos suportamos.
7 Ini ʒéra waiya imuaru toroqema kecanʒu ésécnec qeri mebélac qebélaciguc imuhucyanec wamma kecmu imi ni ninʒua imuac niŋac niŋkinʒéŋnina onac muru hezac imi mimiŋʒalia qahac.
7 A nossa esperança a respeito de vós é firme: sabemos que, como sois companheiros das nossas aflições, assim também o sereis da nossa consolação.
8 Ninʒéŋ ninʒéŋ dacmuna hécnina, imi mia hénia yomuhuc niŋac, nini Asia baeciguc ʒéra waiya qahaiguc kecma éréyiŋ imi ini ménda nimmu niŋac ménda wanʒiŋ. Nalé imuaru ʒéra waiya yéwéria sécnina ogicogicya qacninaiguc emma kilanʒi nénécmiyu kekecninawac niŋkinʒéŋ imi acguc waiyiŋ.
8 Não queremos, irmãos, que ignoreis a tribulação que nos sobreveio na Ásia. Fomos maltratados ali desmedidamente, além das nossas forças, a ponto de termos perdido a esperança de sair com vida.
9 Humucac buŋa ʒétecgé nénécmimia ʒéma niŋni hélaguc waŋec, néŋ haka imuhuc hicŋi nénécmiyec imi mia nini neŋaoc ménda héiseli amuma humuc ic meɋeli énécmianʒac Anutu iwac muru sac héiseliwiŋ niŋac imuhuc hicŋi nénécmiyec.
9 Sentíamos dentro de nós mesmos a sentença de morte, para que aprendêssemos a pôr a nossa confiança não em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos.
10 Waŋu inéŋ mia humucac déc igucnec metecgé nénécmiyec. Waŋu toroqema metecgé nénécmimac. Waŋu muŋgucnec metecgé nénécmimac ʒéma iwac muru niŋkinʒéŋnina haianʒiŋ.
10 Ele nos livrou e nos livrará de tamanhos perigos de morte. Sim, esperamos que ainda nos livrará
11 Waŋu ini acguc toroqe nénécmima ʒéwelec wamma méra nénécmimu. Imi mia ic embac sasalanéŋ naŋgé nénécmima ʒéwelecgic ewa hiawac ai buŋa nénécmiyu iminéŋ ai meni, nonac niŋac wamma Anutu ewa hia ac wammimu.
11 se nos ajudardes também vós com orações em nossa intenção. Assim esta graça, obtida por intervenção de muitas pessoas, lhes será ocasião de agradecer a Deus a nosso respeito.
12 Nini baeciguc kecma haihaka wamma onac muru geŋ imi ogicogicyawac wamma Anutuac haka méndacma keŋhéi hahéi qahac hélacnec wamma baecac niŋtegic qiŋtegiciguc qahac, néŋ Anutuac ewa hiayaiguc héima namma ai meanʒiŋ imi nonac ewa qeri solaŋa ninanéŋ héipuc waŋ nénécmizac. Waŋu nini imi imuac niŋni eeyaguc waŋanʒac.
12 A razão da nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência de que, no mundo e particularmente entre vós, temos agido com santidade e sinceridade diante de Deus, não conforme o espírito de sabedoria do mundo, mas com o socorro da graça de Deus.
13 Imi mia hénia yomuhuc niŋac, Nini kiwi tosara qahac, néŋ ini hia olomma hia niŋtegicmuac séc imuhucya sac oénécmianʒiŋ. Ini niŋasaridacmu ʒéma niŋkewu waŋ énécmizua.
13 Em verdade, não vos queremos dizer coisa alguma diferente da que ledes em nossas cartas, e que compreendeis. E espero que reconheçais até o fim,
14 Ini hénianina bakianec sac niŋasarianʒu imuac séc Miŋ Kewunina Yesuac nalé yandaiguc nini onac ʒézé ségiségigina wanni, ini acguc nonac ʒézé ségiséginina wammu.
14 como aliás já o tendes em parte reconhecido, que nós somos a vossa glória, exatamente como vós sereis a nossa, no dia do Senhor Jesus.
15 Ni imi hélacnec ninʒéŋgéyi. Hénia imuac niŋac onac muru walac hamaŋ ʒé niŋareŋgéyi. Imuhuc wamba ini hatac éréhécnec mériaŋginaguc wammu.
15 Foi nesta persuasão que eu resolvera primeiro ir ter convosco, para que recebêsseis uma dupla alegria:
16 Hénaiguc keŋ inicma Makedonia baeciguc kemmaguc muŋguc Makedonia baec imuacnec onac muru liliŋgé hawa méli néŋu Yuda baeciguc kemmaŋ ʒé niŋ areŋgéyi.
16 eu passaria por vós ao dirigir-me à Macedônia e, ao voltar da Macedônia, iria novamente visitar-vos e de lá seria por vós conduzido até a Judéia.
17 Ini niŋgic ni sic saoc nimma hénia qahac imuhuc waŋi tanec wanʒac me séwinawac siŋ méndacma eŋ hia hia qahac qahac ʒéma niŋareŋgéyi tanec wanʒac me?
17 Formando este plano, terei usado de leviandade? Ou são puramente humanas as resoluções que tomo, de modo que haja em mim o sim e depois o não?
18 Anutu imi méŋʒé méŋʒéya qahac, imuac séciguc acna imi acguc hia ʒémaguc duŋa melemma qahac ménda ʒémaŋ.
18 Deus é testemunha de que quando vos dirijo a palavra, não existe um sim e depois um não.
19 Ni ʒéma Siliwano ʒéma Timoteo neneŋ Anutuac naŋa Yesu Kristo iwac hénia imi sucginaiguc ʒéau énécmiyiŋ. Waŋu inéŋ hia ʒéma qahac ménda ʒéyec. Imuac niŋac iwac muru imi hia sac heanʒac.
19 O Filho de Deus, Jesus Cristo, que nós, Silvano, Timóteo e eu, vos temos anunciado, não foi sim e depois não, mas sempre foi sim.
20 Kristoac qeriaiguc imi Anutuac sisipac ac imi mocʒoŋ yanda hia ʒézéya. Imuac niŋac nini iwac muru héima namma hélacnec ʒéma Anutu mepésimianʒiŋ.
20 Porque todas as promessas de Deus são sim em Jesus. Por isso, é por ele que nós dizemos Amém à glória de Deus.
21 Nini ʒéma ini momacnec Kristoac qeriaiguc meseli nénécmima halécnéŋ météré nénécmiyec imi mia Anutu.
21 Ora, quem nos confirma a nós e a vós em Cristo, e nos consagrou, é Deus.
22 Inéŋ mia eŋeya qara asé kiwi ésécnec ewa qerininaiguc oma Uŋa Téréya nénécmiyec. Waŋu Uŋa Téréya iminéŋ iwawai kecma hicŋi nénécmimac imuac qérawia wanʒac.
22 Ele nos marcou com o seu selo e deu aos nossos corações o penhor do Espírito.
23 Ac geriwaguc waŋ énécmiwi niŋac ni Korinti ama areŋa yandaiguc ménda hayi. Ac imi hélacnec ʒézua, Anutunéŋ qeri uŋanawac héipucya wanʒac.
23 Invoco a Deus por testemunha: juro por minha vida que foi para vos poupar que não voltei a Corinto.
24 Ini ninʒéŋ ninʒéŋiguc naŋselima kecʒu imuac niŋac, nini onac ninʒéŋ ninʒéŋ imuac galeŋ kecʒiŋ ʒéma ménda ʒézua, néŋ néwécgeŋa iguc ini ségiségigina mihicŋimu niŋac, ai momacgina kecʒiŋ.
24 Não porque pretendamos dominar sobre a vossa fé. Queremos apenas contribuir para a vossa alegria, porque, quanto à fé, estais firmes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.