1 Tessalonicenses 2
SISIPAC AC ɊELIA (KGF) vs ARA
1 Ninʒéŋ ninʒéŋ dacmuna hécna ʒéma nauŋ hécnina, neneŋ sucginaiguc kereŋiŋ imi héla qahac ménda waŋec imi ini eŋaoc ninʒu.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Ini ninʒu ésécnec, nini walac Filipi ama areŋa yandaiguc ʒérabéra ʒéma gamu qeqe mihicŋi nénécmigic, néŋ Anutuninawac kuhanéŋ naŋgé nénécmiyu onac muru hama Anutuac buŋa suruc hiabia imi kileŋ énézédariŋ.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Memeseli acnina imi ikoc me niniŋ biria me manam batuc igucnec hahaya qahac,
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 néŋ Anutunéŋ ninʒéŋgé nénécmima buŋa suruc hiabia imi énézéwiŋ niŋac qutuŋgé nénécmiyec. Nini ac yomuhuc ʒéziŋ imi baec ic ségiségi mihicŋi énécmiwiŋ ʒé qahac, néŋ qeri héhéŋ miŋina Anutu ségiségi mihicŋi miwiŋ ʒé yomuhuc ʒéziŋ.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Nini nalé méŋac méŋ ic méŋac méŋ haléc ac me iwawai méŋac hémbaoc wamma musunina haihoturu wamma féŋgéc ménda waŋ énécmianʒiŋ imi Anutunéŋ héipuc waŋ nénécmizac imi ini ninʒu.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Onac murunec me tosara ionac murunec, houhouyawac buŋa, baec ic méŋac murunec mepé qepési ac méŋ mihicŋiwiŋ ʒé, kic hihi ménda waŋanʒiŋ,
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 néŋ nini onac sucginaiguc ic gum bénʒénʒéŋa wamma neŋgoc merachéra namu gumu énécmianʒac iminéŋ nambérac héra loloŋgé énécmima héwiwiŋgé énécmianʒac ésécnec waŋ énécmiyiŋ.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Ini wéiwéc sorocnina kecʒu imuac niŋac qerinanéŋ imuhuc doŋgé énécmima buŋa suruc hiabia imuacnec sac qahac, néŋ kekecnina momacnec efima wai énécmiwiŋ ʒé ewa hia ninʒiŋ.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Ninʒéŋ ninʒéŋ dacmuna hécnina, ai kuneŋ yanda mema kuc qema keriŋ imi ini niŋɋelima ninʒu ésécnec onac muru méŋac méŋ yéwéri ménda énécmiwiŋ ʒé siŋi kaiwe méraninanéŋ ai mema buŋa suruc hiabia Anutu arunec imi énézéaŋiŋ.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Nini ninʒéŋ ninʒéŋ ic onac muru dimuhuc météré amuma haka dindiŋanec képésic qahac keŋha waŋiŋ imi eneŋ kicginanéŋ ninicma héipucnina wanʒu. Waŋu Anutu i acguc imuhucyanec.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Ini ninʒu ésécnec, neneŋ imi maŋgocnéŋ nambérac héra waŋ énécmianʒac ésécnec eŋac eŋac waŋ énécmiyiŋ.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Waŋu eŋeya héŋgaleŋ amaya ʒéma edamuyaiguc keremmu niŋac héihéré énécmianʒac Anutu iwac ic embachéra séciguc kecmu niŋac hinocgé énécmima meme seli ac waŋ énécmima ʒéseli énécmiyiŋ.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Waŋu nini imuac niŋ nalé séc Anutu ewa hia ac ézéanʒiŋ. Waŋu ini Anutuac ackuaʒéc nonac murunec niŋgic nalé imuaru eneŋ niŋgic ackuaʒéc imi ic onac ac suruc éséc ménda waŋec, néŋ Anutuac ackuaʒéc héla téŋgéŋ waŋu aŋgétigic. Imi hélacnec, ackuaʒéc iminéŋ mia ninʒéŋ ninʒéŋ ic embac onac ewa qeriginaiguc ai mema hezac.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Ninʒéŋ ninʒéŋ dacmuna hécnina ʒéma nauŋ hécnina, ini Kristo Yesuac qeriaiguc hénaoriŋ Yuda baeciguc kecʒu ionac haka silic méndacma waŋgic. Héna oriŋ imi eneŋ Yuda ic ionac murunec ʒéra béra mihicŋigic ésécnec ini acguc eŋaŋ baecac ic embac ionac murunec réwéri imuhucya mihicŋigic.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Yuda ic eneŋ Miŋ Kewunina Yesu ʒéma kua meme ic unugic humudacgic. Waŋu duŋa nini nununesi waŋ nénécmima Anutu ségiségi ménda mihicŋi mima néwécgeŋa baec ic onac ségiségi mihicŋi énécmianʒu.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Waŋu ic enia ackuaʒéc énézéni nimma hiaruwu niŋac neuŋ héinénécmima képésicgina toroqegic kuaya qeqeya waŋu imuac tetecgiaiguc Anutuac qeri biricnéŋ qacginaiguc mama énépésiyec.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Ninʒéŋ ninʒéŋ dacmuna hécnina ʒéma nauŋ hécnina, nini séwiguc nalé hotoŋadac wai énécmiyiŋ, waŋu qerinéŋ qahac. Nini muŋguc kic tanecgina inicbiŋ ʒé onac ewa siŋsiŋ hia waŋ nénécmiyu imuac wammanec wamma kecʒiŋ.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Nini onacmuru hawiŋ ʒé waŋ nénécmiyu, hélacnec ni Paulonéŋ muŋguc muŋguc onacmuru hamaŋ ʒé batucgéyi. Waŋu Biria miŋinanéŋ héʒicgé nénécmiyec.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Miŋ kewunina Yesu Kristo hamac nalé imuaru némacnéŋ neŋaŋ niŋkumu ʒéma ségiségi ʒéma ic kewuac opocnina eebipiyaguc imuac buŋa wammac? Eneŋ imi nonacmuru imuac buŋa wanʒu.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Hélacnec, eneŋ imi nonac eebipinina ʒéma ʒézé ségiséginina wanʒu.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.