João 11
Kazuwamgbani ka savu n Tsikimba n aɓon a ɗa a ɗanga̱sai a kazuwamgbani ka cau (KDLNT) vs BKJ
1 Kain ka te, maɓa̱la̱ ma ka̱na̱i vuma roku uza ɗa a ka isa̱ Liꞌazaru, uza ɗa wa rongo a ilyuci i Batani n ataku a ne Meri n Marta.
1 Ora, havia um certo homem enfermo, chamado Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Meri na vi, uza ɗa vangu u ne wa̱ri n maɓa̱la̱ mi, aya uza ɗa u tuwa̱i u tsungi manivi ma magula̱ni a aꞌene a Asheku, aku u yansai a ɗa n kenji ka ne.
2 (Era aquela Maria que ungiu o Senhor com unguento, e secou os seus pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo).
3 Pini nala, Meri n Marta a suki uza roku u ba u tonuko Yesu, “Asheku, uza ɗa va ciga vi, maɓa̱la̱ ma ka̱na̱ yi ɗe.”
3 Portanto, suas irmãs enviaram até ele dizendo: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 An Yesu panai nala, u danai, “Maɓa̱la̱ ma nala ma kotso a ukpa̱ wa. Nala u gita̱ ta̱ tsa̱ra̱ a tuko tsupige a asu u Kashila̱, na̱ mpa Maku ma Kashila̱, n wushi tsupige adama a nala.”
4 Quando Jesus ouviu isso, ele disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Yesu wa ciga ta̱ Marta n aꞌangu a ne.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Shegai an u panai a da maɓa̱la̱ ma ka̱na̱ ta̱ Liꞌazaru, aku u doki u shamgbai pini a asu u ɗa wa̱ri vi aꞌayin a re.
6 Ouvindo, pois, que ele estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde ele estava.
7 Aku u tonukoi atoni a ne, “Tsu gonoi a Yahuda.”
7 Depois disso, então, ele diz aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Atoni yi a danai, “Kawenishiki, kotsu u ɓa̱ra̱kpa̱ an azapige a aza a Yahuda a ka ciga a vara̱sa vu a wuna vu wa. Ndya i zuwai va ciga vu doku vu gono ɗe?”
8 Seus discípulos lhe disseram: Mestre, recentemente os judeus procuravam apedrejar-te, e tu vais para lá novamente?
9 U wushuki, “Uliva̱ dem wa̱ ta̱ n ulapa uwule kupa n ure. Aꞌayin a ɗa baci dem katyashi ka̱ri la, ama a ka wala ta̱ kpam a ka ta̱ɗa̱tsa̱ wa. A ka wene ta̱ kpaci aꞌa̱ ta̱ n katyashi ka likimba u na.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se algum homem andar de dia, ele não tropeça, porque ele vê a luz deste mundo.
10 Shegai a wala baci n karimbi, a ka ta̱ɗa̱tsa̱ ta̱, kpaci aꞌa̱ n katyashi wa.”
10 Mas se um homem andar de noite, ele tropeça, porque nele não há luz.
11 Aku u tonuko le, “Kaje ka tsunu Liꞌazaru aya pini wa lavuta, nte ma bana ɗe tsa̱ra̱ n ꞌya̱nga̱sa̱ yi.”
11 Essas coisas ele falou, e depois disso ele lhes disse: Nosso amigo Lázaro dorme, mas eu vou, para que eu possa despertá-lo do sono.
12 Aku atoni yi a danai, “Asheku, alavu a ɗa yi baci, wa ta̱na̱ ta̱!”
12 Disseram-lhe, então, os seus discípulos: Senhor, se dorme, ele ficará bom.
13 Ele n a dani ko alavu a maci a ɗa Yesu tonuko le wa lavuta, shegai Yesu tonuko ɗa wa tonuko le Liꞌazaru kuwa̱ ɗe.
13 Todavia Jesus havia falado de sua morte, mas eles pensavam que falava do repouso do sono.
14 Aku u wutumkpa̱ le a kateshe, u danai, “Liꞌazaru kuwa̱ ɗe.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto.
15 Shegai n pana ta̱ kayanyan an bawu ma̱ri ɗe. Adama a nala, ya rotsongusu ta̱ i wushuku na̱ mpa. Tuwa̱i tsu banai ara ne gogo‑na.”
15 E estou contente por causa de vós, de que eu não estivesse ali, para que creiais; no entanto, vamos até ele.
16 Aku katoni ka roku Toma (uza ɗa a ka isa̱ “Mapeshe”) u tonukoi aza ɗa a buwai, “Tsu soki kawenishiki ki gba̱ tsunu, tsa̱ra̱ tsu kuwa̱ ɗe kaɓolo n eyi!”
16 Então disse Tomé, que é chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para que possamos morrer com ele.
17 An Yesu rawai evu, u cinai cina a ciɗa̱ngu ɗe Liꞌazaru n aꞌayin a nishi.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já há quatro dias no sepulcro.
18 Batani n Urishelima aꞌa̱ ta̱ evu evu, evu n mel u re ɗa.
18 Ora, Betânia estava perto de Jerusalém, cerca de quinze estádios.
19 Adama a nala, aza a Yahuda ushani a bansa ta̱ idyani i ukpa̱ ara Marta n Meri adama a ukpa̱ u vangu u le.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 An Marta panai a da Yesu wa tuwa̱, aku u banai u gawunsai n eyi, shegai Meri shamgbai pini a kuwa.
20 Ouvindo, então, Marta que Jesus vinha, foi ao seu encontro. Mas Maria ficou assentada em casa.
21 Marta tonukoi Yesu, “Asheku, a da baci va̱ri pini, vangu u va̱ wa̱ri wa kuwa̱ wa.
21 Então, disse Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Shegai ko n gogo‑na n reve ta̱ Kashila̱ ka na̱ka̱ vu ta̱ ili iꞌya baci dem vu folo yi.”
22 Mas eu sei, que agora mesmo, tudo quanto pedires a Deus, Deus te concederá.
23 U danai, “Vangu u vunu wa ꞌya̱nga̱ ta̱ u yain kpam uma.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Marta wushuki, “N reve ta̱ an wa ꞌya̱nga̱ kain ka makorishi, Kashila̱ ka ꞌya̱nga̱sa̱ baci gba̱ akushe.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 U wushunku yi, “Mpa n tsu ꞌya̱nga̱sa̱ ukpa̱, mpa kpam uma. Aza ɗa baci a wushuki na̱ mpa, ko a kuwa̱ baci a ka ꞌya̱nga̱ ta̱.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição, e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, ele viverá;
26 Uza ɗa wa̱ri n uma kpam u wushuki na̱ mpa, wa kuwa̱ wa. Marta, vu wushuku wa̱?”
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isto?
27 U danai, “N wushuku ta̱, Asheku. Aɗa Kawauwi, Maku ma Kashila̱, uza ɗa wa tuwa̱ a likimba vi.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor; eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 An Marta danai nala, aku u gonoi u ba u tonukoi vangu u ne Meri koshi, u danai, “Kawenishiki ki ka rawa ɗe, kpam aɗa wa wecike.”
28 E, tendo ela dito isso, seguiu o seu caminho, e chamou secretamente a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e te chama.
29 An Meri panai nala, aku u ꞌya̱nga̱i gogo wa bana ara Yesu.
29 Assim que ela ouviu isso, levantou-se depressa, e foi até ele.
30 Kotsu u rawa a ilyuci yi wa, nte u buwai ve ɗe a asu u ɗa Marta gawunsai n eyi.
30 Ora, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Ama ushani a tuwa̱ le ta̱ uwene, shegai an a wenei Meri wuta̱i a kuwa ki gogo, aku a yawunsai nte wa bana ɗe a asu u kasaun vi tsa̱ra̱ u sa̱i. Aku a tono yi.
31 Os judeus, pois, que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantara e saíra apressadamente, seguiram-na, dizendo: Ela vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Meri vi u banai a asu u ɗa Yesu wa̱ri. An u wene yi, aku u kuɗa̱ngi a kapala ka ne u danai, “Asheku, a da baci va̱ri pini na, vangu u va̱ wa̱ri wa kuwa̱ wa.”
32 Tendo, pois, Maria chegado onde Jesus estava e vendo-o, ela lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 U wene yi wa sa̱, ama ɗa aꞌa̱ri kaɓolo n eyi dem a ka sa̱, aku u dambulai cika.
33 Quando Jesus, pois, a viu chorar, e choravam também os judeus que vinham com ela, comoveu-se em espírito e conturbou-se,
34 U wece le, “Nte i ciɗa̱ngu yi?”
34 e disse: Onde o pusestes? Eles disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Aku Yesu dem u sa̱i.
35 Jesus chorou.
36 Ama ɗa aꞌa̱ri kushani pini evu a danai, “I wene ta̱ tyoku ɗa wa ciga Liꞌazaru cika.”
36 Disseram, então, os judeus: Vede como ele o amava!
37 Shegai aza roku a le a danai, “U zuwa ta̱ karumba̱ ka wenei. Wa̱ri u gan ta̱ u ɓishinka Liꞌazaru ukuwa̱.”
37 E alguns deles disseram: Não podia este homem, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este homem não morresse?
38 Eyi pini a kadambula ki, aku u banai a asu u kasaun vi. Kasaun ki tani kaaɓuru ka, kpam a kimba̱ ta̱ ka n katali ka roku a utsutsu vi.
38 Jesus, pois, novamente comovido em si mesmo, foi ao sepulcro. Era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Aku u tonuko le, “Gindala̱kpai katali ki a ikengi.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã daquele que estava morto, disse-lhe: Senhor, a essa altura ele cheira mal, porque ele está morto há quatro dias.
40 Yesu tonuko yi, “Vu a̱sa̱nsa̱ an n tonuko vu, ‘Vu wushuku baci va wene ta̱ tsupige tsu Kashila̱’?”
40 Disse-lhe Jesus: Eu não te disse que, se tu creres, verás a glória de Deus?
41 Aku a gindala̱kpai katali ki a ikengi. U weɓelei zuba u danai, “Tata, n cikpa vu ta̱ an vu pana̱ka mu.
41 Então, eles tiraram a pedra do lugar onde jazia o morto. E Jesus, levantando seus olhos, disse: Pai, eu te agradeço, por me haveres ouvido.
42 N reve ta̱ vu tsu pana̱ka mu ta̱ maco, shegai n dana ta̱ nala adama a ama ɗa a kyawan mu na vi. Ma ciga ta̱ a wushuku an aɗa vu suku mu.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que possam crer que tu me enviaste.
43 An u kotsoi kavasu, aku u salai, “Liꞌazaru, wuta̱!”
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora.
44 Aku u wuta̱i. Akere n aꞌene a ne ucaci n aminya a eri, a cacai kpam upetiwaꞌeshi u ne n kunya.Liꞌazaru wuta̱i a kasaun|src="John_11_38.tif" size="span" loc="John 11:44" ref="Yah. 11:44"
44 E saiu o que estivera morto, amarrado nos pés e nas mãos com faixas; e a sua face envolta em um lenço. Disse-lhes Jesus: Desatai-o, e deixai-o ir.
45 Ama ushani a ɗa a tuwa̱i tsa̱ra̱ a wene Meri vi a wenei ili iꞌya Yesu yain, aku a wushuki n eyi.
45 Então, muitos dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que haviam visto as coisas que Jesus fizera, creram nele.
46 Aza roku a le a banai a asu u Afarishi a tonuko le ili iꞌya Yesu yain.
46 Mas alguns deles foram pelo seu caminho até os fariseus, e lhes contaram as coisas que Jesus havia feito.
47 Aku aɗara̱kpi a pige n Afarishi a ɓolomgbonoi Asheshi a Pige a asu u te, a danai, “Ndya tsa yan? Vuma u na wa yansa ta̱ ikunesavu ushani.
47 Então, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus em conselho, dizendo: O que faremos? Pois este homem faz muitos milagres.
48 Tsu a̱sa̱ka̱ yi baci u lyai kapala n uyansa ili i na yi, ya dem wa wushuku ta̱ n eyi. Aku asoje a aza a Roma a tuwa̱ a wacinsa Kuwa ku Kashila̱ ku tsunu n uyamba u tsunu.”
48 Se o deixarmos assim sozinho, todos os homens crerão nele; e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Uza roku a asuvu a Asheshi a Pige yi; wata, Kayafa, uza ɗa wa̱ri Magono ma Aɗara̱kpi a kayen ki, u danai, “Eɗa̱ i reve ili iꞌya iꞌa̱ri pini wa!
49 E um deles, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós não entendeis nada,
50 Niɗa ya a̱sa̱ka̱ uyamba gba̱ u kuwa̱? Wa la ta̱ tsulobo uza u te u na vi u kuwa̱ n u ɗa a ama gba̱ a ka kuwa̱.”
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Uyawunsa u na vi a katakasuvu ka Kayafa ka u wuta̱i wa. Shegai an wa̱ri Magono ma Aɗara̱kpi a kayen ka nala ki ɗa i zuwai wa yan kadyanshi ka ili iꞌya ya tuwa̱ ya gita̱: Dana ɗa wa dana Yesu wa kuwa̱ ta̱ adama a aza a Yahuda.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação;
52 Adama a unyushi u aza a Yahuda a ɗa koshi Yesu wa kuwa̱ wa. Wa kuwa̱ ta̱ tsa̱ra̱ u ɓolomgbono ama a Kashila̱ a ɗa a wacinsai a asuvu a likimba.
52 e não somente por aquela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estavam dispersos.
53 Kain ka nala ki ka azapige a aza a Yahuda a gita̱i ufoɓuso tyoku ɗa a ka wuna Yesu.
53 Desde aquele dia, pois, eles tomavam conselho para o matarem.
54 Adama a nala, Yesu doku u wala a kateshe a Yahuda wa, aku u a̱sa̱ka̱i Urishelima. U lazai ubana a ilyuci i Ifuramu, iꞌya iꞌa̱ri a ikengi i kakamba, aku u dusuki ɗe n atoni a ne.
54 Jesus, portanto, já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim, e ali continuava com os seus discípulos.
55 An a yain evu n Abiki a Upasamgbana, aku ama ushani aza ɗa aꞌa̱ri a ilyuci i kenu kenu a lazai ubana a Urishelima kahu abiki yi, tsa̱ra̱ a wulukpe kaci ka le tyoku ɗa Mele ma danai a yansa.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus; e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da Páscoa, para se purificarem.
56 A ka ciga a wene Yesu, ele pini a Kuwa ku Kashila̱ ki, aku a ka wecemgbene, “Ndya i wenei? Wa tuwa̱ gba̱m a asu u abiki vi?”
56 Então eles buscavam por Jesus, e falavam entre si, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Aɗara̱kpi a pige n Afarishi yi a tonukoi ama, uza ɗa baci dem u wenei Yesu, u tonuko le, kotsu a ka̱na̱ yi.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se algum homem soubesse onde ele estava, ele deveria mostrar, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.