Hebreus 12
Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs ARC
1 Bɩɩga ɖɔ́ɔ́ nɛ́, seríya-dɩnáa tuutúúma boovu Ɩsɔ́ɔ na toovonúm nɛ́, waalara ná bamɩlɩná ɖáa. Bɩlɛ́ nɛ́, ɖɩ́lɩɩ wenbí bɩrɩ́ŋa bɩ́nbarasɩ́ ɖáa sewɔ́ɔ nɛ́ bɩdaá, bɩɩgɩlɩná alaháácɩ́ kɩ́dángáána ɖáa fɔkɩ́ nɛ́, bɩka ɖɩbá ɖɩcáárɩ ɖádɩ ɖise sewɔ́ɔ-dɛ́ɛ tɛ́tɛ́ baaɖʊ ɖáa kɛ nɛ́.
1 Portanto, nós também, pois, que estamos rodeados de uma tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço e o pecado que tão de perto nos rodeia e corramos, com paciência, a carreira que nos está proposta,
2 Ɖɩ́ba ɖɩɖʊ laakáarɩ Yeésu-rɔ, ɩmʊ́ weení ɩdɩɩná ɖɛ́dɛ́ɛ toovonúm fáa bɩka sɩ iyelená toovonúm fáa bɩḿ bisúlúki nɛ́. Weedísi ɩsɩ́ ɖɛ́nɩ abɛlɩ́ akɔ́ɔ-rɔ ɩdɔtɔ́ngbɔwʊ́ bɩlɛ́ bɩdɛ́ɛ sɩ́m taká-dɛ́ɛ fɛɛrɛ́ ɩyáa nabʊ́rʊ, káma, niíni bɩgaɖamáa yɩ bɩɩzá-daá nɛ́ bʊrɔ gɛ ɩlaakáarɩ kɔwɛ. Ngɛ lɛlɛɛɖɔ́ nɛ́, ɩjɔɔ́ɔ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ kowuro-gbelé-dɛ́ɛ kíɖiiwú-rɔ.
2 olhando para Jesus, autor e consumador da fé, o qual, pelo gozo que lhe estava proposto, suportou a cruz, desprezando a afronta, e assentou-se à destra do trono de Deus.
3 Bɩlɛ́ nɛ́, weení weedísi ɩráa alaháácɩ́-dɩnáa baagʊrʊ́na yɩ nɛ́ ɩnáázɩ yɩ ńŋɩnáa ɖɔ́ nɛ́ gɛ ɩbɛɛŋná, na mɩ́laakáarɩ ɩ́kakʊrʊ́ ɩtálɩ mɩ́dɩ.
3 Considerai, pois, aquele que suportou tais contradições dos pecadores contra si mesmo, para que não enfraqueçais, desfalecendo em vossos ânimos.
4 Káma, mɩ́dɛ́ɛ mínÿoó alaháácɩ́ nɛ́ bɩdaá, mɩ́dɔɖɔkɩ tá mɩ́dɩ hálɩ ɩkáná sɩ́m.
4 Ainda não resististes até ao sangue, combatendo contra o pecado.
5 Mɩ́ɩ́zɔ́ɔ́ná tɔ́m baadásɩ mɩ́ɩ nyazɩ ɩrʊ́ wándasɩ́ ibíya nɛ́? Baadásɩ mɩ́ɩ gɛ sɩsɩ:
5 E já vos esquecestes da exortação que argumenta convosco como filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor e não desmaies quando, por ele, fores repreendido;
6 Káma, weení Ɖádʊ́ʊ sɔɔlɛ́ɛ nɛ́ ɩnɩgbamʊʊ́ gɛ wɔ́nvɔ́m,
6 porque o Senhor corrige o que ama e açoita a qualquer que recebe por filho.
7 Na bɩnyɔ́ɔ́zɩ mɩ́ɩ-rɔ gɛ mɩ́nnáa wahála. Ɩsɔ́ɔ wánlanáa mɩ́ɩ gɛ nyazɩ ɩrʊ́ na ibíya. Káma, bú weení nɩgbamʊʊ́ gɛ ɩjaa tɔ́nvɔḿ.
7 Se suportais a correção, Deus vos trata como filhos; porque que filho há a quem o pai não corrija?
8 A Ɩsɔ́ɔ tɔ́nvɔḿ mɩ́nɩgbamʊʊ́ ńŋɩnáa wánlám ibíya rɩ́ŋa nɛ́, bɩlɛ́ nɛ́, mɩ́dɛkɛ́ɛ ɩdɩtɩŋa ibíya, naárʊ-dɛ́ɛ bíya gɛ mɩ́gɛ́ɛ bɩlɛ́.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos são feitos participantes, sois, então, bastardos e não filhos.
9 Ɖárɩ́ŋa ɖóóyúú caanáa baalʊ́rʊ ɖáa nɛ́; bɔɔvɔ́ ɖánɩgbamʊʊ́ bɩka ɖufu ɖɩnɩɩná wɛ. Tɔ́ɔ, bɩdɔbɔ́ɔ́zɩ ɖɩbá ɖɩnɩɩná Caáwʊ ɩwɛ ɩsɔ́ɔ́dáá nɛ́ bɩkɩ́lɩ bɩlɛ́ na ɖiyuú weezuú kɩ́dɛ́ndɛŋ́ nɛ́?
9 Além do que, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e nós os reverenciamos; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, para vivermos?
10 Ɖájaanáa bɛlɛ́ bɔɔvɔ́ ɖánɩgbamʊʊ́ alɩwáátɩ cʊ́kɔ gɛ ńŋɩnáa bolowú fáa nɛ́, amá, Ɩsɔ́ɔ ɩlɛ́ nɛ́, ɖádɩtɩŋa ɖáábá ɖágázɔ́ɔ-rɔ gɛ wɔ́nvɔ́m ɖánɩgbamʊʊ́, na ɖɩbɩ́sɩ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ-dɩnáa nyazɩ ɩdɩtɩŋa.
10 Porque aqueles, na verdade, por um pouco de tempo, nos corrigiam como bem lhes parecia; mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Nɩgbamʊʊ́ fɔ́m báa wenkí, kaɖaa-dɛ́ɛ nɛ́, kɩvɛ́yɩ́ ɖáa niíni, kɩ́nnyɩɩzɩ́ ɖáázá gɛ. Amá, bʊwɔ́rɔ́ nɛ́, wenbá bɛɛgbɛ́lɛŋ wɛ bɩlɛ́ nɛ́, bénɖíi bɩdɛ́ɛ alɩbáráka: bánbɩsɩ́ ɩráa bazɩɩzɛ́ɛ nɛ́ bɩka boyuú fɛɛzɩrɛ.
11 E, na verdade, toda correção, ao presente, não parece ser de gozo, senão de tristeza, mas, depois, produz um fruto pacífico de justiça nos exercitados por ela.
12 Bʊrɔɔzɩ́ nɛ́, ɩgbáázɩ nʊ́ʊ́zɩ sɩ́nmɛɛrɩ́ nɛ́, na ɖʊná ánzelíi nɛ́ ɖóni!
12 Portanto, tornai a levantar as mãos cansadas e os joelhos desconjuntados,
13 Ɩnyɔ́ɔ́zɩ níbeyísi sɩsɩ́ɩ́zɩ na bʊcɔ mɩ́ɩ boɖé, na nʊvɔ́rɛ-dʊ́ʊ nʊvɔ́rɛ ɩ́kɛtɛ́ɛ́zɩ bɛlɩ́ɩ, amá, ɖɩwáa ibó ɖéyí‑ɖéyí.
13 e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que manqueja se não desvie inteiramente; antes, seja sarado.
14 Ɩjáárɩ mɩ́dɩ ɩcɔɔná báa weení na fɛɛzɩrɛ, bɩka mɩ́dɛ́ɛ cɔwʊrɛ ɩlá ɖacɩrɩ-cɩrɩ Ɩsɔ́ɔ ɩzá-daá, tɩ́fa mɩ́dáá naárʊ tánbɩɩzɩ ɩna Ɖádʊ́ʊ.
14 Segui a paz com todos e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Iguná laakáarɩ, na naárʊ ɩ́kɛbɛ́ ɩdɩ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ kʊjɔɔwʊ, íkeyéle tiyɔ́ɔ nyɛ́nɩ ńga nɛkɛ́rɛ ɩnyɔ mɩ́lɔ́wʊ́táá, na kaabáázɩ kɛsɩ́ nɛ́, kɛdɛ́ɛ nyɛ́nɩ itési mɩ́ɩ, kɔfɔrɔ́sɩ mɩ́dáá zemina.
15 tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem.
16 Iguná laakáarɩ, na mɩ́dáá naárʊ ɩ́kɔkpɔ́ɔ ɩdɩ ɩɖʊ tɩtɛ lakásɩ-daá yáá ɩbɩ́sɩ weení wɛ́ngbɛɛnáa wenbíwá bɩgɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ ńbɩ nɛ́ ńŋɩnáa Ísááwʊ waazɩ́ŋ ɩlá ɩyá ɩgʊ́bɔńdɩ kíɖíímyɔ́ɔ-rɔ nɛ́.
16 E ninguém seja fornicador ou profano, como Esaú, que, por um manjar, vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Yaa mɩ́nyɩ sɩsɩ bɩɩgɔ́nɩ bɩwɔ́rɔ́, wɔɔzɔ́ɔ́lɩ sɩsɩ ɩjaa ɩ́ɖʊ́ yɩ alɩbáráka bánɖʊ́ʊ bú kaɖaa ńnɩ́ nɛ́, ɩlɛ́ wɔɔɖɔ́ɔ yɩ ya. Ɩdabɩ́ɩ́zɩ iyuú wenbí sɩ ɩlá na bɩbɩ́ɩ́zɩ bɩkɛ́ɛ nɛ́, nzʊlʊ́m tɔfɔ́ɔ́zɩ nabʊ́rʊ.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado, porque não achou lugar de arrependimento, ainda que, com lágrimas, o buscou.
18 Mídókodúu wenbí bánbɩɩzɩ́ betekiná bɩ nɛ́ bɩjɔ́ nyazɩ Sinayíi bʊ́ʊ kɩ́na kinimíni kʊ́bɔnɩ́, yáá temenuú kʊ́bɔnbɔńgɩ, yáá fefelimá kʊ́bɔná,
18 Porque não chegastes ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 yáá ɖɩgandɩ́rɛ-dɛ́ɛ wíídi, yáá lowú nakɩ́rɩ tɛ́nɩ. Israyɛ́ɛlɩ bíya waanɩ́ɩ lowú kɩḿ nɛ́, beegízi sɩsɩ bádándacaa lowú kɩḿ kɩtásɩ kɩŋmatɩná wɛ ɖʊɖɔ.
19 e ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual, os que a ouviram pediram que se lhes não falasse mais;
20 Wenbí bʊrɔɔzɩ́ nɛ́, bɛbɛɛ́na sɩsɩ wentí Ɩsɔ́ɔ waazɩ́ɩ́zɩ wɛ nɛ́ waagɩ́lɩ ɖóni; tɩlɛ́ gɛ sɩsɩ: «A weení weedekiná bʊ́ʊ nɛ́, báa fʊ́ńdɩ kpɩ́nɖɛ gɛ bɩgɛ́ɛ, bʊdʊ́ʊ, bɔ́nÿɔwʊ́ʊ yɩ bɔ́ ɩsɩ́.»
20 porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.
21 Wenbí bʊwɛ bɩbamáa lám nɛ́ ɩbá bɩjɔɔ́ɔ nɩdáárɛ páá, weeyéle hálɩ Múúsá ɩtɔ́ sɩsɩ: «Bɩɩbá bɩjɔɔ́ɔ ma nɩdáárɛ páá, máábá ménzelíi.»
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo assombrado e tremendo.
22 Amá, Siyɔ́ɔnɩ bʊ́ʊ na Ɩsɔ́ɔ weezuú-dʊ́ʊ-dɛ́ɛ tɛ́ɛ́dɩ, Yerusalɛ́ɛm kʊwɛ ɩsɔ́ɔ́dáá nɛ́, lénlé malááyɩ́kawá tuutúúma wɛ jíńgáárɩ́-daá nɛ́ gɛ míídúu ɩcʊʊná.
22 Mas chegastes ao monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, e aos muitos milhares de anjos,
23 Míídúu ɩcʊʊná zamɔ́ɔ tuutúúma kʊwɛ jíńgáárɩ́-daá nɛ́, Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ bíya kaɖaa ńba baaŋmáa bayɩrá ɩsɔ́ɔ́dáá nɛ́. Míídúu ɩcʊʊná Ɩsɔ́ɔ weení wánvʊʊnáa ɩráa rɩ́ŋa tɔ́m nɛ́, na ɩráa bazɩɩzɛ́ɛ bɛdɛ́ɛ báa wenbí woozúlúki nɛ́.
23 à universal assembleia e igreja dos primogênitos, que estão inscritos nos céus, e a Deus, o Juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Míídúu ɩcʊʊná Yeésu, ɩmʊ́ weení wɔ́nnyɔɔzɩ́ ɩráa na Ɩsɔ́ɔ bɔlɔwʊtáá keɖiyá kɩ́falɔɔ́-daá nɛ́, na ɩdɛ́ɛ azimá weená aabɩ́rɩ bɩka ánŋmatɩ́ acɛzɩ́ Abíilu-dɛ́ɛ ńná nɛ́.
24 e a Jesus, o Mediador de uma nova aliança, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Bɩlɛ́ nɛ́, iguná laakáarɩ! Íkekízi mɩ́dánɩ́ɩ́ná weení wánŋmatɩnáa mɩ́ɩ nɛ́. Káma, a bedeyéle wenbá beegízi badanɩɩná weení wánbasɩ́ wɛ adɛ laadɔ́ɔ-rɔ nɛ́, ɖɔ́ɔ́ wenbá sɩ ɖikízi ɖádánnɩɩná weení ɩgɔwɛ ɖoo ɩsɔ́ɔ́dáá wángabasɩ́ ɖáa nɛ́ gɛ sɩ beyéle?
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles que rejeitaram o que na terra os advertia, muito menos nós, se nos desviarmos daquele que é dos céus,
26 Ɖoo nɛ́, ɩdɛ́ɛ lowú weeyéle adɛ laadɔ́ɔ iséle, amá, lɛlɛɛɖɔ́ nɛ́, waaŋmatɩná ɖáa iɖuuná sɩsɩ: «Mádɩtɩŋa méndeyelíi adɛ laadɔ́ɔ baasí, ɩsɔ́ɔ́dáá ɖʊɖɔ iséle.»
26 a voz do qual moveu, então, a terra, mas, agora, anunciou, dizendo: Ainda uma vez comoverei, não só a terra, senão também o céu.
27 Tɔ́m bíya bana ɖɔ́: «méndeyelíi ɖʊɖɔ» kutoluú sɩsɩ wenbí bɩrɩ́ŋa baalá bɩ taká, ngɛ bɩ́nbɩɩzɩ́ biséle nɛ́ wɛ́ndɛlɛ́ŋ, na bɩka wenbí bídénzelí nɛ́.
27 E esta palavra: Ainda uma vez, mostra a mudança das coisas móveis, como coisas feitas, para que as imóveis permaneçam.
28 Bʊrɔɔzɩ́ nɛ́, ńŋɩnáa kowúrɔ́ɔ kédénzelí nɛ́ gɛ Ɩsɔ́ɔ wánváa ɖáa nɛ́, ɖɩ́la ɩtɩlɩ́ sɩsɩ ɖányɩ bána keɖee. Bɩlɛ́ nɛ́, ɖɩlá yɩ bɔwʊtá ńŋɩnáa wenbí bɩmɔɔ́ɔ yɩ nɛ́, ɖɩɖɔ́kɩ ɩdɛ́ɛ tɔ́m na toovonúm, bɩka ɖise yɩ.
28 Pelo que, tendo recebido um Reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente com reverência e piedade;
29 Káma, ɖɛ́dɛ́ɛ Ɩsɔ́ɔ cɔɔ́ɔ ɖʊɖɔ gɛ nyazɩ nimíni weení wénɖée ɩ́dángáa nabʊ́rʊ nɛ́.
29 porque o nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.