Gênesis 44

Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Bɩjɔɔ́ɔ nɛ́, ngɛ Ísifu wɔɔdɔ́ ɩdɛ́ɛ ɖɔɔ́ ɖɔkɩrʊ́ ɩmʊ́ sɩsɩ: «Kʊrʊ́ ngbɔ́ɔ ɩráa bana begbetekíni nzúu wɛ kíɖíídi. A sɩ nzúu wɛ, suu wenbí báa awéní wánbɩɩzɩ́ ɩsʊ́ʊ bɩ nɛ́. A nyóózúu wɛ bɩtɛ́, nbɩsɩná báa awéní-dɛ́ɛ liideé sɩ ɩfɛ́rɛ yɛ nɛ́ ndɩ́nɩ ɩsɔ́ɔ́dáá.»
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Ngɛ sɩsɩ: «A nyábámáa wɛ kíɖíídi suú gɛ bɩɩdála bɛdɛ́ɛ tɔ́ɔ́rɔɔ́, kpɔɔ mɛ́dɛ́ɛ nyɩɩrʊʊ́ kɔ́ɔ́pɩ na iliideé wɔɔgɔ́ɖɔ́kɩ yɛ sɩ ɩmʊná kíɖíídi nɛ́ ndɩ́nɩ kíɖíídi-rɔ igbetekú-daá.» Ngɛ ɩlɛ́ waalá wenbí Ísifu wɔɔdɔ́ yɩ nɛ́.
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Kiivé tɛ́ɛrɛ́ nɛ́, ngɛ bɛɛjɛ́ wɛ bɔkpɔ́ɔ bɛdɛ́ɛ kpangbásɩ, bɛɖɛ́ɛ.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Bɛɛgbɛdɩ́ bakʊrʊ́ bɛfɛ́lɛ tɛ́ɛ́dɩ badalɩɩ tá bolíni gɛ Ísifu waagʊ́sɩ ɩdɛ́ɛ ɖɔɔ́ ɖɔkɩrʊ́ sɩsɩ: «Ɖasam, kʊrʊ́ nvu ɩráa bana banʊvɔ́; a nyáájʊ́ʊ́ná wɛ, bɔɔzɩ wɛ sɩsɩ we-rɔ gɛ baalá wɛ kazɔ́ɔ gɛ bɛ́nvɛrɩ́ɩ juutá.
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Ngbaalá baagáŋmɩɩlɩ kʊ́bɔnɩ́-dɛ́ɛ kɔ́ɔ́pɩ wɔ́nnyɔnáa kɩ bɩka wánlanáa bɔɔzɩ́tɩ nɛ́. Wenbí baalá ɖɔ́ nɛ́ ɩbá bɩvɛ́yɩ́ kazɔ́ɔ kpátáá.»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Ngɛ ɩlɛ́ ɖʊɖɔ waagʊrʊ́ ise ɩkɔ́mɔɔná wɛ; wɔɔmɔɔná wɛ nɛ́, ngɛ wɔɔdɔ́kpɔwʊ́ bɩlɛ́ ɩbɔ́ɔ́zɩ wɛ.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 Ngɛ bɛlɛ́ boobúsi yɩ sɩsɩ: «Nŋɩ́nɩ́ gɛ nyánbɩɩzɩ́ nbuuná ɖáa tɔ́m tɩna, kʊ́bɔnɩ́. Ɖɔ́jɔɔ́ɔ ɖɔ́ nɛ́, ɖádánbɩɩzɩ ɖɩlá tɔ́m tɩna tɩdaká kɛtɛngɛrɛ.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Bɛɛ ɖáagálɩɩ Kanáanɩ ɖɩkɔ́nɩ nɛ́, ɖɛ́ɛgɛ́gbɛ́dɩ́na liideé ɖáávʊ́ńnáa yɛ ɖégbetekíni-daá nɛ́ gɛ ɖɩkɔná. Ngbetíi wénÿelíi kʊ na ɖɩkɔ́nɩ nyágʊ́bɔnɩ́-dɛ́ɛ ɖaána-daá ɖángaŋmɩɩlɩ́m nyɩɩrɩ‑gbɩ́nɖɛ yáá siká.
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Amá, bɛ́bɛɛŋ ɖágbɩ́ná-daá, weení ɩdɛ́ɛ kpetekú-daá bánnáa kɩ nɛ́, bánbɩɩzɩ́ bakʊ yɩ; bɩka ɖádɩtɩŋa ɖɩbɩ́sɩ kʊ́bɔnɩ́-dɛ́ɛ yomáa.»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 Ngɛ kʊ́bɔnɩ́ ɩmʊ́ woobúsi wɛ sɩsɩ: «Tɔ́ɔ, máánɩ́ɩ, mɩ́dɩtɩŋa mɩ́ɩ́dɔ́ ná; amá, weení igbetekú-daá sɩ mana kɩ nɛ́, ɩlɛ́ iriké wánbɩsɩ kʊ mɛ́dɛ́ɛ yoḿ; bɩka baaganáa rɩ́ŋa ɩlɩ́ɩ tɔ́m-daá.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Ngɛ barɩ́ŋa boobóɖi bagbɩná betísi adɛ ɖasam. Ngɛ boobóɖi begbetekíni;
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 ngɛ ɩlɛ́ waabáázɩ bɛɛŋ́. Sɩ ɩɖáa nɛ́, ɖawaalʊ́ʊ kʊ́bɔnɩ́-dɛ́ɛ gɛ waaɖaaná hálɩ bibó bikégbííríná tɔ́ɔ́rɔɔ́. Bɩɩgɔ́nɩ sɩ bikégbííríná Bɛ́ɛnɩ-Yáámíínu nɛ́, ɩlɛ́ igbetekú-daá gɛ baana kɔ́ɔ́pɩ.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 Ɖawaalɩnáa waana bɩlɛ́ nɛ́, ngɛ bɩɩgʊ́sɩ balaakáarɩ bɛlɛrɩ́ bagbɩná bozóóna yɛ nɛ́; ngɛ báa awéní waabɩsɩná ɩgbɩná bɔfɔ́kɩ, barɩ́ŋa bosúu babɩ́sɩ tɛ́ɛ́dɩ-daá.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 Yudáa na igoobíya boobó batála bɔmɔɔná Ísifu ɩdɛɛzɩ ɩwɛ ɖaána. Ngɛ barɩ́ŋa beedí babála bofu waazá-daá.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 Ngɛ ɩlɛ́ wɔɔbɔ́ɔ́zɩ wɛ sɩsɩ: «Ngbaalá mɩ́ɩ́lá bɩlɛ́. Mɩ́dátɩ́lɩ́ sɩsɩ ɩrʊ́ ńŋɩnáa mádáká ɖɔ́ wɛná yíko ɩbɔ́ɔ́zɩ ɩna wenbí bɩrɩ́ŋa bɩgɛ́ɛ nɛ́?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 Ńna gɛ Yudáa sɩsɩ: «Wentí gɛ sɩ ɖɩŋmátɩ, mágʊ́bɔnɩ́. Wentí gɛ ɖɔ́wɛná sɩ ɖɩŋmátɩ na bɩwɩ́lɩ sɩsɩ ɖɛ́dɛ́kɛ́ɛ tɔ́m-dɩnáa; Ɩsɔ́ɔ wóńvúlú ɖɔ́wɔ́rɔ́. Bɩlɛ́ nɛ́, ɖárɩ́ŋa ɖɔ́, ɖána weení igbetekú-daá baana kɔ́ɔ́pɩ nɛ́, ɖánbɩsɩ́ nyɛ́dɛ́ɛ yomáa.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 Ngɛ Ísifu sɩsɩ: «Aayɩ́, bɩ́dánlaḿ bɩlɛ́. Bɩdɔmɔɔná malá bɩlɛ́. A sɩ magba yoḿti, weení igbetekú-daá baana kɔ́ɔ́pɩ nɛ́, ɩlɛ́ iriké gɛ mángbáa yoḿti; a bɩɩga mɩ́nyɔ́ɔ́, mɩ́nyɔ́ɔ́ ibó ikpé ɖɛfɛɛ ɩkɔ́mɔ́ɔ́ná mɩ́jaa.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Ngɛ Yudáa woogóduu Ísifu ɩzá-daá ɩtɔ́ yɩ sɩsɩ: «Kʊ́bɔnɩ́; nyɔ́jɔɔ́ɔ gɛ nyazɩ wúro Farawʊ́na. Máálá nya gááfára sɩsɩ bafa ma nɔɔ́ maŋmátɩ tɔ́m bíya cʊ́kɔyɔ́ɔ ɖɔ́; amá mákákʊsɩ nyálaakáarɩ.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Ɖoo kaɖaa-dɛ́ɛ ɖɔ́ɔ́gɔ́nɩ nɛ́, nyɔ́ɔ́bɔ́ɔ́zɩ ɖáa sɩsɩ ɖájaa wɛ, yáá ɖógóóbú naárʊ wɛ.
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 Ngɛ ɖóóbúsi nya sɩsɩ ɩɩ́n, ɖájaa wɛ; amá, wáńbɩ́ɩ ábɔ́nɩ́ gɛ, ɖénéwú ɖájaa-dɛ́ɛ ábɔɔ-bú ɖʊɖɔ wɛ. Ngɛ ɖénéwú ɩmʊ́, ɖájaa ɩbá ɩzɔɔlɛ́ɛ ɩdɔ́m gɛ; iriké waaga ná ɩgɔɔ-dɛ́ɛ bíya-daá. Bú ɩmʊ́ ɩɖawaalʊ waazɩ́.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Ɖááŋmátɩ nya bɩlɛ́ nɛ́, ngɛ nyazɩ ɖíbo ɖɩkɔ́gɔ́ná ɖénéwú ɩmʊ́ nna yɩ na nyáázá.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Ngɛ ɖéévééri nya tɔ́m kutoluú sɩsɩ bú ɩmʊ́ ɩ́dánbɩɩzɩ ɩbá ɩɖɛ́ɛ ɖeelí ɖɔ́ iyéle ɩjaa. A wɛɛɖɛ́ɛ bɩlɛ́, ɩjaa wɛ́nbɛlɩ́ɩ ɩsɩ́.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ɖááŋmátɩ nya bɩlɛ́ nɛ́, ngɛ nyɔ́ɔ́dɔ́ ɖáa sɩsɩ a ɖé ɖódóbó ɖɩkɔná ɖénéwú ɩmʊ́ nna yɩ ɖádándanáa nya.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Tɔ́ɔ, nyááŋmátɩ ɖáa bɩlɛ́ nɛ́, ngɛ ɖóózúu ɖɩbɩ́sɩ ɖɛ́dɛ́ɛ. Ɖáádála nɛ́, ɖʊkpɔ́ɔ bɩlɛ́ ɖɩtɩ́ ɖifééri ɖájaa.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 Woogúti ɩkɔ́nɩ ɩtɔ́ ɖáa sɩsɩ ɖɩ́kábɩsɩ cé ɖɩmʊ kíɖíídi nɛ́,
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 ngɛ ɖɔ́ɔ́dɔ́ yɩ sɩsɩ naanɩ́ ɖɩbɩ́sɩ ɖɩkámʊ́ kíɖíídi nɛ́, asée wéńÿélí ɖána ɖénéwú ɖibó; a bɩdɛkɛ́ɛ bɩlɛ́, ɖɔ́ɔ́ ɖódónbolí. Káma, Mɩ́sɩra kʊ́bɔnɩ́ wɔɔdɔ́ ɖáa gɛ sɩsɩ a bɩdɛkɛ́ɛ ɖána yɩ ɖɔ́, ɖádándanáa yɩ.
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Ngɛ ɖájaa woobúsi ɖáa sɩsɩ ɖányɩ bɩlɛ́ sɩsɩ bíya abaaláa nɔɔ́lɛ riké gɛ ɩmʊ́ ɩɖɛɛlʊ́ waalʊrʊná ɩmʊ́.
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 Ngɛ kʊ́ɖʊḿ ɩlɛ́ waazʊ́ʊ nyɩ́ɩ́dɩ; ɩsɩ báa bɩɩlá nŋɩ́nɩ́ fɔɔ́-daá fʊ́ńdɩ kpɩ́nɖɛ neɖére wɔɔdɔɔ ná yɩ; ɖoo bɩrɩ́ŋa, ɩmʊ́ idokúti ɩna yɩ.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 Ngɛ sinje nɛ́, ɖazɩ ɖɛ́ndɛɛzɩ́ ceení kpɔwʊ́ʊ. A ɖɔ́ gɛ nabʊ́rʊ waalá yɩ nɩ́bááwʊ-daá, ɖénÿelíi na ɩmʊ́ ɩdɛ́ɛ ábɔńdɩ tɩna, ɩbɛlɩ́ ɩsɩná sísíbí.
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 Bɩlɛ́ nɛ́, nŋɩ́nɩ́ gɛ mánbá mabɩ́ɩ́zɩ mabɩ́sɩ ɖájaa-jɔ́ bɩka bú ceení fɛ́yɩ́ ɖɔ́jɔ́; káma, ɩgɛ́ɛ na ɖájaa-dɛ́ɛ weezuú.
30 — ausente —
31 A ɖé ɩdana ɖána bú ɩmʊ́ ɖɩkábɩsɩ, sɩ́m wɛ́nbɛlɩ́ɩ bɩkpɔ́ɔ yɩ. Ngɛ ɩdɛ́ɛ sɩ́m bɩḿ nɛ́, ɖɔ́ɔ́ ɖééyélé ná gɛ waazɩ ná sísíbí ɩdɛ́ɛ ábɔńdɩ-daá.
31 — ausente —
32 Na ngúti nbɛ́ɛ nɛ́, mɔ́ɔ́ mɔ́ɔgɔ́dɔ́ ná ɖájaa sɩsɩ bú ɩmʊ́ ɩdɛ́ɛ tɔ́m rɩ́ŋa kpátáá, bɔ́kpɔɔ baɖʊ mɛ́ńdɛ́. Méévééri yɩ sɩsɩ a mádákábɩsɩná yɩ, ɩdɔ́m ɩ́bɩsɩ mágʊjʊʊ́-rɔ sinje hálɩ ceré.
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Bɩlɛ́ nɛ́, kʊ́bɔnɩ́, máávɩ́nɩ nya, la suúru; mɔ́ɔ́ mɔ́njɔwʊ́ʊ bú ɩmʊ́ ɩɖɩdáarɛ nyɔ́jɔ́ cé, mabɩ́sɩ nyɛ́dɛ́ɛ yoḿ; bɩka bɛcɛ́ yɩ ɩ́na ɩɖawaalɩnáa baaganáa bekpé.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Mádánbɩɩzɩ megbé meyéle bú ceení cé mobó mɔgɔ́mɔ́ɔ́ná majaa. Mádánbɩɩzɩ mana kʊnyɔḿ wenkí majaa sɩ ɩna kɩ nɛ́, mɛ́vɛ́yɩ́na bɩdɛ́ɛ wenbiré.»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.