Atos 10
Tawúratɩ na Injiila dɛ́ɛ fɔɔlɩ́nɩ (KDH) vs NVT
1 Sezarée tɛ́ɛ́dɩ-daá gɛ Róóma sɔ́ɔ́ja kʊ́bɔnɩ́ naárʊ wɛ, bánÿaá yɩ sɩsɩ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ. Ɩgɛ́ɛ na Róóma sɔ́ɔ́jawá-dɛ́ɛ bɔwʊ́ɖɛ neɖére-dɛ́ɛ kʊ́bɔnɩ́; bɔwʊ́ɖɛ ɖɩḿ ɖɩwɛ bɔwʊ́ɖɛ kʊ́bɔńɖɛ bánÿaá ɖɛ sɩsɩ Italíi ńɖɛ nɛ́ ɖɩdaá gɛ.
1 Morava em Cesareia um oficial do exército romano chamado Cornélio, capitão do Regimento Italiano.
2 Ɩrʊ́ ɩmʊ́ ɩ́na ɩɖaána rɩ́ŋa bɔɖɔ́kɩná aɖííni gɛ bɩjaarɛ́ɛ bɩka ɖʊɖɔ bénzewɔ́ɔ Ɩsɔ́ɔ. Waabá gɛ wánzɩnáa Yahúúɖuwá-daá wenbá bɛgɛ́ɛ kʊnyɔndɩnáa nɛ́, bɩka wɛ́nzɛɛ́ Ɩsɔ́ɔ báa sáátɩ wenkí.
2 Era um homem devoto e temente a Deus, como era também toda a sua família. Dava aos pobres esmolas generosas e sempre orava ao Senhor.
3 Wɩ́rɛ bɩ́nɖɛɛ́ nyazɩ ɖaanɩ́ŋa kéréfu natúdoozo bɩlɛ́ gɛ bɩɩlɩzɩ́ Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ malááyɩ́ka naárʊ bɩwɩ́lɩ yɩ wángazʊʊ́ ɩdɛ́ɛ. Ngɛ malááyɩ́ka ɩmʊ́ waayáa yɩ sɩsɩ: «Kɔrɩnɛ́ɛyɩ!»
3 Certa tarde, por volta das três horas, teve uma visão na qual viu um anjo de Deus vir em sua direção e dizer: “Cornélio!”.
4 Ngɛ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ wɛɛbɛ́ɛ́ŋ yɩ tíḿḿ, bɩka bɩjɔɔ́ɔ yɩ nɩdáárɛ. Ngɛ wɔɔbɔ́ɔ́zɩ malááyɩ́ka sɩsɩ: «Kʊ́bɔnɩ́, bɩ́na bɩdɩ nbɩlɛ́?» Ngɛ malááyɩ́ka woobúsi yɩ sɩsɩ: «Ɩsɔ́ɔ waamʊ nyɛ́dɛ́ɛ sʊlʊ́ńdɩ. Waana wenbí nyánzɩnáa kʊnyɔḿ-dɩnáa nɛ́, ngɛ wɔɔgɔ́dɔ́ɔzɩ nyɔ́rɔ́.
4 Temeroso, Cornélio olhou fixamente para o anjo e perguntou: “Que é, senhor?”. E o anjo respondeu: “Suas orações e esmolas subiram até Deus, e ele as guarda na memória.
5 Bɩlɛ́ nɛ́ kpɛdɩ́ nlɩzɩ́ ɩráa ndíri Yopée tɛ́ɛ́dɩ-daá, bakáyáa abaalʊ́ bánÿaá yɩ Simɔ́ɔnɩ, bɩka baadáfáa yɩ yɩ́ɖɛ ɖʊɖɔ sɩsɩ Pétro nɛ́, ɩkɔ́nɩ.
5 Agora, envie alguns homens a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
6 Abaalʊ́ ɩmʊ́ ɩwɛ Simɔ́ɔnɩ naárʊ ɖʊɖɔ ɩgɛ́ɛ tɔná-dʊ́ʊ nɛ́ ɩdɛ́ɛ gɛ; ɩdɛ́ɛ ɖaána tɩláána tenkú.»
6 Ele está hospedado com Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar”.
7 Malááyɩ́ka wɔɔgɔ́nɩ ɩŋmatɩná Kɔrɩnɛ́ɛyɩ nɛ́ wɛɛgbɛdɩ́ ɩɖɛ́ɛ nɛ́, ngɛ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ waayáa ɩdɛ́ɛ bɔwʊtá-dɩnáa-daá nɔɔ́lɛ, na ɩdɛ́ɛ sɔ́ɔ́jawá wenbá ɩbá ɩ́na wɛ nɛ́ badaá weení ɩbá ɩɖɔ́kɩná aɖííni bɩjaarɛ́ɛ nɛ́.
7 Assim que o anjo foi embora, Cornélio chamou dois servos de sua casa e um soldado devoto de seu grupo de auxiliares.
8 Ngɛ wɔɔgbɔ́ɔ wenbí bɩrɩ́ŋa bɩɩlá nɛ́, ɩtɩ́ ifééri wɛ. Ngɛ waagʊ́sɩ wɛ itíri Yopée tɛ́ɛ́dɩ-daá ńnaamʊ́.
8 Ele lhes contou o que havia acontecido e os enviou a Jope.
9 Kiivé bɛ́nɖɛɛ́ báńjʊ́ʊ́ná Yopée nɛ́, Pétro ɩlɛ́ wáńgbáa ɖaána kʊjʊʊ́-daá atáárɩ-rɔ ɩdaawʊ́ bɩlɛ́ sɩ ɩsʊ́lʊ.
9 No dia seguinte, quando os mensageiros de Cornélio se aproximavam da cidade, Pedro subiu ao terraço para orar. Era cerca de meio-dia,
10 Nyɔɔ́sɩ ɩbá sɩ wɛná yɩ, kíɖíím cɔɔ́ɔ yɩ lowú. Sáátɩ wenkí bánlám yɩ kíɖíím nɛ́, ngɛ bɩɩlɩzɩ́ kɩwɩlɩwʊ nakɩ́rɩ bɩwɩ́lɩ yɩ.
10 e ele estava com fome. Enquanto a refeição era preparada, entrou num êxtase.
11 Waana ɩsɔ́ɔ́dáá wɛɛvɛ́ɛ baalʊʊ́, ngɛ nabʊ́rʊ bɩjɔɔ́ɔ nyazɩ bɩsaawʊ́ kʊ́bɔńgɩ bɩlɛ́, báńdáḿ kɩdɛ́ɛ njɔ́ nánásá-daá, bɩɩgálɩ́ɩ ɩsɔ́ɔ́dáá bíngedím adɛ.
11 Viu o céu aberto e algo semelhante a um grande lençol ser baixado por suas quatro pontas.
12 Fʊ́ńdɩ kpɩná ndɩ‑ndɩ kɔwɛ bɩsaawʊ́ kɩḿ kɩdaá: bɛɛ nʊvɔ́ nánásá-dɩnáa, na adɛ‑gaalɩɖáa, na siḿsi.
12 No lençol havia toda espécie de animais, répteis e aves.
13 Ngɛ Pétro waanɩ́ɩ lowú nakɩ́rɩ kɩ́ndɔ́m yɩ sɩsɩ: «Pétro, kʊrʊ́ ngʊ kpɩná ana ndɔ́ɔ.»
13 Então uma voz lhe disse: “Levante-se, Pedro; mate e coma”.
14 Ngɛ woobúsi sɩsɩ: «Aayɩ́, Mádʊ́ʊ, kɛtɛngɛrɛ médeɖíi ta wenbí nyéégízi ná ɖáa bɩ nɛ́, cáńfáná wenbí nyɔ́ɔ́dɔ́ sɩsɩ bɩvɛ́yɩ́ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ nɛ́.»
14 “De modo nenhum, Senhor!”, respondeu Pedro. “Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura e imprópria.”
15 Ngɛ lowú kɩḿ kɩɩdásɩ kɩŋmátɩ sɩɩlɛ-dɛ́ɛ sɩsɩ: «Wenbí Ɩsɔ́ɔ waalá bɩ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ nɛ́, nyɔ́ɔ́ nkɔtɔ́ sɩsɩ bɩvɛ́yɩ́ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ.»
15 Mas a voz falou novamente: “Não chame de impuro o que Deus purificou”.
16 Ngɛ bɩɩlá bɩlɛ́ hálɩ bʊrɔ nabúdoozo, ngɛ bʊwɔ́rɔ́ nɛ́, bɩɩjáŋ bɩbɩ́sɩ bɩkpa ɩsɔ́ɔ́dáá.
16 A mesma visão se repetiu três vezes. Então, subitamente, o lençol foi recolhido ao céu.
17 Ngɛ Pétro wɛ wɔ́nbɔɔzɩ́ ɩdɩ sɩsɩ wenbí bɩɩlɩzɩ́ bɩwɩ́lɩ yɩ bɩlɛ́ nɛ́, kutoluú gɛ sɩsɩ wé. Ɩwɛ wɔ́nbɔɔzɩ́ ɩdɩ bɩlɛ́ nɛ́, bɛɛ ɩráa beegédiri wɛ nɛ́ nbɩlɛ́; báńdálɩ́ bɔbɔ́ɔ́zɩ bawɩ́lɩ wɛ Simɔ́ɔnɩ-dɛ́ɛ, bɔkɔ́nɩ bazɩ́ŋɛ́ɛ ɖaḿ-wɔnɔɔ́.
17 Pedro ficou perplexo, pensando em qual seria o significado da visão. Nesse momento, os homens que Cornélio tinha enviado encontraram a casa de Simão. Eles se aproximaram do portão
18 Ngɛ bɔwɛ bɔ́nbɔɔzɩ́ bɩ́njaarɩ́ sɩsɩ: «Ɖaána kana kadaá gɛ Simɔ́ɔnɩ bándayaá yɩ Pétro nɛ́ ɩwɛ?»
18 e perguntaram se estava hospedado ali Simão, também chamado Pedro.
19 Pétro wɛ wánmaazɩ́ wenbí bɩɩlɩzɩ́ bɩwɩ́lɩ yɩ nɛ́ bʊrɔ gɛ Kezeŋa Ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńga wɔɔdɔ́ yɩ sɩsɩ: «Bɛɛ cé, ɩráa noódoozo wɛ bánjáádɩ nya.
19 Enquanto Pedro ainda refletia sobre a visão, o Espírito lhe disse: “Três homens vieram procurá-lo.
20 Kpɛdɩ́ ngʊrʊ́ ndí nyána wɛ ɩɖɛ́ɛ, nkatáńlaḿ síka, mɔ́ɔ́ méegédiri ná wɛ bɔkɔ́nɩ.»
20 Levante-se, desça e vá encontrar-se com eles. Não hesite em acompanhá-los, pois eu os enviei”.
21 Ńna gɛ Pétro waagʊrʊ́ ití ibó ɩna wɛ ifééri wɛ sɩsɩ: «Bɛɛ mɔ́ɔ́ gɛ mɩ́njáádɩ, wentí wɔɔgɔ́gɔ́ná na mɩ́ɩ.»
21 Pedro desceu e disse aos homens: “Eu sou quem vocês procuram. Por que vieram?”.
22 Ngɛ bɛlɛ́ beevééri yɩ sɩsɩ: «Róóma ńba-dɛ́ɛ sɔ́ɔ́jawá-dɛ́ɛ kʊ́bɔnɩ́ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ weegédíri ná ɖáa. Kʊ́bɔnɩ́ ɩmʊ́ ɩjɔɔ́ɔ bɩlɛ́ nɛ́, ɩgɛ́ɛ ɩrʊ́ weení ɩzɩɩzɛ́ɛ nɛ́ gɛ, wénzewɔ́ɔ Ɩsɔ́ɔ, bɩka Yahúúɖuwá rɩ́ŋa ɩbá bazʊwáána yɩ. Ɩsɔ́ɔ-dɛ́ɛ malááyɩ́ka naárʊ wɔɔgɔnɩ ná ifééri yɩ sɩsɩ íkediri bayáa nya nbó na ɩnɩ́ɩ wentí sɩ nvééri yɩ nɛ́.»
22 Eles responderam: “Cornélio, um oficial romano, nos enviou. Ele é um homem devoto e temente a Deus, respeitado por todos os judeus. Um santo anjo o instruiu a chamar o senhor à casa dele para que ele ouça sua mensagem”.
23 Ngɛ Pétro weeyéle basʊ́ʊ ɖaána-daá boɖóo ɩjɔ́.
23 Então Pedro convidou os homens para se hospedarem ali aquela noite. No dia seguinte, foi com eles, acompanhado de alguns irmãos de Jope.
24 Bɩlɛ́ bɩdɛ́ɛ kiivé nɛ́ gɛ baadála Sezarée. Kɔrɩnɛ́ɛyɩ ɩlɛ́ wóńdúuzi igoobíre na ɖɔndɩnáa káŋ́‑káŋ́ bɔjɔɔ́ɔ baɖamáa wɛ.
24 Chegaram a Cesareia no dia seguinte. Cornélio os esperava e havia reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Sáátɩ wenkí Pétro waadála sɩ ɩsʊ́ʊ ɖɔ́ nɛ́, ngɛ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ waagágʊ́rʊ́ ɩkɔ́nɩ ɩsɩ́ŋ yɩ, ɩká ɩɖʊná-rɔ waazá-daá sɩ ikúu yɩ tɛ́ɛ́dɩ.
25 Quando Pedro chegou à casa, Cornélio veio ao seu encontro e prostrou-se diante dele, adorando-o.
26 Ngɛ Pétro waagʊ́sɩ yɩ ɩtɔ́ yɩ sɩsɩ: «Aayɩ́ nkalá bɩlɛ́! Kʊrʊ́ ɩsɔ́ɔ́dáá, mɔ́ɔ́ ɖʊɖɔ mɛ́gɛ́ɛ ɩrʊ́ gɛ.»
26 Mas Pedro o levantou e disse: “Fique de pé! Eu sou apenas um homem como você”.
27 Ngɛ waagʊrʊ́ ɩ́na Pétro bánlám faawɩ́ɩ bacáŋ bɛɖɛ́ɛ basʊ́ʊ. Baazʊ́ʊ nɛ́, ngɛ Pétro waana ɩráa ɖabata tuuzée nɛ́.
27 Os dois conversaram e depois entraram na casa, onde muitos outros estavam reunidos.
28 Ngɛ weevééri wɛ sɩsɩ: «Mɩ́nyɩ bɩlɛ́ sɩsɩ bɩdafa nɩ́bááwʊ sɩsɩ Yahúúɖu na yíri bála ɖɔndɩ́rɛ yáá itóndúu ɩjɔ́. Amá, Ɩsɔ́ɔ weeyéle madɩlɩ́ sɩsɩ bɩdɔmɔɔná mamaazɩná naárʊ sɩsɩ ɩdɛkɛ́ɛ bónduú ɩjɔ́ nɛ́, yáá ɩdɛkɛ́ɛ ɩrʊ́ ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńnɩ́ nɛ́.
28 Pedro lhes disse: “Vocês sabem que nossas leis proíbem que um judeu entre num lar gentio como este ou se associe com os gentios. No entanto, Deus me mostrou que não devo mais considerar ninguém impuro ou impróprio.
29 Bɩdɩɩná gɛ míídíri bakáyáa ma nɛ́, mádatáńlaḿ nɔwɛ́ya nakɩ́rɩ; máájáŋ́ magágʊ́rʊ́ mɔgɔ́nɩ. Lɛlɛɛɖɔ́ mɔ́zɔɔlɛ́ɛ manɩ́ɩ wenbí bʊrɔɔzɩ́ mɩ́ɩgáyáa ma nɛ́.»
29 Por isso, vim assim que fui chamado, sem levantar objeções. Agora digam por que vocês mandaram me buscar”.
30 Ngɛ Kɔrɩnɛ́ɛyɩ sɩsɩ: «Sinje wɛ́ nánásá nɖɔ́, ɖaanɩ́ŋa kéréfu natúdoozo bɩlɛ́ mɔ́wɛ mɛ́nzɛɛ́ Ɩsɔ́ɔ mɛ́dɛ́ɛ cé gɛ, sɩ mɔdɔ́ na mozú nɛ́, bɛɛ abaalʊ́ naárʊ nbɩlɛ́ máázá-daá, izóóna kpɩná ánɖée palɩ‑palɩ nɛ́.
30 Cornélio respondeu: “Quatro dias atrás, eu estava orando em casa por volta deste mesmo horário, às três da tarde. De repente, um homem vestido com roupas resplandecentes apareceu diante de mim.
31 Ngɛ wɔɔdɔ́ ma sɩsɩ: “Kɔrɩnɛ́ɛyɩ, Ɩsɔ́ɔ waanɩ́ɩ nyɛ́dɛ́ɛ sʊlʊ́ńdɩ, waana ɖʊɖɔ nŋɩ́nɩ́ nyánnɩɩ́ ɩráa kʊnyɔḿ nyánzɩnáa wɛ nɛ́.
31 Ele me disse: ‘Cornélio, Deus ouviu sua oração e se lembrou de suas esmolas.
32 Bɩlɛ́ nɛ́, tiri ɩráa Yopée tɛ́ɛ́dɩ-daá bakáyáa Simɔ́ɔnɩ bándayaá yɩ sɩsɩ Pétro nɛ́ ɩkɔ́nɩ. Ɩwɛ Simɔ́ɔnɩ tɔná-dʊ́ʊ-dɛ́ɛ, tenkú-jɔ́.”
32 Agora, envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar’.
33 Ngɛ máájáŋ medíri bakáyáa nya. Nyána konkárɩ́, nyɔ́ɔ́ ɖʊɖɔ nyéédísi ngɔ́nɩ nɛ́. Tɔ́ɔ, lɛlɛɛɖɔ́ ɖárɩ́ŋa ɖóózúlíki Ɩsɔ́ɔ ɩzá-daá sɩ ɖɩnɩ́ɩ wentí tɩrɩ́ŋa Ɖádʊ́ʊ weevééri nya sɩsɩ ńvéeri ɖáa nɛ́.»
33 Assim, mandei buscá-lo de imediato, e foi bom que tenha vindo. Agora estamos todos aqui, esperando diante de Deus para ouvir a mensagem que o Senhor mandou que você nos trouxesse”.
34 Ngɛ Pétro waabáázɩ ŋmatɩrɛ sɩsɩ: «Móóyúú mana sɩsɩ toovonúm, Ɩsɔ́ɔ-jɔ́ nɛ́, naárʊ takɩ́lɩ ɩrɔwʊ́.
34 Então Pedro respondeu: “Vejo claramente que Deus não mostra nenhum favoritismo.
35 Amá, báa laadɔ́ɔ wenká-daá gɛ ɩrʊ́ wɛ gɛ wénzewɔ́ɔ yɩ bɩka wánlám wenbí bɩzɩɩzɛ́ɛ nɛ́, ɩdɔ́m mɔɔ́ɔ yɩ gɛ.
35 Em todas as nações ele aceita aqueles que o temem e fazem o que é certo.
36 Ɩsɔ́ɔ weegéjéle Israyɛ́ɛlɩ bíya ɩdɛ́ɛ tɔ́m; tɔ́m tɩḿ gɛ Laabáárʊ Kífeńgi kɩ́ngɔnáa fɛɛzɩrɛ nɛ́. Ngɛ Yeésu Krísto gɛ waabaná ifééri wɛ tɩ. Yeésu Krísto ɩmʊ́ ɩdɩɩná ɩráa rɩ́ŋa.
36 Esta é a mensagem de boas-novas para o povo de Israel: Há paz com Deus por meio de Jesus Cristo, que é Senhor de todos.
37 Mɩ́nyɩ wenbí bɩɩlá Yudée laadɔ́ɔ rɩ́ŋa-daá nɛ́. Galilée laadɔ́ɔ-daá gɛ bɩɩgábáázɩ́ ná, Yaayá waalá waázu ilíri ɩráa lɩ́m-daá ɩsɔ wɛ túúbá lɩ́m wɔ́rɔ́ nɛ́ gɛ bɩɩlá bɩlɛ́.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, começando na Galileia, depois do batismo que João proclamou.
38 Ɩsɔ́ɔ weegédísi Kezeŋa Ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńga Yeésu Nazarɛ́ɛtɩ ńnɩ́-rɔ ɩfa yɩ ɖóni. Yeésu ɩmʊ́ weegili ná báa lé wánlám ɩráa kazɔ́ɔ bɩka wánwaazɩ́ wenbá barɩ́ŋa bɔwɛ Sitáánɩ-dɛ́ɛ yíko-daá nɛ́. Ɩsɔ́ɔ fʊ́nzɩ́ŋɛ́ɛ ɩwɔ́rɔ́ nɛ́ gɛ wánlám bɩlɛ́.
38 Sabem também que Deus ungiu Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Então Jesus foi por toda parte fazendo o bem e curando todos os oprimidos pelo diabo, porque Deus estava com ele.
39 Ɖɔ́ɔ́ ɖáázɩ́ŋ wenbí bɩrɩ́ŋa waalá Yahúúɖuwá-dɛ́ɛ laadɔ́ɔ-daá na Yerusalɛ́ɛm tɛ́ɛ́dɩ-daá nɛ́-dɛ́ɛ seríya. Yeésu ɩmʊ́, baagá yɩ ɖɛ́nɩ-rɔ bakʊ yɩ.
39 “E nós somos testemunhas de tudo que ele fez em toda a Judeia e em Jerusalém, onde o mataram. Penduraram-no numa cruz,
40 Ɩnáábɩ́lɛ́ Ɩsɔ́ɔ weevéézi ɩlɩ́ɩ ɩsɩɖáa-daá wɛ́ náádoozo wɩ́rɛ; iyéle bana yɩ.
40 mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e permitiu que ele fosse visto,
41 Amá, bɩdɛkɛ́ɛ ɩráa rɩ́ŋa waana ná yɩ, wenbá Ɩsɔ́ɔ waavʊ́ńlɩzɩ́ wɛ nɛ́ beriké baana ná yɩ. Bɛlɛ́ gɛ ɖɔ́ɔ́ wenbá ɖána yɩ ɖééɖí ɖɩnyɔ́ɔ Ɩsɔ́ɔ weevéézi yɩ ɩlɩ́ɩ ɩsɩɖáa-daá wɔ́rɔ́ nɛ́.
41 não por todo o povo, mas por nós que fomos escolhidos por Deus de antemão para sermos suas testemunhas. Nós fomos os que comemos e bebemos com ele depois que ele ressuscitou dos mortos.
42 Waazɩ́ɩ́zɩ ɖáa sɩsɩ ɖíkíli ɖɩlá waázu ɖifééri ɩráa rɩ́ŋa sɩsɩ ɩmʊ́ Yeésu gɛ Ɩsɔ́ɔ waalɩzɩ́ sɩsɩ ɩ́fʊʊná weezíni-dɩnáa na ɩsɩɖáa tɔ́m.
42 E ele nos mandou anunciar sua mensagem em toda parte e testemunhar que Deus o designou juiz dos vivos e dos mortos.
43 Anɖébiwá rɩ́ŋa waalɩzɩ́ ɩdɛ́ɛ seríya sɩsɩ weení ɩrɩ́ŋa waava yɩ toovonúm nɛ́, ɩmʊ́ Yeésu ɩdɛ́ɛ yíko-daá, Ɩsɔ́ɔ wɛ́njɛ́m bʊdʊ́ʊ ɩdɛ́ɛ alaháácɩ́wá.»
43 É a respeito dele que todos os profetas dão testemunho, dizendo que todo o que nele crer receberá o perdão de seus pecados por meio de seu nome”.
44 Pétro ɩjáŋ ɩwɛ wánŋmatɩ́ tɔ́m bíya bana gɛ, Kezeŋa Ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńga weedí wenbá barɩ́ŋa bɔwɛ bénwelesí tɔ́m nɛ́ bɔrɔ.
44 Enquanto Pedro ainda falava, o Espírito Santo desceu sobre todos que ouviam a mensagem.
45 Ńna gɛ bɩɩlá Yahúúɖuwá baava Yeésu toovonúm baagálaazɩ Pétro nɛ́ bítí. Káma, baana Kezeŋa Ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńga Ɩsɔ́ɔ waala kʊjɔɔwʊ nɛ́ weegédi bɩkpɛdɩ́na wenbá bɛdɛkɛ́ɛ Yahúúɖuwá nɛ́ ɖʊɖɔ-rɔɔzɩ́ nɛ́.
45 Os discípulos judeus que acompanhavam Pedro ficaram admirados de que o dom do Espírito Santo também fosse derramado sobre os gentios,
46 Káma, bánnɩɩ́ bɛlɛ́ bánŋmatɩ́ kʊnʊmɩ́nɩ ndɩ‑ndɩ baasɩ tɩ nɛ́; bɩka babá bánzám Ɩsɔ́ɔ bɔ́nɖɔɔzɩ́ yɩ. Ńna gɛ Pétro sɩsɩ:
46 pois os ouviram falar em outras línguas e louvar a Deus. Pedro perguntou:
47 «Kezeŋa Ɖacɩrɩ‑cɩrɩ ńga kaavʊ́ńdiḿ ɖɔ́rɔ́ɔ́zɩ́ nɛ́, keedi ná bɔrɔ ɖʊɖɔ bɩlɛ́. Bɩlɛ́ nɛ́, naárʊ wánbɩɩzɩ́ ikízi sɩ ídénlirí wɛ lɩ́m-daá?»
47 “Pode alguém se opor a que eles sejam batizados agora que, como nós, também receberam o Espírito Santo?”.
48 Ngɛ waava wɛ́ɖɛ sɩsɩ bélíri wɛ lɩ́m-daá na Yeésu Krísto-dɛ́ɛ yɩ́ɖɛ-daá. Ngɛ bɛlɛ́ baavɩ́nɩ yɩ sɩsɩ ɩ́tasɩ ɩcɔɔná bɛḿ cʊ́kɔ.
48 Então ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Depois, pediram que Pedro ficasse com eles alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.