Romanos 7
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs VC
1 Jesucrístbeyeca cats̈átanga, ts̈ëngaftanga s̈motáts̈ëmbo nts̈amo chë leyënga ents̈angbiama inétsemnama; ts̈ëngaftanga s̈motáts̈ëmbo, nts̈amo chë leyiñe tojtsayancá canÿe ents̈á chaotsamamna, nÿe chë ents̈á tojtsainëntscuana chábioye jtsemándayana.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Chcasna, canÿe bouamna shembása, nts̈amo chë leyiñe endayancá bontsemna chabe boyáftaca jëftsemnana, chë boyá tuainëntscuana; pero chë boyá tojtsóbanësna, chë leyiñe endayana, chë shemna canÿa jtoquédana, chë boyabiama ndëmandaná ca.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Y chca, chë shema inÿe boyabásaftaca chabe boyábioye tbojaingñé, chë boyá cabá vida totsóbomñe ora, chë shemna jtsabáinana chabe boyábioye ínÿaftaca ingñayá ca. Pero chabe boyá tojtsóbanëse, chë leyiñe endayana chë shemna canÿa jtoquédana, chë boyabiama ndëmandaná ca, y cha jtsobenana ínÿaftaca jtobouamayana; y chca tojama ora, boyábioye ínÿaftaca íngñayana ndoñe ntsemnana.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 Ts̈ëngaftanga chë os̈buachiyëngaftácnaca cachcá endmëna; ya ndoñe más chë léyeca mandánënga ques̈mátsmëna, er Cristo tojanóbana ora s̈mojánbocna, mo chë soyëngama obanënga cuafjoquedangcá, ínÿabe ents̈anga jtsemnama, Crístbenga, ndabiama Bëngbe Bëtsá tojanma cháuatayenama; y chca jtsemnëse, bënga bëtscá soyënga nts̈amo ts̈abá yomncá chamotsamama, Bëngbe Bëtsá jasérviama.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Bënga chë nÿe nts̈amo cabënga imnabos̈cá monjaniyena ora, chë ley enjanoservena bëngbe ainaniñe chamotsebomnama bacna soyënga jamama puerte bëts juabnënga, nÿe bënga ts̈abá jtsomñama. Ba bacna soyënga tmonjanma, y chë causa bënga s̈onjánamna nÿetsca tescama castigánënga jtsemnama, mo Bëngbe Bëtsabe bominÿiñe nÿetsca tescama obanënga cuaftsemncá.
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Pero mora Bëngbe Bëtsá s̈ojatsebacá chë léyeca ndëmandánënga chamotsemnama; chë ley tempo enjamna bëngbiama mo canÿe amëndayacá. Pero mora bënga chë leyama mo obanëngcá montsemna; chca, bënga ndoñe chamondëtsiyenama nts̈amo tempo enjamncá, chë uabemana leyë́ngaca mandánënga, y aíñe tsmëcá chamotsiyenama, nts̈amo chë Uámana Espíritu iuamcá bënga vida chamotsebomnama.
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Báseftanga muanjayana cach ley bacna soye yomna ca; ndegombre, chë ley ndoñe chca quenátsmëna. Chë léyeca ats̈e ts̈abá sëndë́tats̈ëmbo ndayá yomna bacna soye jamana. Ats̈e ndocna te matijántats̈ëmbona ndayá yomna chë “ínÿabioye jtsánts̈abos̈ana”, “ínÿabioye ndoñe cattsants̈abos̈e ca” chë leyiñe ndoñe matmënjanábemëse.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Pero bacna soyënga jamama juabnënga ats̈e bomna causa tonjanma, ats̈e puerte chaitsebos̈ama chë ndoñe s̈onjamna jtsebos̈ana soyënga; y chca chë juabnë́ngaca tonjanopasá, ats̈e chë leyënguiñe ndayá iuayanama jtsejuabnayëse. Er ndocna ley tondmëna ora, ents̈á ndoñe ntsetats̈ëmbuana ndayá yomna bacna soye jtsamana.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Canÿe tempo enjamna, chora ats̈e sënjaniyena leyëngama ntsetats̈ëmbcá, pero nts̈amo leyiñe iuayancá sënjanabuátmana ora, ndayá jamama ndoñe yonjamnama, ats̈e sënjanonts̈é chë bacna soyënga jamama juabnë́ngaca mandaná jtsemnama;
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 y chora ats̈e sënjántats̈ëmbona, chë causa s̈ojtsanmëna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama, mo Bëngbe Bëtsabe bominÿiñe nÿetsca tescama obaná cuaftsemncá. Bëngbe Bëtsá chë mando tojanma, ats̈e chë nÿetsca tescama yomna ts̈abe vida jtsebomnama chayobenama, chë ley jtseyeunanëse; pero ndoñe chiyatanobedecé causa, chë mando tonjanma ats̈e chas̈otsemna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Chë leyents̈a mandiñe inÿe soyënga ndoñe s̈onjétsemna jamama ca yojtsayánayeca, chë bacna soyënga jamama juabnënga áts̈beñe, s̈monjaningñé bacna soyënga jamama; y chë mando bétsemnama, chë bacna soyënga jamama juabnënga tmonjanma ats̈e chas̈otsemna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama, mo Bëngbe Bëtsabe bominÿiñe nÿetsca tescama obaná cuaftsemncá.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Pero bënga mënts̈á mochjayana: chë leyna ts̈abe soye endmëna, er Bëngbe Bëtsábiocana tojanóbocna, y chë mandë́ngnaca Bëngbe Bëtsábiocana tojanóbocna ca; chiñe endayana ndayá ts̈abá yomna jamana y chca ts̈abá jtsemnana.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Y asna, ¿quem ts̈abe soye tojanma ats̈e chas̈otsemna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama, mo Bëngbe Bëtsabe bominÿiñe nÿetsca tescama obaná cuaftsemncá? ¡Ndoñe, ndegombre ndoñe! Chë bacna soyënga jamama juabnënga ats̈e bomna causa, chca áts̈eftaca tonjanopasá. Chë ts̈abá yomna sóyeca, chë bacna soyënga jamama juabnënga tmonjanma ats̈e chas̈otsemna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama. Chca chë juabnë́ngaca tonjanopasá, ents̈anga jobenayama jtsetats̈ëmbuama ndayá yomna bacna soye jamana; y chë mando, bacna soye jamama ndoñe yondmëna ca jtsichámuana causa, nÿetsca ents̈anga mondobena jinÿana canÿe bacna soye, mo canÿe puerte bëts bacna soycá.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Bënga mondë́tats̈ëmbo chë ley Bëngbe Bëtsabe ley yomnama, pero ats̈na nÿe canÿe ents̈á sëndmëna, canÿa nÿets tempo nÿe bacna soyënga jamama juabnë́ngaca mandaná.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Ndegombre ndoñe ques̈nátësertana nts̈amo sëntsamcá, er ndoñe ntsamana ndayá jamama stsebos̈cá, pero aíñe jtsamana ndayá jamama ndoñe s̈ontsogustancá.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Pero chë ats̈be ainaniñe stsejuabná ndoñe ts̈abá tontsemna soye stsamëse, ndayama leyiñe iuayana ndoñe candmëna ntsamana ca, chca ats̈e jtsinÿanÿnayana chë ley ndegombre ts̈abe soye yomnama.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Chcasna, ats̈e ya ndoñe ntsemnana chë chca tojtsamá, ndayá chë bacna soye jamama ats̈be ainaniñe yomna juabnënga jtsamana ats̈e chca jamama.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Ats̈e sëndë́tats̈ëmbo, ats̈be ainaniñe tondaye yontsemna nts̈amo ts̈abá yomncá ats̈e jamama. Masque së́ntsebos̈e nts̈amo ts̈abá yomncá jamama, ndoñe quetsátobena chca jamama.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Ats̈e ndoñe quetsátama chë ts̈abe soye ndayá jamama sëndbos̈cá, pero aíñe së́ntsama chë bacna soye ndayá jamama ndoñe sëndbos̈cá.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Chë ndayá ndoñe jamama sëntsebos̈cá stsamëse, chca jtsayanana, ats̈e ya ndoñe stsemna chë chca yojtsamá, sinó chë bacna soye jamama ats̈be ainaniñe yomna juabnënga chca yojtsama.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Chca, ats̈e tijátats̈ëmbona ndayá áts̈eftaca yojtsopasánana; masque, nts̈amo ts̈abá yomncá jamama stsebos̈e, bacna juabnënga sempre jtsemándayana ats̈e bacna soye chaimama.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Ats̈be ainanoca puerte sëntsoyejuá, Bëngbe Bëtsábiocana yóbocana mandëngama.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Pero ats̈e sënjínÿena inÿe soye áts̈eftaca yojtsopasánama; chë bacna soye jamama ats̈be ainaniñe yomna juabnënga yojtsama ats̈e ndoñe ntjamama nts̈amo ats̈be juabnoca yomna mo ndegombre soycá, mo chë bacna soyë́ngaca mandaná cuaftsemncá.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 ¡Ts̈a lastema ats̈biama! Chë bacna soye jamama juabnënga áts̈beñe entsemánda, y entsama ats̈e chas̈otsemna nÿetsca tescama castiganá jtsemnama, mo Bëngbe Bëtsabe bominÿiñe nÿetsca tescama obaná cuaftsemncá. ¿Nda nanjobenaye chents̈ana ats̈e jatsbocama?
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Nÿe Bëngbe Bëtsá endmëna nda yobena ats̈e jatsbocama, Bëngbe Utabná Jesucrístbeyeca. Chábioye chama mochtsatschuanaye. Ats̈be ainanoca ats̈e aíñe sëntsejuabná chë ley puerte ts̈abe soye yomna ca, y jobedésama së́ntsebos̈e; pero chë bacna soye jamama áts̈beñe yomna juabnë́ngaca, ats̈e bacna soyënga së́ntsama, nts̈amo chë juabnënga s̈ontsemandacá.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.