Lucas 8
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NVT
1 Chca tojanopasá chents̈ana, Jesús bëts y base pueblënguëjana yojánana, ts̈abe noticiënga Bëngbe Bëtsabe amë́ndayama ents̈anga abuátambaye y abuayiynaye. Chë bnë́tsana uta uatsjéndayëngna cháftaca imojtsajna.
1 Pouco tempo depois, Jesus começou a percorrer as cidades e os povoados vizinhos, anunciando as boas-novas a respeito do reino de Deus. Iam com ele os Doze
2 Básefta shembásengnaca imojtsetjëmbambnaye; chë́ngbents̈ana Jesús bacna bayëjënga tojtanëbuacna y s̈ocanëngama tojanashná. Chënga imojamna, María chë Magdalena ca uabobainá, ndábents̈ana Jesús canÿsëfta bacna bayëjënga tojtanëbuacna;
2 e também algumas mulheres que tinham sido curadas de espíritos impuros e enfermidades. Entre elas estavam Maria Madalena, de quem ele havia expulsado sete demônios;
3 Juana, Cuzbe shema (Cuza yojamna rey Heródesbe canÿe uajabuachaná); Susana y inÿe shembásenga; chëngna chë imojánbomna soyë́ngaca chë́ngbioye imojanëjabuáchana.
3 Joana, esposa de Cuza, administrador de Herodes; Susana, e muitas outras que contribuíam com seus próprios recursos para o sustento de Jesus e seus discípulos.
4 Ba pueblënguents̈ana mallajta ents̈anga tmojánbocana Jesús jinÿama. Ba ents̈anga jouenama tmojanobeconá ora, Jesús mënts̈á tojanacuntá:
4 Certo dia, uma grande multidão, vinda de várias cidades, juntou-se para ouvir Jesus, e ele lhes contou uma parábola:
5 “Canÿe, canÿe jená jénaye jaujquëshama yojë́ftsebocna. Yojtsëjquëshaye orna, básefta jénaye benache juachañe yojuatquë́cjana; chiñna ents̈anga imojtsebotájaye, y jaja shlofts̈ënga imojástjajna y imojtsósañe.
5 “Um lavrador saiu para semear. Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, onde foram pisadas, e as aves vieram e as comeram.
6 Inÿe meshëngna ndëts̈benguiñe yojuatquë́cjana. Yojuábocna orna, betsco yojtsábojo, chë fshantsiñe ndoñe yapa búyeshe yonjamna causa.
6 Outras caíram entre as pedras e começaram a crescer, mas as plantas logo murcharam por falta de umidade.
7 Inÿe meshëngna uchmë́shangañe yojuatquë́cjana y chë uchmëshangá lempe yojtsatscué, chë jénayeca cánÿiñe yojuábocna ora.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos, que cresceram com elas e sufocaram os brotos.
8 Inÿe meshëngna, uanguaniñe yojuatquë́cjana. Yojuájua orna, bëtscá yojuashájona; canÿe jénayents̈ana nÿa mo patse meshënga yojuashájona.”
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita cem vezes maior que a quantidade semeada”. Quando ele terminou de dizer isso, declarou: “Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
9 As chora chabe uatsjéndayënga tmojantjá: —¿Nts̈amo chë cuento yojtsayana ca?
9 Seus discípulos lhe perguntaram o que a parábola significava.
10 Y Jesús tojanë́yana: —Bëngbe Bëtsá ts̈ëngaftanga cmontsinÿanÿná nÿetsca chë mo iytëmencá yomna soyënga chabe amë́ndayama, pero chë ínÿengbioyna ndoñe; chë soyëngama chënga lempe cuentë́ngaca sëntsëtsëtsná. Chca, masque corente chamotsafs̈na, ndoñe chamondobená Bëngbe Bëtsabe soyënga jinÿama; y masque becá quem soyënga chamouena, ndoñe queochátësertana ca.
10 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino de Deus, mas uso parábolas para ensinar os outros, a fim de que, ‘Quando olharem, não vejam; quando escutarem, não entendam’.
11 “Chë cuento mënts̈á endayana: Chë jénaye Bëngbe Bëtsabe palabra entsemna.
11 “Este é o significado da parábola: As sementes são a palavra de Deus.
12 Chë benache juachañe yojuatquë́cjana básefta jénaye endayana chë básefta ents̈anga Bëngbe Bëtsabiama soyënga tmojouenënga; pero chora Satanás betsco jabana chënga Bëngbe Bëtsabe palabra jabétsabuajuanama, chca, chënga ndoñe chamondëtsos̈buáchema y bacna soyënguents̈ana ndatsebácanënga chamotsemnama.
12 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem, mas o diabo vem e a arranca do coração deles e os impede de crer e ser salvos.
13 Inÿe ents̈anga mondmëna mo chë ndëts̈benguiñe yojuatquë́cjana jenaycá. Chë ents̈angna Bëngbe Bëtsabe palabra jouenana y oyejuayënga jtsemnana. Pero ndoñe nÿets tempo chana jocochájuana; y chca, ndoñe bayté Bëngbe Bëtsáftaca ntjëftsemnëngana, cha ndoñe yapa tmontsas̈buaché causa. Inÿenga mochantsë́buayënja y Bëngbe Bëtsábeñe betsos̈buáchiyama mochanjasúfrianga; chë causa, Bëngbe Bëtsabe palabra cachcá chënga mochanjesonÿaye.
13 As sementes no solo rochoso representam os que ouvem a mensagem e a recebem com alegria. Uma vez, porém, que não têm raízes profundas, creem apenas por um tempo e depois desanimam quando enfrentam provações.
14 Inÿe ents̈anga mondmëna mo chë uchmë́shangañe yojuatquë́cjana jenaycá. Chëngna Bëngbe Bëtsabe palabra jouenana, pero quem luarents̈a soyë́ngaca oyejuayënga jtsemnama yapa jesenójuabnayana, y mallajta crocénana y ba soyënga jtsebomnama yapa jésebos̈ana; chama y ba soyëngama yapa enócochinÿena causa, Bëngbe Bëtsabe soyëngama echantsebnë́tjomba y ndoñe quemochátama nts̈amo Bëngbe Bëtsá tojayancá.
14 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações, riquezas e prazeres desta vida, de modo que nunca amadurecem.
15 Inÿe ents̈angna mondmëna mo chë uanguaniñe yojuatquë́cjana jenaycá. Chëngna Bëngbe Bëtsabe palabra botamana mochanjouena; ts̈abe ainánaca Bëngbe Bëtsabe palabriñe jtsos̈buáchiyama jtseprontánëngana. Mo canÿe betiye puerte ts̈abá tojtseshajuancá, chënga bëtscá ts̈abe soyënga Bëngbe Bëtsabiama mochántsama. Chca mochántsama, Bëngbe Bëtsábeñe jtsos̈buáchiyëse y nÿetsca soyënguiñe puerte uantadënga jtsemnëse ca” —Jesús tojanabuayená.
15 E as que caíram em solo fértil representam os que, com coração bom e receptivo, ouvem a mensagem, a aceitam e, com paciência, produzem uma grande colheita.”
16 “Ndocná canÿe uajuinÿanë́sha juajuínÿenana, chents̈ana ndaye sóyeca chësha jtsëstama o jutsnë́sha tajsoye jtsajájuama; juajuínÿenana ndayá tsbanánoca juajájuama, chë luarents̈e amashjuanëngbiama chaotsebínÿnama.
16 “Não faz sentido acender uma lâmpada e depois cobri-la com uma vasilha ou escondê-la debaixo da cama. Pelo contrário, ela é colocada num pedestal, de onde sua luz pode ser vista pelos que entram na casa.
17 Er ndocna yoiytë́mena soye, ntjinÿcá queochaisoquéda, y chë ents̈angbiama ndótats̈ëmbo soye, ntsotats̈ëmbcá queochaisoquéda.
17 Da mesma forma, tudo que está escondido será revelado, e tudo que está oculto virá à luz e será conhecido por todos.
18 “Chcasna, botamana s̈mochjouena, er nda Bëngbe Bëtsabe soyëngama ts̈abá tbojosertá, Bëngbe Bëtsá echanjama cha más ba soyëngama chabosertama; pero nda chë soyëngama ndoñe tontsebos̈á, chë nÿe bats̈á ibosertana soyëngama bochántsebnatjëmba ca” —Jesús tojánayana.
18 “Portanto, ouçam com atenção! Pois ao que tem, mais lhe será dado, mas do que não tem, até o que pensa ter lhe será tomado”.
19 Chora, chabe mamá y chabe cats̈átanga chë Jesús yojtsemnents̈e tmojánashjajna, pero ndoñe imontsobena chábioye jobéconana, yapa ents̈anga causa.
19 Então a mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiram chegar até ele por causa da multidão.
20 As canÿa Jesúsbioye mënts̈á tbojaniyana: —Acbe mamá y acbe cats̈átanga shjoca montsemna y montsebos̈e aca jinÿama ca.
20 Alguém disse a Jesus: “Sua mãe e seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo”.
21 As Jesús tojánayana: —Chë Bëngbe Bëtsabe palabra tmojouenënga y nts̈amo tmojouencá tmojtsamënga jtsemnana ats̈be mamá y ats̈be cats̈átanga, ats̈be ndegombre pamíllanguents̈ënga ca.
21 Jesus respondeu: “Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam”.
22 Canÿe te, Jesús chabe uatsjéndayëngaftaca canÿe barquë́shoye tojánamashëngo y chënga tojanë́yana: “Uafjajónaye chenguana cuajna ca.”
22 Certo dia, Jesus disse a seus discípulos: “Vamos para o outro lado do mar”. Assim, entraram num barco e partiram.
23 y imojtsenachnëjuanëntscuana Jesús yojtsomaná. Ndeolpe, chë béjayiñe corente jabuache binÿia yojóshjango y yojonts̈é béjaye chë barquë́shoye jtsobuajútjiana. Y chca, chëngbiama puerte resjo yojtsemna.
23 Durante a travessia, Jesus caiu no sono. Logo, porém, veio sobre o mar uma forte tempestade. O barco começou a se encher de água, colocando-os em grande perigo.
24 Chora chë uatsjéndayënga tmojána Jesús jetsefs̈enama y mënts̈á tmojaniyana: —¡Buatëmbayá! ¡Buatëmbayá! ¡Montsenatjë́mbambana ca!
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: “Mestre, Mestre, vamos morrer!”. Quando Jesus despertou, repreendeu o vento e as ondas violentas. A tempestade parou, e tudo se acalmou.
25 Chents̈ana Jesús chabe uatsjéndayënga tojanë́yana: —¿Bëngbe Bëtsá ts̈ëngaftanga jujabuáchama yobenama, cabá ndoñe s̈montsos̈buaché ca?
25 Então ele lhes perguntou: “Onde está a sua fé?”. Admirados e temerosos, os discípulos diziam entre si: “Quem é este homem? Quando ele ordena, até os ventos e o mar lhe obedecem!”.
26 Chents̈ana Gerasa ca uabaina luaroye tmojánashjajna, Galilea ndirichiñe.
26 Então chegaram à região dos gadarenos, do outro lado do mar da Galileia.
27 Jesús fshantsoye tojánastjango ora, chë pueblocana canÿe ents̈á chábioye tojánabo. Cha ya bayté bayëjbe juabna yojtsebomna, ndocna ents̈ayá yonjanichë́tjona; y yebniñe ndoñe yonjaniyena, sinó obanëngbe cuevëshënguenache.
27 Quando Jesus desembarcou, um homem possuído por demônios veio ao seu encontro. Fazia muito tempo que ele não tinha casa nem roupas e vivia num cemitério fora da cidade.
28 Chë ents̈á, Jesúsbioye tbojáninÿe ora, chabe natsanoica yojoshëntsaments̈iye y mënts̈á yojtsáyebuache: —¿Ndayá áts̈eftaca cojtsebos̈e, Jesús chë celoca Bëngbe Bëtsabe Uaquiñá? ¡Diosmanda ndoñe s̈catjatsets̈ená ca!
28 Assim que viu Jesus, gritou e caiu diante dele. Então disse em alta voz: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Suplico que não me atormente!”.
29 Chca tbojaniyana, er Jesús tojanmandá chë bacna bayëjbe juabna chábents̈ana chauesebocnama. Ba soye chë bayëja yojánama chë ents̈á ndoñe ts̈abá chaotsemnama. Chë ents̈anga imojuamana cucuats̈ents̈ana y shecuats̈ents̈ana cha jtsëtsbuayana bonguana chaotsemnama, pero chana jtsatabebiana, y chë bacna bayëjbe mándoca ents̈anga ndoyena luarëngoye yojánachana.
29 Pois Jesus já havia ordenado que o espírito impuro saísse dele. Esse espírito tinha dominado o homem em várias ocasiões. Mesmo quando era colocado sob guarda, com os pés e as mãos acorrentados, ele quebrava as correntes e, sob controle do demônio, corria para o deserto.
30 Jesús chë boyabásabioye tbojantjá: —¿Nts̈amo cabaina ca?
30 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. “Legião”, respondeu ele, pois havia muitos demônios dentro do homem.
31 Y chë bayëjënga Jesús tmojanimpadá, chë corente uabouana tboye ndoñe chaondíchamuama.
31 E imploravam que Jesus não os mandasse para o abismo.
32 Chents̈a béconana ba cots̈ënga imnajena, tjoca imnétsosañe; as chë bayëjënga Jesús tmojanimpadá chë cots̈ë́ngbeñe jamashjnama chaualesenciama, y Jesús aíñe chca tojanalesenciá.
32 Ali perto, uma grande manada de porcos pastava na encosta de uma colina, e os demônios suplicaram que ele os deixasse entrar nos porcos. Jesus lhes deu permissão.
33 As chë bayëjënga chë ents̈ábents̈ana tmojésanbocana y chë cots̈ë́ngbeñe tmojánamashjna; y chents̈ana, chë cots̈ënga batsjocana peñës̈ëjana uafjajónayoye imojtsoshbuets̈e y yojtsatajo.
33 Os demônios saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada se atirou pela encosta íngreme para dentro do mar e se afogou.
34 Chë cots̈ënga anÿenënga chca yojopásama tmojáninÿe ora, chents̈ana tmojtsanacheta y tmojána chë soye jacuéntama chë puebloca y chiñe luarenache.
34 Quando os que cuidavam dos porcos viram isso, fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia.
35 Ents̈anga tmojánbocana ndayá tojanopasacá jinÿama, y Jesús yojtsemnoye tmojánashjajna ora, tmojáninÿe chë ents̈á chë ndábents̈ana bayëjënga tmojtanbocna, Jesusbe shecuats̈ents̈e yojtsótbemañe, ents̈ayá uichëtjoná y chabe nÿets juábnaca. Y chë ents̈anga chama corente imojouatjaná.
35 O povo correu para ver o que havia ocorrido. Uma multidão se juntou ao redor de Jesus, e eles viram o homem que havia sido liberto dos demônios. Estava sentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
36 Nts̈amo yojopasacá tmojáninÿëngna ents̈ángbioye tmojanacuntá nts̈amo chca chë bacna bayëjbe juabna uambayá chora ya ts̈abá yojtsatsmënana.
36 Os que presenciaram os acontecimentos contaram aos demais como o homem possuído por demônios tinha sido curado.
37 Chents̈ana, nÿetscanga chë Gerasa luarents̈e oyenënga Jesúsbioye imojtseimpadana chë luarents̈ana ínÿoye chaotsoñama, er chënga corente imojtsauatja. As Jesús chë barquë́shoye tojtanamáshëngo y chents̈ana tojtsanoñe.
37 Todo o povo da região dos gadarenos suplicou que Jesus fosse embora, pois ficaram muito assustados. Então ele voltou ao barco e partiu.
38 Chë ents̈á chë ndábents̈ana bacna bayëjënga tmojtanbocana, Jesúsbioye tbojanimpadá cháftaca jama chabolesenciama; pero cha ndoñe tbonjanlesenciá. Jesús tbojanmandá chauatoquedama y mënts̈á tbojaniyana:
38 O homem que tinha sido liberto dos demônios suplicou para ir com ele, mas Jesus o mandou para casa, dizendo:
39 “Acbe yebnoye motsatoñe y cochjácuntaye lempe nts̈amo Bëngbe Bëtsá acbiama tojamcá ca.”
39 “Volte para sua família e conte a eles tudo que Deus fez por você”. E o homem foi pela cidade inteira, anunciando tudo que Jesus tinha feito por ele.
40 Jesús chë uafjajónaye chenguánoica tojtanashjango ora, nÿetsca ents̈anga oyejuayënga tmojtanofja, er nÿetscanga chabiama imojanobátmana.
40 Do outro lado do mar, as multidões receberam Jesus com alegria, pois o estavam esperando.
41 Chora tojánashjango canÿe ents̈á, Jairo ca uabainá. Cha inamna chë pueblents̈e chë judiëngbe enefjuana yebnents̈a mandayá. Jesusbe shecuats̈ents̈e yojoshëntsaments̈iye y ibojtseimpadana chabe yebnoye cháuama;
41 Então um homem chamado Jairo, um dos líderes da sinagoga local, veio e se prostrou aos pés de Jesus, suplicando que ele fosse à sua casa.
42 er chë nÿe canÿe bembe cha ibnabomná, bnë́tsana uta uata bomná, chora ya jóbanama yojtsemna.
42 Sua única filha, de cerca de doze anos, estava à beira da morte. Jesus o acompanhou, cercado pela multidão.
43 Chë ents̈anguents̈e yojtsaye canÿe shembása, oboftjajuanánaca s̈ocá; cha ya bnë́tsana uta uata chca inapadecena. Lempe nts̈amo yojanbomncá ashnayë́ngbioye atóbocayiñe yojtsepochóca, y ndocná yonjobenaye cha jáshnana.
43 Uma mulher no meio do povo sofria havia doze anos de uma hemorragia, sem encontrar cura.
44 Chë shembásana stëts̈oicana Jesúsbioye yojobeconá y chabe ents̈ayá sibuájua tojanábojajo. Y cachora chë oboftjajuanana ibojtsobojuána.
44 Ela se aproximou por trás de Jesus e tocou na borda de seu manto. No mesmo instante, a hemorragia parou.
45 Chora Jesús tojanatjá: —¿Nda s̈jabojajo ca?
45 “Quem tocou em mim?”, perguntou Jesus. Todos negaram, e Pedro disse: “Mestre, a multidão toda se aperta em volta do senhor”.
46 Pero Jesús cachiñe tojánayana: —Pronto nda s̈ojábojajo, er ats̈e sënjasenté obenana áts̈bents̈ana jóbocnana, mo nda stjashna orcá ca.
46 Jesus, no entanto, disse: “Alguém certamente tocou em mim, pois senti que de mim saiu poder”.
47 Chë shembása tojáninÿe Jesús yojtsetáts̈ëmbo cha tbojánbojajuama. As chora, ngmëmnayá tojána y Jesusbe shecuats̈ents̈e yojoshëntsaments̈iye; y nÿetscangbe delante tojanobuambá, ndáyeca tbojánbojajuama, y nts̈amo cachora ts̈abá tojtanoquedama.
47 Quando a mulher percebeu que não poderia permanecer despercebida, começou a tremer e caiu de joelhos diante dele. Todos a ouviram explicar por que havia tocado nele e como havia sido curada de imediato.
48 Chora Jesús tbojaniyana: —Bembe. Bëngbe Bëtsábeñe icos̈buachéyeca shnaná contsatsmëna. Natjë́mbana motsatoñe ca.
48 Então ele disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz”.
49 Jesús cabá yojtsóyebuambnantscuana, chë judiëngbe enefjuana yebnents̈a mandayábiocana canÿa tojánashjango, y chë mandayábioye tbojaniyana: —Acbe bembe ya tontsóbana; ndoñe más chë Buatëmbayábioye matébëyabomana ca.
49 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegou um mensageiro da casa de Jairo, o líder da sinagoga, a quem disse: “Sua filha morreu. Não incomode mais o mestre”.
50 Pero Jesús chë soye tojanuena; as chë mandayábioye tbojaniyana: —Ndoñe matauatjana. Nÿe Bëngbe Bëtsábeñe cochtsos̈buáchiye y acbe bembe ts̈abá echántsatsmëna ca.
50 Ao ouvir isso, Jesus disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia, e ela será curada”.
51 Chë yebnoye tmojánashjajna ora, Jesús ndoñe tonjanalesenciá banga choye jamashjnama, nÿe Pedro, Juan y Santiago y chë shembásetembe bëtsë́tsatna aíñe.
51 Quando chegaram à casa de Jairo, Jesus não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da menina.
52 Nÿetscanga imojtsenóbos̈achiye y ngménaca imojtsóyebuambnaye, pero Jesús tojanë́yana: “Ndoñe matenóbos̈achengana. Cha ndoñe chenatóbana; cha nÿe endëtsomañe ca.”
52 A casa estava cheia de gente chorando e se lamentando, mas ele disse: “Parem de chorar! Ela não está morta; está apenas dormindo”.
53 Chë ents̈anga Jesúsbioye nÿe imojtsáfchaye, er chënga imojtsetáts̈ëmbo chë shembásetema obaná yojétsemnama.
53 A multidão riu dele, pois todos sabiam que ela havia morrido.
54 Chora Jesús chábioye tbojanábuacueshache y jabuache tbojaniyana: “¡Shembásetema, matëtsbaná ca!”
54 Então Jesus a tomou pela mão e disse em voz alta: “Menina, levante-se!”.
55 Y cha tojtanayena y cachora tojtantsbaná; y Jesús tojanamëndá chë shembásetema saná chamuajuats̈é, chaosama.
55 Naquele momento, ela voltou à vida e levantou-se de imediato. Então Jesus ordenou que dessem alguma coisa para ela comer.
56 Chë shembásetembe bëtsë́tsata puerte ojnanánata ibojtsemna; y Jesús tojanamëndá, ndayá tojanopasama ndocnábeñe ntsecuéntayana.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas Jesus insistiu que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.