Apocalipse 9
Bëngbe Bëtsa Cabëngaftaca Entsoyebuambna (KBH) vs NTLH
1 Chents̈ana chë inÿe ángel chabe trompetë́fjua tonjanájatëto, y sënjáninÿe canÿe ángel quem luaroye jastjanguana y enjétsinÿna mo canÿe estrella celocana quem luaroye cuaftsotsats̈ancá; y moye tonjánashjango ora, tmonjanoyé chë uabouana tboca atëfjnents̈a llavëfja.
1 Depois o quinto anjo tocou a sua trombeta, e eu vi uma estrela que tinha caído do céu na terra, e ela recebeu a chave do abismo .
2 Chë uabouana tboca atëfjnents̈e tonjánatëfjo, y chents̈ana becá ngona tonjanótsjua, mo bëts hornents̈a ngoncá; y chë uabouana tboye atëfjnents̈e ngona causa shinÿe tontsanibétata y nÿets celoca ena ngona enjétsemna.
2 A estrela abriu o poço do abismo, e dele saiu fumaça, como se fosse de uma grande fornalha. E o sol e o ar escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Chë ngonents̈ana ba ts̈átjaye chapulinga tmonjánbocana, y nÿets quem fshantsëjana tmonjanáshana; y chë́ngbioye obenana tmonjanats̈atá, chánaca jándbemama, mo chë juetjuama alacranëngbe obenancá.
3 De dentro da fumaça saíram gafanhotos, que desceram sobre a terra e receberam o mesmo poder que os escorpiões têm.
4 Chë́ngbioye tmonjanamëndá tondaye ntjándbemana chë shacuanënguiñe, ni ndocna nguëfshna matënguiñe, ni ndocna betiyeshiñe; nÿe chë juentsaca chë Bëngbe Bëtsabe sélloca nduinÿnanana ents̈angna aíñe.
4 Foi dito aos gafanhotos que não fizessem estragos nas ervas, nem nas árvores, nem em qualquer outra planta; somente podiam ferir as pessoas que não tivessem a marca do sinete de Deus na testa.
5 Pero ndoñe chematanalesenciá ents̈ángbioye jobáyana, ndayá nÿe jamama chënga shachna shinÿëntscuana tsets̈anana chamotsebomnama; y chë chënga monjánama chamotsebomnama tsets̈anana enjamna mo canÿe alacranbe uetjoniñcá.
5 Os gafanhotos não tiveram permissão para matar essas pessoas; eles podiam apenas torturá-las durante cinco meses. A dor que causavam nessa tortura era como a dor da picada de um escorpião.
6 Chca tempo chaojtsemna ora, ents̈anga mochántsenguaye nts̈amo jtsóbanama, chë tsets̈anënga jauántama ndoñe quemochátobena causa, pero ndoñe quemochátinÿena nts̈amo jamëse jtsóbanama; y masque ts̈a mochántsebos̈e jóbanama, chora chë́ngaftaca ndoñe chca queochatopása, mo jóbanama ndoñe tmontsobencá.
6 Naqueles cinco meses as pessoas procurarão a morte, mas não a encontrarão; vão querer morrer, mas a morte fugirá delas.
7 Chë ts̈átjaye chapulinga monjétsinÿna mo couayëngcá prontánënga jama ents̈ángaftaca jéntsjama; chëngbe bests̈as̈iñe monjanábomna mo castellano coronëshangacá, y chëngbe jubiá enjamna mo ents̈abe jubiacá.
7 Os gafanhotos pareciam cavalos prontos para a batalha. Na cabeça tinham uma coisa parecida com uma coroa de ouro, e a cara deles era como o rosto de um ser humano.
8 Stjënashe monjánbomna mo shembásabe stjënashacá, y chëngbe juatsas̈ënga mo leonbe juatsas̈ëngcá.
8 Os seus cabelos eram como cabelos de mulher, e os dentes eram como dentes de leão.
9 Chëngbe cuerpënga jenë́uyanama cochaca monjánbomna morocho soyënga, mo hierro soyëngcá, y chëngbe juatëngmiashangá tmojtsabonjná ora, chë shauenanana bëtscá enjamna, mo ba cochëshangá couayënga cuaftsasjojnacá, chë inÿengaftaca jéntsjama tmojëftsátjajo ora tojtseshauenancá.
9 As suas couraças eram parecidas com couraças de ferro, e o barulho das suas asas era como o barulho de carros puxados por muitos cavalos quando correm para a batalha.
10 Chënga monjanábomna mo alacranbe uascuats̈ëjuacá, ba uetotjë́fjangaca, y chë uascuats̈ë́juaca obenana monjánbomna shachna shinÿëntscuana ents̈anga mal chamotsepasama.
10 Os gafanhotos tinham rabos e ferrões como os de escorpiões, e era com os rabos que tinham o poder de ferir as pessoas por cinco meses.
11 Chë ts̈átjaye chapulinga canÿe amëndayá monjánbomna, chë uabouana tboca mándaye ángel; hebreo biyañna cha uabainá Abadón ca y grieguiñna Apolión o pochocayá ca.
11 Eles tinham um rei que os governava, que era o anjo que toma conta do abismo. O seu nome em hebraico é Abadom e em grego é Apolião (isso quer dizer “O Destruidor”).
12 Chë natsana pochócayana ya tocjochnëngo, pero más chcoye cabá inÿe uta soye más pochócayana cachcá echántsemna.
12 O primeiro “ai” já passou. Depois disso dois outros “ais” devem vir ainda.
13 Chents̈ana chë inÿe ángel chabe trompetë́fjua tonjanájatëto, y canÿe oyebuambnayana sënjanuena, chë Bëngbe Bëtsabe delante enjétsemna castellano altarents̈a juatsboica lado sibienache obocanents̈ana enjétsobocana.
13 Então o sexto anjo tocou a sua trombeta, e eu ouvi uma voz que vinha dos quatro cantos do altar de ouro que está diante de Deus.
14 Y chë oyebuambnayana, chë trompetë́fjua tonjanájatëto y enjétsëtbëna ángelbioye tbonjaniyana: “Chë canta angelënga chë Eufrates bëts fshájaye tsachoca utsbuanënga mëjafjoná ca.”
14 E ao sexto anjo, que tinha nas mãos a trombeta, a voz disse: — Solte os quatro anjos que estão amarrados perto do grande rio Eufrates !
15 Y chë canta angelënga tmonjanëjafjoná; y nÿa chë ora, chë te, chë shinÿe y chë uatama chë́ngbioye tmojanaprontá, chë quem luarents̈a ents̈ángbeñe úngañents̈ana cánÿents̈ënga jtsëbáyama.
15 Os quatro anjos foram soltos. Eles estavam preparados para essa hora, dia, mês e ano a fim de matar a terça parte da humanidade.
16 Ats̈e sënjanuena buétanga imojamna chë angelë́ngaftaca tmojána soldadënga, couayënguiñe: uta patse millonënga ca.
16 E me foi dito que os soldados a cavalo eram duzentos milhões.
17 Mënts̈á sënjánanÿe mo otjenayoquëcá chë couayënga y chë chë́ngbeñe enjaquenënga: Chë enjaquenënga monjánbomna morocho soyënga cochaca, jenë́uyanama, y chë soye buanganana enjáninÿna, mo iñcá, y fchendana mo chë uámana ndëts̈bé jacintcá y tsës̈iyana inÿnana mo azufrcá; y chë couayënga monjánbomna mo leonbe bests̈as̈cá, y chëngbe uayoicana enjétsobocana iñe, ngona y azufrana.
17 Na minha visão vi os cavalos e os seus cavaleiros. Os cavaleiros tinham no peito couraças vermelhas como fogo, azuis como safira e amarelas como enxofre. A cabeça dos cavalos era como cabeça de leão, e da boca deles saía fogo, fumaça e enxofre.
18 Y chë úngañents̈ana cánÿents̈e ents̈anga tmonjanóbana quem unga uabouana pochócaye soyë́ngaca, chë couayëngbe uayoicana enjétsobocanana: iñe, ngona y azufrana.
18 A terça parte da humanidade foi morta por estas três pragas: o fogo, a fumaça e o enxofre que saíam da boca dos cavalos.
19 Er chëngbe obenana ents̈anga japochócama monjánbomna uayáshañe y uascuats̈ë́juañe; er chëngbe uascuats̈ë́jua enjuamna mo mëts̈cuayëngcá, bests̈as̈ë́ngaca, y chëjuanga causa ents̈anga mal montsanpásaye.
19 Pois o poder dos cavalos está na boca deles e também no rabo. O rabo parecia uma cobra com a cabeça na ponta dele, e com ele os cavalos feriam o povo.
20 Pero chë inÿe ents̈anga, chë uabouana pochócaye soyë́ngaca ndoñe tmonjanopochocanga, juabna ndoñe chematantrocá, y ndoñe chematanajbaná amana chë bacna soyënga nts̈amo monjanamcá; ndoñe chematanajbaná adórayana chë bacna bayëjënga, ni chë mo diosënga cuaftsemncá jtsejuabnayëse imojánadorana castellano soyënga, midio soyënga, bronce soyënga, ndëts̈bé y niñëbé soyënga; y chca soyënga ndoñe quemënjatobena ni jinÿama, ni jouenama, ni jtsanama.
20 O resto da humanidade, isto é, todos os que não tinham sido mortos por essas pragas, não abandonou aquilo que eles haviam feito com as suas próprias mãos : eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Juabna ndoñe chematantrocá y ndoñe chematanajbaná ents̈anga obanayana, encjuanayana, bacna soyënga boyabása o shembásaftaca jtsamëse oyenana, ni atbëbanana.
21 Também não se arrependeram dos seus crimes de morte, nem das suas feitiçarias, nem da sua imoralidade sexual, nem dos seus roubos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.