João 4

Yus Papí: Shuarja̱i̱ Yus Yamaram Chicham Najanamu (JIVNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 “Jesus untsurí̱ shuaran ni nemarin awajeawai; kame Juaṉja̱i̱ naṉkaamas untsurí̱ imiaawai” taman Pariseu shuar antukarmiayi.
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 Nekaska Jesus imiakratchamiayi, antsu ni unuiniamuri̱ túrawarmiayi.
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 Pariséu nu chichaman antukarman Jesussha nekáa Jutía nuṉkanmaya̱ jiinki Kariréa nuṉkanam waketkimiayi.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Wáketuk Samaria nuṉkanmaani̱ naṉkaamaktiniuyayi.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Samaria nuṉkanam wéak Sekar péprunam jeamiayi. Nu pepru jeastatuk Jakupa nuṉke̱ ámiayi. Jakupsha nu nuṉkan ni uchirí̱n Jusen tí yaunchu susamiayi.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Nui̱sha yumirmat ámiayi. Jakup taurma asamtai “Jakupa yumirmatri̱” tiarmiayi. Tutupin jeamtai Jesussha pimpiki winis yumirmat ayamach pujusmiayi.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 Nui̱ pujai̱ Samarianmaya̱ nuwa̱ yumí shikiktajtsa támiayi. Tura Jesus “Entsa surusta” tímiayi.
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 Jesusa unuiniamuri̱sha yurumkan péprunam sumaktajtsa wéaru asamtai aya Jesusak pujumiayi.
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Samarianmaya̱ nuwa̱ Jesusan tímiayi “¿Itiura Israer-shuaraitiatmesha Samarianmaya̱ nuwa̱ a̱i̱sha entsa seatam?” Kame Israer-shuar Samarianmaya̱ shuarja̱i̱ṉkia peṉké chichachu ásar nuna tímiayi.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Jesussha tímiayi “Yus súamu nékakmeka tura entsa surusta tájam nusha nékakmeka ame antsu seattínme tura Wikia iwiaaku entsan amasaintjai.”
10 Jesus respondeu:
11 Nuwa̱sha tímiayi “Uunta, entsasha ti initiaiti tura shikiktincha takaktsume. ¿Tuyaṉ iwiaaku entsasha surustam?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Ii uuntri̱ Jakup ju̱ yumirmatan taur ju̱ya̱nak niisha ni uchirí̱sha ni waakarí̱sha umararmiayi. Nuyá ikiurtamkimiaji. ¿Amesha Jakupja̱i̱ naṉkaamas kakarmakaitiam?”
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Jesussha tímiayi “Ashí shuar ju̱ entsan umarka ataksha kitiamtiatui.
13 Jesus respondeu:
14 Antsu Wi súajna nú entsan umarka peṉké kitiamchattawai. Antsu nu entsa Wi susamuka ni enentái̱n púkunia áintsaṉ tuke pajamtiatui nuja̱i̱ tuke iwaaku pujustí tusa.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Tutai nuwa̱ tímiayi “Uuntá, winiasha nu entsa surusta. Wisha kitiamcha átaj. Tura ju̱ entsancha shikiktinian táchataj” tímiayi.
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Nuya̱sha Jesus tímiayi “Áishrum untsukam utitia, turam ju̱i̱ tatá.”
16 Jesus disse:
17 Nuwa̱sha “Winia áishur atsawai” tímiayi.
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 Kame ame áishrum seṉku (5) takusuitme. Yamái takakmena nusha ame áishrumchaiti. Nekas tame.”
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Nu̱na antuk nuwa̱sha tímiayi “Uunta, ame Yúsnan etserniuchukaitiam.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Ii úuntri̱ṉkia tuke Samarianam pujuarmia nu jú̱ nainnium Yúsan tikishmatrarmiayi. Antsu átum Israer-shuar árumna nu aya Jerusaréṉnum Yus tikíshmátratniuiti tárume.”
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Jesus tímiayi “Nuwá, enentáimsata. Tsawant jeattawai átum jú̱ náinniumsha tátsuk tura Jerusaréṉnumsha wétsuk Yus Apa tikishmatratin.
21 Jesus respondeu:
22 Átum tikishmatrum nuka nékatsrume. Iikia tikishmatrajnia nu nékaji. Israer-shuarnumia̱ Uwemtikkiartin winiakui nékaji.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Tsawant winittiana nu yamái jeayi. Ashí shuar Yus Apan nekas tikishmatainiakka tuke wakanja̱i̱ tuke enentáiji̱a̱i̱sha awajitsuk tikishmatrartatui. Núnisaṉ tikishmatrurat tusa wakerawai Yus Apa.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Yuska Wakaniiti tura ashí Nin tikishmatainia nuka tuke wakaní̱ji̱a̱i̱ tura tuke enentái̱ji̱a̱i̱ awajitsuk tikishmatratin áiniawai.”
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Nuwa̱sha tímiayi “Anaikiamua nu tátiniaiti. Nusha Krístuiti. Niisha taa ashí jintintramattaji.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Jesus tímiayi “Wiitjai. Ámin chichaajmena nú Kristuitjai.”
26 Então Jesus disse:
27 Nuiṉ ni unuiniamuri̱ táarmiayi tura nuwa̱ja̱i̱ chichaa pujan wáinkiar ti enentáimprurarmiayi. Tumaitiat “¿Warí wakerakmea nuwa̱ja̱i̱ chichaam?” títinian arantukarmiayi.
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Nuya̱ṉka nuwa̱ ni yumiri̱n ikiuki péprunam we ashí áentsun tímiayi
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 “Winiirum íitiarum, shuar ashí wi túramun túruta nu. ¿Juka Krístuittiya?”
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Tutai péprunmaya̱ jíinkiar Jesus pujamunam wearmiayi.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 Jeainiatsa̱i̱ṉ ni unuiniamuri̱ seak tiarmiayi “Uunta, yurumáta.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Tura Jesus tímiayi “Wi yúatniunka takakjai átum nékachman.”
32 Mas ele lhes disse:
33 Ni uniuniamuri̱sha nuámtak anniasarmiayi “¿Chíkich shuar yurumak itiarím tátsuash?” tiarmiayi.
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Tura Jesus tímiayi “Winia akuptukua nuna wakeramuri̱ túrakun tura ni takatri̱n takaakun Wíji̱a̱i̱ṉkia yurumátniua áintsaṉ ikiakáatui.
34 Jesus lhes declarou:
35 Átumka “Tuke kuatru nantu árak júuktin taasai” tátsurmek. Túrasha Wi tájarme, shuar wininia nu iistarum. Yus-Chicham ni enentái̱n araamuiti. Tura júuktin tsawant jeayi.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Arakan júaka akinkiatniuiti. Júukmataisha nu shuar uwemprar tuke iwiaaku pujusartatui. Núnisaṉ arakan araana nusha júana nusha mai metek warasartatui.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Tiniu armia nuka nekasaiti: “Chikichik araawai chíkichcha júawai.”
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Iis, chíkich araakmamu júuktinian akupkaitjarme. Átum araachiatrumek chíkich takasmanum atumsha pachiintiukuitrume” tímiayi.
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Tura núwa̱ka péprunam jeá “Ashí wi túramun ujatkayi” takui untsurí̱ shuar Jesusan ti shiir enentáimtusarmiayi. Niisha Samarianmaya̱ shuar ármiayi.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Nu asamtai ashí Jesusa̱i̱ taar niiji̱a̱i̱ pujusát tusa seawarmiayi. Tutai Jesus jimiará tsawant nui̱ pujusmiayi.
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 Nú shuar untsurí̱ ni chichame̱n antukar Jesusan ti shiir enentáimturarmiayi.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Nuyá nuwa̱n tiarmiayi “Yamaikia aya ame chichammiji̱a̱i̱ṉ Jesus enentáimtatsji antsu imia iisha ni chichame̱n anturkaji. Tura nékaji nekas Krístuiti, ashí shuaran Uwemtikin.”
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Jimiará tsawant naṉkaamasmatai Jesus Samaria nuṉkanmaya̱ jiinki Kariréa nuṉkanam wémiayi.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Kariréasha Jesusa nuṉke̱ asamtai, ai̱ṉsha Jesus timia áintsaṉ ámiayi: “Yúsnan etserniun ashí shuar péṉker anturainiawai antsu nuna nuṉke̱ya̱ṉka nin anturainiatsui.”
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Tuma aiṉ Kariréa nuṉkanam jeamtai auya̱ shuarsha Jerusaréṉnum paskua námpernum wearu ásar tura ashí ni túramun nui̱ wainkia ásar ti shiir awajsarmiayi.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Nuyá Jesus Kaná péprunam atak támiayi. Nu péprunmasha nuik Jesus yumin umutai awajsamiayi. Jesussha nui̱ pujai̱ yajá péprunam Kapernáumnum akupniu takari̱n ámiayi. Ni uchirí̱sha jaa tepemiayi.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Niisha Jesus Jutíanmaya̱ Kariréa nuṉkanam taman antuk Jesusa̱i̱ wémiayi. Tura ni uchirí̱ jákatin tepakui ni je̱e̱n we ni uchirí̱n tsuarat tusa Jesusan seamiayi.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Jesussha tímiayi “Aya aents túrachminian túrakui íisrum aya nú̱ja̱i̱ṉ Winia enentáimtarme.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Tura takari̱n tímiayi “Uunta, winia uchir jáatsa̱i̱ṉ wari winitia.”
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Nuiṉkia Jesus tímiayi “Je̱e̱mi̱i̱n waketkitia. Yamaikia ame uchiram péṉker ajasai.” Tutai nú aishmaṉ Jesus táman antuk wémiayi.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Ni je̱e̱n jeátemámtai ni takarniuri̱ iṉkiuṉ tiarmiayi “Yamaikia uchiram péṉker ajasai.”
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Apasha inintrusmiayi nantu urukaim péṉker ajasma.
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Nantu pukunta a̱i̱ Jesus “Ame uchiram péṉker ajasai” timia nuní ai̱ṉ michatraiti. Tuma asamtai niisha ashí ni shuari̱sha Jesusan nekas enentáimturarmiayi.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Jesus nu̱ túramuja̱i̱ ni kakarmari̱n jimiará iniakmasmiayi. Nunasha Jutíanmaya̱ jiinki Kariréa nuṉkanam jeá túramiayi.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.