Atos 27
U ak' Testamento tu kuyob'al (IXLNNT) vs VC
1 As tul ikꞌujbꞌaꞌ veꞌt chajnaj uvaꞌ la bꞌen oꞌ tukꞌ u Pablo tu u Italia, as aqꞌpik veꞌt ok u Pablo tukꞌ kaꞌt unqꞌa preexhueꞌ te umaꞌt viqꞌesal unqꞌa soleꞌ uvaꞌ Julio ibꞌii. As naj iqꞌesal xoꞌl oꞌkꞌalal (100) sol uvaꞌ Augusta ibꞌii uvaꞌ tetzik u ijlenaaleꞌ tu u Roma.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 As ok veꞌt oꞌ tu u umaꞌt u barco uvaꞌ tzaanaj tu u Adramitio, tan aalik ibꞌen tziꞌ u mar tetz u Asia. As bꞌen veꞌt oꞌ. As xekik u Aristarco sqiꞌ uvaꞌ aa Tesalónica uvaꞌ echen tu u Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tu veꞌt umaꞌt qꞌii as oon veꞌt oꞌ tu u Sidón. As bꞌaꞌn veꞌt itxumbꞌal u Julio ibꞌana te u Pablo tzitziꞌ. As ichajpu veꞌt naj u Pablo tiꞌ bꞌen iqꞌelut unqꞌa tetz kꞌultziꞌeꞌ tiꞌ uvaꞌ la lochpu veꞌt unbꞌooj u Pabloeꞌ.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 As tul ok oꞌ tu u barco unpajte, as el veꞌt oꞌ tu u Sidón. As yakik veꞌt oꞌ viꞌ u mar. As ech kupal veꞌt txala u Chipre tiꞌ uvaꞌ imaj u txꞌavaꞌeꞌ u kajiqꞌeꞌ sqiꞌ, tan aalik itzaa u kajiqꞌeꞌ sukuvatz.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 As pal veꞌt oꞌ viꞌ u mar uveꞌ vatz u Cilicia tukꞌ u Panfilia. As oon veꞌt oꞌ tu u Mira uvaꞌ echen tu u Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 As tul ilej veꞌt iqꞌesal unqꞌa soleꞌ uvaꞌ Julio umaꞌt u barco uvaꞌ tzaanaj tu u Alejandría, as ok veꞌt oꞌ tu u barco, tan aalik ibꞌen u barco tu u Italia.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 As nimal qꞌii kuxaa viꞌ u mar, tan qꞌoonik kuxh kubꞌen veꞌteꞌ, tan aalik itzaa u kajiqꞌeꞌ sukuvatz. As tukꞌ chit kꞌaxkꞌo kat oon veꞌt oꞌ kꞌatz u tal tenam uvaꞌ Gnido. As ech kupal veꞌt vatz u txꞌavaꞌ uvaꞌ Salmón uvaꞌ echen tu u Creta. As pal veꞌt oꞌ txala u Creta, tan aꞌ u txꞌavaꞌeꞌ nik lochon oꞌ tiꞌ imajat u kajiqꞌeꞌ sqiꞌ.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 As mamaꞌla kꞌaxkꞌo kupalebꞌe taꞌn u kajiqꞌeꞌ tiꞌ kupal txala u Creta. As qꞌoon oon veꞌt oꞌ tu umaꞌl u atinbꞌal uvaꞌ «Bꞌaꞌnla kolbꞌal tetz barco» uvaꞌ najlich umaꞌl u tenam tziꞌ u mar uvaꞌ Lasea ibꞌii.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 As tul nimal chit qꞌii kat bꞌalax veꞌt oꞌ tzitziꞌ, as ibꞌeya veꞌt u Pablo te unqꞌa olin tetz u barco as tukꞌ te viqꞌesal unqꞌa soleꞌ, tan xoꞌvebꞌalik chit veꞌt kuxaan viꞌ u mar, tan maꞌtik ipal u qꞌiieꞌ uvaꞌ nik kukuy kuvaꞌy. As ech tal u Pablo ileꞌ:
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 —Ex pap, ni vileꞌ uvaꞌ tuk kupalebꞌe kꞌaxkꞌo, asoj tuk bꞌenoj oꞌ cheel viꞌ u mar. As nimal tzꞌejoꞌm la uchi. As jit kuxh unqꞌa ijatzeꞌ tukꞌ u barco la tzꞌejxi. Pet antu veꞌt oꞌ la kam oꞌ,— tiꞌk u Pablo.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 As jit inima viqꞌesal unqꞌa soleꞌ viyol u Pablo. Pet aꞌ inima naj viyol u najeꞌ uveꞌ nik olin u barco tuk u najeꞌ uveꞌ etzin tetz u barco.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 As nimal unqꞌa najeꞌ alon uvaꞌ la el chꞌuꞌl u barco tzitziꞌ, tan vaꞌlexhik u atinbꞌaleꞌ uveꞌ atikkat u barco tul uvaꞌ la ok u qꞌalaeꞌ. As aꞌ tal chajnaj uvaꞌ kamal la olebꞌ chajnaj tiꞌ toon tu umaꞌt u tenam uvaꞌ echen tu u Creta uvaꞌ Fenise ibꞌii, tan tzitziꞌ la kolaxkat u barco tu u qꞌalaeꞌ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 As tul til chajnaj uvaꞌ aalik itzaa unbꞌiil u kajiqꞌeꞌ viꞌ u mar, as tal veꞌt chajnaj uvaꞌ la uch kubꞌen tukꞌ u barco tu u Fenise echeꞌ uvaꞌ nik titzꞌa chajnaj. As teqꞌo veꞌt jeꞌ chajnaj u chꞌichꞌeꞌ uvaꞌ ancla ibꞌii uvaꞌ xeꞌabꞌ tetz u barcoeꞌ xeꞌ u aꞌeꞌ. As bꞌen veꞌt oꞌ txala u Creta tiꞌ qoon tu u Fenise uvaꞌ nik tal chajnaj.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 As tul bꞌiilik kuxh kubꞌeneꞌ, as ul veꞌt umaꞌl u mam kajiqꞌ sqiꞌ uvaꞌ xoꞌvebꞌal chittuꞌ uvaꞌ Euroclidón chꞌelel, tan ech itzaa txala u bꞌuuqꞌebꞌal qꞌiieꞌ. As ech tul tiꞌ u barco uli.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 As jit olebꞌ veꞌt oꞌ tiꞌ ibꞌen u barco uvaꞌ nik qalkat kubꞌeneꞌ, tan ijojpi veꞌt u kajiqꞌeꞌ u barco viꞌ u mar. As kutxꞌebꞌkꞌula kuxh kubꞌen veꞌteꞌ taꞌn u kajiqꞌeꞌ.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 As tul pal veꞌt oꞌ txala umaꞌl u tal txꞌavaꞌ uvaꞌ Clauda ibꞌii, as tukꞌ chit mamaꞌla kꞌaxkꞌo kat olebꞌ veꞌt chajnaj tiꞌ teqꞌol jeꞌ u tal tzꞌupla barco tu u nimla barco uvaꞌ eqꞌonik qetz.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 As tul maꞌtik tolebꞌ veꞌt chajnaj tiꞌ ijeꞌ u tal barco tu u nimla barco, as ikꞌal veꞌt chajnaj u nimla barco taꞌn ijvil, tan nik ixoꞌv veꞌt chajnaj tiꞌ uvaꞌ jit kuxh nim la bꞌen tava tibꞌ u barco tu u sanabꞌeꞌ xeꞌ u aꞌeꞌ uvaꞌ Sirte ibꞌii. As eqꞌol veꞌt kuꞌ tzan unqꞌa nimla chaj ixbꞌuꞌjeꞌ uveꞌ nik eqꞌon u barco. As nik kuxh kutxꞌebꞌkꞌula ibꞌen veꞌt u barco taꞌn u kajiqꞌeꞌ.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ech veꞌt eꞌtal stuul, as antelik kuxh iyakꞌin u kajiqꞌeꞌ. As isuti veꞌt bꞌen unqꞌa uxhchileꞌ unqꞌa ijatzeꞌ tu u mar.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 As tu veꞌt itoxvu qꞌii as isuti veꞌt bꞌen unqꞌa olin tetz u barco unqꞌa tetzeꞌ skajayil uveꞌ nik itxakon stiꞌ tu u barco. As isuti veꞌt bꞌen chajnaj tu u mar taꞌn iqꞌabꞌ.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 As yeꞌ koꞌlel qꞌii stuul uvaꞌ yeꞌ kat qil veꞌt u qꞌiieꞌ tukꞌ u txꞌumileꞌ, tan xoꞌvebꞌalik chit u mam kajiqꞌeꞌ. As kamal tuk kamoj oꞌ skukajayil uvaꞌ kat qala.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 As tul nimalik veꞌt qꞌii stuul uvaꞌ yeꞌ nik kutxꞌaꞌn veꞌteꞌ, as txakpu veꞌt u Pablo xoꞌl unqꞌa olin tetz u barco. As ech tal veꞌt ileꞌ: —Aal bꞌaꞌneꞌ uvaꞌ enima koj u yoleꞌ uvaꞌ val sete tiꞌ uvaꞌ yeꞌ la el chꞌuꞌl oꞌ tu u Creta. As yeꞌleꞌxh unqꞌa qetzeꞌ kat tzꞌejxi. As yeꞌl u kꞌaxkꞌoeꞌ kat kupalebꞌe.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Pet tuk val sete, eyakꞌinsataj etaama. As yeꞌ xoꞌv ex, tan yeꞌl umaj oꞌ la kam oꞌ taꞌn u kajiqꞌ jabꞌaleꞌ. Pet taꞌn kuxh u barco tuk tzꞌejxo.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Tan cheel tu u aqꞌbꞌalaꞌ, kat ul umaꞌl u ángel sunkꞌatz taꞌn u Tiixheꞌ uvaꞌ nimamal svaꞌn, tan in tetz Aak.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 As ech tal ileꞌ sve: «Yeꞌ xoꞌv axh, Pablo, tan tuknal chit oonoj axh vatz u ijlenaal tu u Roma. As tuk ibꞌan u Tiixheꞌ bꞌaꞌnil tiꞌ uvaꞌ kat ajaj ste, tan yeꞌl umaj uxhchil tuk kamoj uvaꞌ atoꞌk tu u barco sakꞌatz,» tiꞌk u ángel sve.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 As estiꞌeꞌ ni val sete, etiibꞌisataj chit etaama, tan kꞌujleꞌl unkꞌuꞌl tiꞌ u Tiixheꞌ uvaꞌ tuk chit ibꞌan Aak kam chit uvaꞌ kat tal Aak sve.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 As tuknal chit oonoj oꞌ tu umaj tal txꞌavaꞌ uvaꞌ at tu u mar,— tiꞌk u Pablo.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 As tul pal veꞌt kaalaval aqꞌbꞌal tiꞌ kuxaan viꞌ u mar uvaꞌ Adriático ibꞌii, as nik kubꞌen sunjalil tukꞌ sunjaliteꞌ taꞌn u kajiqꞌeꞌ. As kamal pokꞌoꞌch aqꞌbꞌal as bꞌen veꞌt te unqꞌa olin tetz u barco uvaꞌ najlik veꞌt oꞌ kꞌatz umaꞌl u txꞌavaꞌ.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 As tul ipaa veꞌt chajnaj tuul u aꞌeꞌ, as viinqil jaul atik bꞌen u aꞌeꞌ. Unbꞌiil kuxh stuul as ipaa chajnaj unpajte. As oꞌlaval kuxh jaul atik bꞌen u aꞌeꞌ.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 As xoꞌv veꞌt chajnaj, tan kamal la bꞌen iputzꞌ tibꞌ u barco tiꞌ unqꞌa sivaneꞌ uvaꞌ atik xeꞌ u mar, uvaꞌ nik tal chajnaj. As isuti veꞌt bꞌen chajnaj kajvaꞌl u chꞌichꞌeꞌ uveꞌ ancla ibꞌii uveꞌ xeꞌabꞌ tetz u barcoeꞌ xeꞌ u aꞌeꞌ uvaꞌ yeꞌ la xaan veꞌt u barcoeꞌ. As aꞌ nik tal chajnaj uvaꞌ oora koj sajbꞌi.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 As itzip kuxh unqꞌa eqꞌon tetz u barco ibꞌanax tuch unqꞌa ancla. As tul aꞌ u tal tzꞌupla barco isuti bꞌen chajnaj tu u mar, tan nik tal chajnaj toojeꞌ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 As ech tal veꞌt u Pablo ileꞌ te viqꞌesal unqꞌa soleꞌ as tukꞌ te unqꞌa soleꞌ: —Asoj la ooj unqꞌa najeꞌ uvaꞌ ni eqꞌon u barco, as exeꞌ bꞌa yeꞌ la etxꞌol veꞌt eteleꞌ vatz u kꞌaxkꞌoeꞌ,— tiꞌk u Pablo.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 As itzokꞌ veꞌt unqꞌa soleꞌ unqꞌa ijvileꞌ uveꞌ txeyol tetz u tal tzꞌupla barco. As ichajpu veꞌt bꞌen chajnaj tu u mar.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 As tul aalik isajbꞌu veꞌteꞌ, as ibꞌeya veꞌt u Pablo te unqꞌa uxhchileꞌ uvaꞌ la txꞌaꞌn veꞌteꞌ. As ech tal veꞌt ileꞌ: —Kat ibꞌanlu veꞌt kaalaval qꞌii cheel uvaꞌ yeꞌl ex netxꞌaꞌneꞌ, tan nu kuxh etxꞌebꞌoneꞌ tiꞌ etootzitaꞌ tiꞌ uvaꞌ kam tuk uchoj.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 As nunjaj bꞌaꞌnil sete, txꞌaꞌnoj ex aqꞌal uvaꞌ at eyakꞌil, tan mitaꞌn umaj u xiꞌl eviꞌeꞌ tuk tzꞌejxo,— tiꞌk u Pablo.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 As tul maꞌtik talat u Pablo unqꞌa yoleꞌ, as itxey veꞌt u paaneꞌ. As taqꞌ veꞌt taꞌntiixh te u Tiixheꞌ stiꞌ. As sukuvatz chit ijatx veꞌt u paaneꞌ. As xeꞌt veꞌt txꞌaꞌon.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 As tul qil itxꞌaꞌn u Pablo, as yakꞌin veꞌt qaama. As txꞌaꞌn veꞌt oꞌ unpajte,
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 tan vajlaval ikaalaval kꞌalal (276) u qachuleꞌ uvaꞌ atik ok oꞌ tu u barco.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 As tul maꞌtik inoo veꞌt unqꞌa olin tetz u barco taꞌn unqꞌa echbꞌubꞌaleꞌ uveꞌ maꞌtik techbꞌutaꞌ, as isuti veꞌt bꞌen chajnaj unqꞌa trigo tu u mar aqꞌal uvaꞌ yeꞌ al veꞌt u barco.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 As tul sajbꞌu veꞌteꞌ, as til unqꞌa olin tetz u barco umaꞌl u txꞌavaꞌ. As jit texhla chajnaj uvaꞌ abꞌiste u txꞌavaꞌeꞌ. As til chajnaj uvaꞌ atik umaꞌl atinbꞌal tokebꞌal barco tziꞌ u mar. As iyaꞌlu veꞌt chajnaj ibꞌen u barco tziꞌ u mar.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 As itzokꞌ veꞌt chajnaj unqꞌa ikꞌaꞌjil u chꞌichꞌeꞌ uvaꞌ ancla. As ichajpu veꞌt bꞌen chajnaj tu u mar. As iqotxqꞌisa veꞌt chajnaj unqꞌa kꞌalbꞌal tetz u olibꞌ tetz u barco. As taqꞌ veꞌt jeꞌ chajnaj umaꞌl u ixbꞌuꞌjeꞌ tiꞌ ijetzꞌet ok u barco tziꞌ u mar.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 As bꞌex itxꞌap veꞌt tibꞌ u barco tu sanabꞌeꞌ. As abꞌil koj la tiinsan veꞌteꞌ. As tul nik teꞌp veꞌt u tiꞌ iqul u barco taꞌn viyakꞌil u mar tukꞌ u kajiqꞌeꞌ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 As tal veꞌt unqꞌa soleꞌ iyatzꞌat unqꞌa preexhueꞌ tiꞌ uvaꞌ yeꞌxhebꞌil la ooj veꞌteꞌ tiꞌ tel chꞌuꞌl tukꞌ achiꞌm.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Pet ech koj viqꞌesal unqꞌa soleꞌ, tan jit isaꞌ naj uvaꞌ la yatzꞌpu u Pablo. Estiꞌeꞌ tal naj te unqꞌa soleꞌ uvaꞌ yeꞌl unqꞌa preexhueꞌ la yatzꞌpi. As tal veꞌt naj uvaꞌ bꞌaxel la isuti bꞌen tibꞌ unqꞌa soleꞌ uvaꞌ nik itxꞌol achiꞌm tu u mar tiꞌ toon vatz txꞌavaꞌ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Pet ech koj oꞌ tan viꞌ aqꞌen tukꞌ viꞌ unqꞌa ipaꞌxil u barco kat elkat chꞌuꞌl oꞌ tiꞌ qoon vatz txꞌavaꞌ. As yeꞌl umaj oꞌ kat kam oꞌ.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.