Atos 22
Viakʼla txumbʼal u tioxh (IXLCNT) vs NTLH
1 —Vinaj qꞌesal tenam tuchꞌ ex vitzꞌin vatzik, abꞌitaj qꞌu yol saval sete tzaꞌ.— Texhtuꞌ.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ech aatz tabꞌi qꞌu aanima aas tu yolbꞌal hebreo yolonka, aal chit maas motx itzꞌinbꞌaꞌ tibꞌ. Utz tal u Pablo ech tzaꞌ:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 —Aatz in, nojchit in Israeel. Aꞌ itzꞌpinajkꞌin tu Tarso tikuenta Ciliicia. Pek aꞌ chꞌiinajkꞌin tu u tenam tzaꞌ. Utz aꞌ chusunin u Gamalieel. Tekꞌ chuselin bꞌaꞌnil tiꞌ u oꞌtla mantaar tetz qꞌu kukꞌuy kumam. Utz tiira yeꞌ nunqꞌiꞌ tiꞌ u Tioxh, echaꞌ nebꞌan cheel tziꞌ.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Tan nichunchok qꞌu aanima qꞌuꞌl atil ok tiꞌ u chusbꞌal tetz u Bꞌaꞌnla Bꞌey. Bꞌenamen ech sunbꞌaneꞌ nichvaleꞌ, kamnalin. Ech nichuntxay vinaj tuchꞌ ixoj. Utz at neꞌnvaqꞌ kuꞌ tu tzeꞌ.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Utz ilel abꞌimal tu qꞌu qꞌesal oksan yol vatz Tioxh u kam nivaleꞌ tzaꞌ, tuchꞌ qꞌu qꞌesal qꞌatol tzii. Tan aꞌ nichaqꞌon vuꞌ tetz txayoꞌm. Ech bꞌenin tu Damasco tiꞌ itxayax qꞌu niman tetz u Jesuus atil tziꞌ. Utz, saviqꞌo ul tu Jerusaleen. Ech sabꞌanax iveeteꞌ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Pek aatz iꞌana, tuul atichꞌokꞌin tiꞌ bꞌey, kamal chaqꞌaal qꞌiich, nichtekinajabꞌ vopon tu Damasco. Yeꞌk chit talcheꞌ isuti viꞌ maꞌl u ribꞌkin xamal tu amlika.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ech unkuꞌ vatz txꞌavaꞌ. Utz vabꞌi maꞌl u yol, tal ve ech tzaꞌ: «Saulo, Saulo, ¿kantuꞌ naꞌan akꞌuꞌl viꞌ, nachokꞌin?» Texhtuꞌ.
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ech untzaqꞌbꞌe tek ech tzaꞌ: «¿Abꞌil axh unBꞌaal?» Texhin te.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Nojchit antu ilon u ribꞌkin xamal qꞌul unmol utz, motx xoꞌvi. Loqꞌ yeꞌt tabꞌi u yol vaꞌl alax ve.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Utz val tek ech tzaꞌ: «¿Kam sunbꞌaneꞌ unBꞌaal?» Texhin.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ech aꞌ tek chꞌijinbꞌenin sunqꞌabꞌ qꞌuꞌl unmol tan, yeꞌ nichvilon veꞌt tu vipaqꞌun u xamal iꞌana tziꞌ. Ech oponin tu Damasco.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 Uncheeꞌ atich maꞌl u vinaj tziꞌ, Ananias ibꞌii, jikomla niman tetz u oꞌtla mantaar. Utz atich tatin vatz qꞌu Israeel tu u tenam tziꞌ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Utz ul tzunxeꞌ, xaanoꞌk sunkꞌatza. Tal ve ech tzaꞌ: «Hermano Saulo, qꞌaav ilonoj u bꞌaqꞌ aatz tziꞌ.» Texhtuꞌ. Ech tu u muꞌkꞌul tziꞌ, qꞌaav ilonin utz, unsaji tekuꞌen.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Utz tal ve ech tzaꞌ: «Aatz viTioxh qꞌu kukꞌuy kumam vetitxaalaxh tiꞌ ootzajit vitxumbꞌal. Utz siil u Jikomla Vinaj. Saabꞌi qꞌu yol sajeꞌul titziꞌ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ech axh alol tetz siꞌan vatz kajay aanima tiꞌ vaꞌl vetiillaꞌ utz, tiꞌ vaꞌl vetaabꞌilaꞌ tziꞌ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Pek aatz cheel, tiꞌaxh. Lakpen utz, bꞌaꞌn avautiismo. Qꞌila sikꞌle vibꞌii u kuBꞌaal, ech sasuukꞌ qꞌul apaav.» Texh ve.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Uncheeꞌ qꞌaavuꞌlin tu Jerusaleen. Utz ex unqꞌila sikꞌle Tioxh tu viqꞌanalil u totztioxh. Ech yeꞌk talcheꞌ kꞌuchax maꞌl u visioon ve.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Utz vil u kuBꞌaal. Nichtal ve ech tzaꞌ: «Cheel nal eel bꞌen tu Jerusaleen tzaꞌ. Tan yitꞌ saꞌkojkꞌulax qꞌul ayol saal viꞌ tu u tenam tzaꞌ.» Texhtuꞌ.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Ech aatz in val te ech tzaꞌ: «UnBꞌaal, tootzajle qꞌu aanima tziꞌ aas nichvaqꞌ kuꞌ qꞌu niman eetz tu tzeꞌ. Nichuntzꞌuꞌma. Utz nichunbꞌen tu qꞌu atibꞌal chusbꞌal tetz u oꞌtla mantaar tiꞌ ichokpeꞌ.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Utz ant in, atichꞌoponin aas yatzꞌax u Esteban, val aaqꞌonom. Ant in alon ikameꞌ. In xeenka u toksaꞌm qꞌuꞌl nichenyatzꞌon.» Texhin te.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Pek tal ve ech tzaꞌ: «Kuxh tan, sunchajbꞌenaxh tzian, xoꞌl qꞌu puera aanima.» Texh u Tioxh ve.— Texh u Pablo.
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ech aatz motx tabꞌi tok qꞌu puera aanima tu viyol u Pablo, qꞌeqꞌun motx tal ech tzaꞌ: —¡Sotzoj u vinaj tu u vatz txꞌavaꞌ tzaꞌ! ¡Yeꞌk siꞌaneꞌ saꞌatin vatz iqꞌii saj!— Texhtuꞌ.
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ech vaꞌlich motx iqꞌeqꞌelkabꞌineꞌ. Utz nichmotxibꞌaj kuꞌ qꞌul ichakeꞌt vatz txꞌavaꞌ. Utz nichimakꞌ jeꞌ pojoj tiꞌ kajiqꞌ.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ech tal tek u qꞌesal sol, aas saiqꞌol okoꞌp u Pablo tu u tatibꞌal qꞌu sol. Utz tal itzꞌuꞌmaleꞌ. Aꞌ isaꞌ sael itziꞌ kam tokeꞌ aas nichiqꞌeqꞌun qꞌu aanima tiꞌ.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Pek tuul tek nichiqitzax u Pablo, tal tu u chꞌooal qꞌesal sol atich kꞌatza: —¿Bꞌaꞌn tzik setzꞌuꞌma maꞌj aanima aas bꞌennaj aa Roma untzꞌoj yeꞌsaj itxꞌolax inujul vipaav?— Texh te.
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Utz aatz tabꞌit u kam u chꞌooal qꞌesal sol tzaꞌ, bꞌeni; ex tal tu u qꞌesala ech tzaꞌ: —¿Kam saꞌaneꞌ? tan aatz u vinaj tziꞌ, bꞌennaj peꞌks aa Roma.— Texh te.
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ech tul u qꞌesala utz, ichꞌoti tu u Pablo ech tzaꞌ: —Al ve. ¿Nojchixh bꞌennajaxhs aa Roma?— Texh te.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Tzaqꞌbꞌu u qꞌesala ech tzaꞌ: —Aatz in, mam puaj vaqꞌ tiꞌ unbꞌens aa Roma.— Texhtuꞌ.
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ech oora tek motx xaaneꞌl kꞌatz u Pablo qꞌuꞌl siꞌchmotxtzꞌuꞌman. Utz aal antu u qꞌesala xoꞌvi. Tan tabꞌi aas bꞌennaj aa Roma u Pablo. Xoꞌv jeꞌ tiꞌ tan, iqitz tu kadeena.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ech tu tek vaꞌt qꞌii tuul, ichit u Pablo tu qꞌu kadeena qitzichka. Tan aꞌich isaꞌ u qꞌesal sol satootzaji kam chit tiꞌ nichxochpika. Utz tal topon qꞌu qꞌesal oksan yol vatz Tioxh tuchꞌ qꞌu qꞌesal Israeel kajayil. Ech tiqꞌo eluꞌl u Pablo, ikꞌuch siatz.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.