Atos 22
Viakʼla txumbʼal u tioxh (IXLCNT) vs NAA
1 —Vinaj qꞌesal tenam tuchꞌ ex vitzꞌin vatzik, abꞌitaj qꞌu yol saval sete tzaꞌ.— Texhtuꞌ.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Ech aatz tabꞌi qꞌu aanima aas tu yolbꞌal hebreo yolonka, aal chit maas motx itzꞌinbꞌaꞌ tibꞌ. Utz tal u Pablo ech tzaꞌ:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 —Aatz in, nojchit in Israeel. Aꞌ itzꞌpinajkꞌin tu Tarso tikuenta Ciliicia. Pek aꞌ chꞌiinajkꞌin tu u tenam tzaꞌ. Utz aꞌ chusunin u Gamalieel. Tekꞌ chuselin bꞌaꞌnil tiꞌ u oꞌtla mantaar tetz qꞌu kukꞌuy kumam. Utz tiira yeꞌ nunqꞌiꞌ tiꞌ u Tioxh, echaꞌ nebꞌan cheel tziꞌ.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Tan nichunchok qꞌu aanima qꞌuꞌl atil ok tiꞌ u chusbꞌal tetz u Bꞌaꞌnla Bꞌey. Bꞌenamen ech sunbꞌaneꞌ nichvaleꞌ, kamnalin. Ech nichuntxay vinaj tuchꞌ ixoj. Utz at neꞌnvaqꞌ kuꞌ tu tzeꞌ.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Utz ilel abꞌimal tu qꞌu qꞌesal oksan yol vatz Tioxh u kam nivaleꞌ tzaꞌ, tuchꞌ qꞌu qꞌesal qꞌatol tzii. Tan aꞌ nichaqꞌon vuꞌ tetz txayoꞌm. Ech bꞌenin tu Damasco tiꞌ itxayax qꞌu niman tetz u Jesuus atil tziꞌ. Utz, saviqꞌo ul tu Jerusaleen. Ech sabꞌanax iveeteꞌ.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Pek aatz iꞌana, tuul atichꞌokꞌin tiꞌ bꞌey, kamal chaqꞌaal qꞌiich, nichtekinajabꞌ vopon tu Damasco. Yeꞌk chit talcheꞌ isuti viꞌ maꞌl u ribꞌkin xamal tu amlika.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ech unkuꞌ vatz txꞌavaꞌ. Utz vabꞌi maꞌl u yol, tal ve ech tzaꞌ: «Saulo, Saulo, ¿kantuꞌ naꞌan akꞌuꞌl viꞌ, nachokꞌin?» Texhtuꞌ.
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ech untzaqꞌbꞌe tek ech tzaꞌ: «¿Abꞌil axh unBꞌaal?» Texhin te.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Nojchit antu ilon u ribꞌkin xamal qꞌul unmol utz, motx xoꞌvi. Loqꞌ yeꞌt tabꞌi u yol vaꞌl alax ve.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Utz val tek ech tzaꞌ: «¿Kam sunbꞌaneꞌ unBꞌaal?» Texhin.
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Ech aꞌ tek chꞌijinbꞌenin sunqꞌabꞌ qꞌuꞌl unmol tan, yeꞌ nichvilon veꞌt tu vipaqꞌun u xamal iꞌana tziꞌ. Ech oponin tu Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Uncheeꞌ atich maꞌl u vinaj tziꞌ, Ananias ibꞌii, jikomla niman tetz u oꞌtla mantaar. Utz atich tatin vatz qꞌu Israeel tu u tenam tziꞌ.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Utz ul tzunxeꞌ, xaanoꞌk sunkꞌatza. Tal ve ech tzaꞌ: «Hermano Saulo, qꞌaav ilonoj u bꞌaqꞌ aatz tziꞌ.» Texhtuꞌ. Ech tu u muꞌkꞌul tziꞌ, qꞌaav ilonin utz, unsaji tekuꞌen.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Utz tal ve ech tzaꞌ: «Aatz viTioxh qꞌu kukꞌuy kumam vetitxaalaxh tiꞌ ootzajit vitxumbꞌal. Utz siil u Jikomla Vinaj. Saabꞌi qꞌu yol sajeꞌul titziꞌ.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Ech axh alol tetz siꞌan vatz kajay aanima tiꞌ vaꞌl vetiillaꞌ utz, tiꞌ vaꞌl vetaabꞌilaꞌ tziꞌ.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Pek aatz cheel, tiꞌaxh. Lakpen utz, bꞌaꞌn avautiismo. Qꞌila sikꞌle vibꞌii u kuBꞌaal, ech sasuukꞌ qꞌul apaav.» Texh ve.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Uncheeꞌ qꞌaavuꞌlin tu Jerusaleen. Utz ex unqꞌila sikꞌle Tioxh tu viqꞌanalil u totztioxh. Ech yeꞌk talcheꞌ kꞌuchax maꞌl u visioon ve.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Utz vil u kuBꞌaal. Nichtal ve ech tzaꞌ: «Cheel nal eel bꞌen tu Jerusaleen tzaꞌ. Tan yitꞌ saꞌkojkꞌulax qꞌul ayol saal viꞌ tu u tenam tzaꞌ.» Texhtuꞌ.
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Ech aatz in val te ech tzaꞌ: «UnBꞌaal, tootzajle qꞌu aanima tziꞌ aas nichvaqꞌ kuꞌ qꞌu niman eetz tu tzeꞌ. Nichuntzꞌuꞌma. Utz nichunbꞌen tu qꞌu atibꞌal chusbꞌal tetz u oꞌtla mantaar tiꞌ ichokpeꞌ.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Utz ant in, atichꞌoponin aas yatzꞌax u Esteban, val aaqꞌonom. Ant in alon ikameꞌ. In xeenka u toksaꞌm qꞌuꞌl nichenyatzꞌon.» Texhin te.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Pek tal ve ech tzaꞌ: «Kuxh tan, sunchajbꞌenaxh tzian, xoꞌl qꞌu puera aanima.» Texh u Tioxh ve.— Texh u Pablo.
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ech aatz motx tabꞌi tok qꞌu puera aanima tu viyol u Pablo, qꞌeqꞌun motx tal ech tzaꞌ: —¡Sotzoj u vinaj tu u vatz txꞌavaꞌ tzaꞌ! ¡Yeꞌk siꞌaneꞌ saꞌatin vatz iqꞌii saj!— Texhtuꞌ.
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ech vaꞌlich motx iqꞌeqꞌelkabꞌineꞌ. Utz nichmotxibꞌaj kuꞌ qꞌul ichakeꞌt vatz txꞌavaꞌ. Utz nichimakꞌ jeꞌ pojoj tiꞌ kajiqꞌ.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Ech tal tek u qꞌesal sol, aas saiqꞌol okoꞌp u Pablo tu u tatibꞌal qꞌu sol. Utz tal itzꞌuꞌmaleꞌ. Aꞌ isaꞌ sael itziꞌ kam tokeꞌ aas nichiqꞌeqꞌun qꞌu aanima tiꞌ.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Pek tuul tek nichiqitzax u Pablo, tal tu u chꞌooal qꞌesal sol atich kꞌatza: —¿Bꞌaꞌn tzik setzꞌuꞌma maꞌj aanima aas bꞌennaj aa Roma untzꞌoj yeꞌsaj itxꞌolax inujul vipaav?— Texh te.
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Utz aatz tabꞌit u kam u chꞌooal qꞌesal sol tzaꞌ, bꞌeni; ex tal tu u qꞌesala ech tzaꞌ: —¿Kam saꞌaneꞌ? tan aatz u vinaj tziꞌ, bꞌennaj peꞌks aa Roma.— Texh te.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Ech tul u qꞌesala utz, ichꞌoti tu u Pablo ech tzaꞌ: —Al ve. ¿Nojchixh bꞌennajaxhs aa Roma?— Texh te.
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Tzaqꞌbꞌu u qꞌesala ech tzaꞌ: —Aatz in, mam puaj vaqꞌ tiꞌ unbꞌens aa Roma.— Texhtuꞌ.
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Ech oora tek motx xaaneꞌl kꞌatz u Pablo qꞌuꞌl siꞌchmotxtzꞌuꞌman. Utz aal antu u qꞌesala xoꞌvi. Tan tabꞌi aas bꞌennaj aa Roma u Pablo. Xoꞌv jeꞌ tiꞌ tan, iqitz tu kadeena.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Ech tu tek vaꞌt qꞌii tuul, ichit u Pablo tu qꞌu kadeena qitzichka. Tan aꞌich isaꞌ u qꞌesal sol satootzaji kam chit tiꞌ nichxochpika. Utz tal topon qꞌu qꞌesal oksan yol vatz Tioxh tuchꞌ qꞌu qꞌesal Israeel kajayil. Ech tiqꞌo eluꞌl u Pablo, ikꞌuch siatz.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.