João 11

ikz (IKZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Mmbe aareho ʉmʉʉtʉ wʉmwɨ iriina ryazɨ Razaarʉ, aarɨ murwɨrɨ. Aarɨ ariikara mʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya hamwɨmwɨ na abhasubhaati bhaazɨ, Mariyamu na Maarita.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Mariyamu wuyo aarɨ musubhaati wa Razaarʉ umurwɨrɨ, newe aamʉhakirɨ Ʉmʉkʉrʉ Yɨɨsu amaguta go okoreetya, na kʉmʉtaricha amagʉrʉ na zinzwɨrɨ zaazɨ.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Mmbe, Mariyamu na Maarita bhakatʉma amangʼana kwa Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, mʉsaani waazʉ murwɨrɨ.”
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Hanʉ Yɨɨsu iigwirɨ amangʼana gayo, akabhuga, “Ubhurwɨrɨ bhuyo bhʉtarɨ bhwa kumwita, nawe nɨ‑bhwa kwerecha ʉbhʉgʉngʉ bhwa Mungu, korereke bhagungyɨ Umwana wa Mungu kʉhɨtɨra ubhurwɨrɨ bhuyo.”
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Yɨɨsu akasɨɨga Maarita, Mariyamu na Razaarʉ.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Nawe hanʉ abhwɨnɨ amangʼana kʉbha Razaarʉ murwɨrɨ, akakaja kwikara iyo aarɨ kwa zisikʉ ibhɨrɨ.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Mmbe, hanʉ zaahitirɨ sikʉ ibhɨrɨ, Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhɨɨga bhaazɨ kʉbha, “Tʉgarʉkɨ Yudeya.”
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Abhɨɨga bhaazɨ bhakamʉbhʉʉrɨra, “Umwija, nɨ‑bhasiryasiryabhu Abhayaahudi bhakeenda kokotema na amabhwɨ korereke bhakwitɨ. Kwakɨ oreenda kujayʉ naatu?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Yɨɨsu akabhagarukirya, “Nangʉ, umwise gʉtaana zɨɨsa ikumi ni ibhɨrɨ? Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ akogenda umwise, atakʉtʉra kwitema ʉkʉgʉrʉ kwazɨ, kʉ kʉbha ararora ubhwɨrʉ bhwɨ ɨɨsɨ yɨnʉ.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Nawe wʉnʉ akogenda ubhutikʉ, ariihuna, kʉ kʉbha ubhwɨrʉ bhwʉ ʉkʉmʉmʉrɨka bhʉtareeho.”
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Hanʉ Yɨɨsu agambirɨ gayo, akangʼeha kʉbhʉʉrɨra abhɨɨga bhaazɨ, “Mʉsaani wɨɨtʉ Razaarʉ ahindiirɨ, nawe nɨraja kumubhuucha.”
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Neho abhɨɨga bhaazɨ bhakamʉgarukirya, “Ʉmʉkʉrʉ, nangabha ahindiirɨ, arahora.”
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Abhɨɨga bhaazɨ bhakiiseega kʉbha aragambɨra Razaarʉ ahindiirɨ zendooro, nawe Yɨɨsu aarɨ arabhuga akuurɨ.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Mmbe, Yɨɨsu akabhabhʉʉrɨra habhwɨrʉ, “Razaarʉ akuurɨ.
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Nawe inyɨ nɨrazomerwa kʉbha nɨtaarɨ nereho hanʉ Razaarʉ akukwa, korereke imwɨ mobhone kunyiisirirya. Mmbe, tujɨ kwawe.”
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Neho umwɨga wʉmwɨ iriina ryazɨ Tomaaso wʉnʉ akubhirikirwa Mbasa, akabhʉʉrɨra abhɨɨga abhakɨndichazɨ, “Na niitwɨ tujɨ, korereke tukwɨ hamwɨmwɨ nawe.”
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Mmbe, hanʉ Yɨɨsu aahikirɨ Yudeya mʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya, akabhona Razaarʉ amarirɨ sikʉ inyɨ mumbihɨra.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Ʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya rwarɨ nkina matambʉka bhɨkwɨ bhɨtatʉ kurwa Yɨrusarɨɨmu.
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 Abhayaahudi bhaaru bhakaaza Bhɨtaniya kwibhisirirya Maarita na Mariyamu, igʉrʉ yu uruku rwa umwabhʉ.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Mmbe, hanʉ Maarita igwirɨ kʉbha Yɨɨsu araaza, akahʉrʉka igʉtʉ, akaja kʉmʉsʉngʼaana. Nawe Mariyamu akasaaga munyumba.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Maarita akabhʉʉrɨra Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, wangabhɨɨrɨho, umwɨtʉ ataarɨ arakwa.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Nawe nʉʉrʉ nangwɨnʉ nɨɨzɨ kʉbha, chʉchʉsi kɨnʉ ʉraasabhɨ Mungu, arakoha.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Yɨɨsu akamʉgarukirya, “Umwanyu araryʉka.”
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Maarita akabhuga, “Nɨɨzɨ kʉbha urusikʉ rwɨ ɨtɨnɨrʉ yu ukuryʉka kwa abhaatʉ, wʉʉsi araryʉka.”
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yɨɨsu akamʉgarukirya, “Inyɨ niinyɨ ubhuryuku nʉ ʉbhʉhʉru. Ʉmʉʉtʉ wʉwʉʉsi wʉnʉ akunyiisirirya inyɨ, nʉʉrʉ angakwa, arabha mʉhʉru.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Na wʉwʉʉsi wʉnʉ akwikara na anyiisiriiryɨ inyɨ, atakukwa. Nangʉ, uriisirirya gayo?”
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Maarita akamʉgarukirya, “Hee Ʉmʉkʉrʉ, niriisirirya kʉbha awɨ ni‑Kiriisitʉ, Umwana wa Mungu, wʉnʉ akuuza kʉʉsɨ.”
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Hanʉ Maarita aamarirɨ kʉgamba gayo, akaja kʉbhɨrɨkɨra Mariyamu umwabhʉ rusizʉ, akamʉbhʉʉrɨra, “Umwija arɨ hanʉ, arakʉbhɨrɨkɨra.”
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Hanʉ Mariyamu iigwirɨ riyo, akabhʉʉka bhwangʉ, akaja kwa Yɨɨsu.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Ribhaga riyo, Yɨɨsu aarɨ akɨɨrɨ kusikɨra mʉrʉbhɨri ruyo, nawe aarɨ hanʉ Maarita aagiirɨ kʉmʉsʉngʼaana.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Abhayaahudi bhanʉ bhaarɨ bhagiirɨ kwibhisirirya Mariyamu, bhakarora arabhʉʉka bhwangʉ na kʉhʉrʉka igʉtʉ. Bhakamutuna, kʉ kʉbha bhakiiseega kʉbha araja kumbihɨra kʉrɨra.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Hanʉ Mariyamu aahikirɨ hanʉ Yɨɨsu aarɨ, akamorora, akahigama mʉbhʉtangɨ bhwazɨ, akabhʉʉrɨra Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, wangabhɨɨrɨho, umwɨtʉ ataarɨ arakwa.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Hanʉ Yɨɨsu aamʉrʉʉzɨ Mariyamu ararɨra, na Abhayaahudi bhanʉ bhiizirɨ nabhʉ bhʉʉsi bhararɨra akiigwa ʉbhʉsʉngʉ, akarumɨka bhʉkʉngʼu mumwʉyʉ gwazɨ.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Akabhabhuurya, “Mumubhiikirɨ hayi?”
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Yɨɨsu akarɨra.
35 Jesus chorou.
36 Neho Abhayaahudi bhanʉ bhaarɨ muruku bhakabhuga, “Rora chɨmbu asɨɨgirɨ Razaarʉ!”
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Nawe abhandɨ gatɨ waabhʉ bhakabhuga, “Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ newe aahʉriryɨ ʉmʉhʉku wurya, kwakɨ atakʉrirɨ chʉchʉsi kwa Razaarʉ atakwa?”
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Neho Yɨɨsu akiigwa naatu ʉbhʉsʉngʉ bhʉkʉngʼu mumwʉyʉ gwazɨ, akahika kumbihɨra. Imbihɨra yiyo yaarɨ ribhigi rɨnʉ rikundikiriibhwɨ na riibhwɨ ikʉrʉ kukisikʉ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhaatʉ bhanʉ bhaareho hayo, “Muruushɨho riibhwɨ riyo.”
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Yɨɨsu akamʉbhʉʉrɨra, “Nɨtaakubhuuriirɨ kʉbha, arɨɨbhɨ uriisirirya, ʉrarora ʉbhʉkʉrʉ bhwa Mungu?”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Mmbe, bhakaruushaho riibhwɨ riyo. Yɨɨsu akarora kwisaarʉ, akasabha kwa Mungu, “Bhaabha, nɨrabhuga ʉzʉmiryɨ kʉ kʉbha wiigwirɨ amasabhi gaanɨ.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Nɨɨzɨ kʉbha ʉhaanyiigwa ribhaga ryʉsi, nawe nɨragamba amangʼana ganʉ igʉrʉ wa riribhita rya abhaatʉ bhanʉ, korereke bhiisiriryɨ kʉbha awɨ naawɨ wantumirɨ.”
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Hanʉ Yɨɨsu aamarirɨ kʉgamba gayo, akoongera riraka ikʉrʉ arabhuga, “Razaarʉ, hʉrʉka igʉtʉ ɨnʉ!”
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Mmbe, akahʉrʉka igʉtʉ. Amagʉrʉ na amabhoko gaazɨ garingirwɨ nɨ ɨsanda, naatu ubhushʉ bhwazɨ bhuringirwɨ nɨ ɨkɨtambaara. Neho Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhaatʉ bhanʉ bhaarɨ bhiimiiriirɨ hayo, “Mʉmʉtazʉrɨ zengebho ziyo, mumutigɨ ajɨ.”
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Mmbe, Abhayaahudi bhaaru bhanʉ bhiizirɨ kwa Mariyamu, hanʉ bharʉʉzɨ ganʉ Yɨɨsu aakʉrirɨ, bhakamwisirirya.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Nawe Abhayaahudi abhandɨ bhakaja kwa Abhafarisaayo, bhakabhabhʉʉrɨra ganʉ Yɨɨsu aakʉrirɨ.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Mmbe, abhakʉrʉ bha abhakuhaani na Abhafarisaayo bhakabhɨrɨkɨra ichandarʉ cha Abhayaahudi, bhakiibhuurya, “Tokorebhwɨ? Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ arakora ibhyɨrɨkɨnʼyʉ bhyaru.
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Tʉraamutigɨ angʼehe kokorabhu, abhaatʉ bhʉʉsi bharamwisirirya. Abharuumi bharaaza na kʉsarya icharʉ chɨtʉ hamwɨmwɨ na rihekaaru ryɨtʉ.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Mmbe, wʉmwɨ mʉbhakʉrʉ bhayo iriina ryazɨ Kayaafa, wʉnʉ aarɨ kuhaani ʉmʉkʉrʉ wu umwaka guyo, akabhabhʉʉrɨra, “Imwɨ mʉtɨɨzɨ chʉchʉsi!
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Nangʉ, mʉtɨɨzɨ, nɨ‑hakɨrɨku kwa niimwɨ kʉbha ʉmʉʉtʉ wʉmwɨ akwɨ igʉrʉ wa abhaatʉ bhʉʉsi, kʉkɨra icharʉ chʉsi kirichwɨ?”
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Kayaafa ataagambirɨ gayo kwa amiisɨɨgi gaazɨ umwene, nawe kʉ kʉbha aarɨ kuhaani ʉmʉkʉrʉ wu umwaka guyo. Ɨbhu aarɨ ararora kʉbha Yɨɨsu arakwa igʉrʉ wa Abhayaahudi,
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 na ɨtarɨ igʉrʉ waabhʉ abheene, nawe igʉrʉ wu ukubhiringa abhaana bha Mungu bhanʉ bhanyaragɨɨnɨ, korereke bhabhɨ hamwɨmwɨ.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Kwɨma urusikʉ ruyo, abhakangati bha Abhayaahudi bhakiiseemerya komohya ɨnzɨra yu ukwita Yɨɨsu.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Kʉgayo, Yɨɨsu akatiga kogenda habhwɨrʉ gatɨ wa Abhayaahudi. Akabhʉʉka hayo na kuja haguhɨ nɨ ɨkɨbhara, mʉrʉbhɨri rʉnʉ rwabhirikiirwɨ Ɨfurahiimu, akiikara iyo hamwɨmwɨ na abhɨɨga bhaazɨ.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Ribhaga riyo, isigukuru yɨ Ɨpasaka ya Abhayaahudi yaarɨ haguhɨ. Kʉgayo, abhaatʉ bhaaru bhakabhʉʉka kurwa mʉzɨmbɨri zaabhʉ kuja Yɨrusarɨɨmu, korereke bhiibhɨngukyɨ isigukuru ɨkɨɨrɨ kuhika.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Abhaatʉ bhakakaja komohya Yɨɨsu. Hanʉ bhaarɨ bhiimiiriirɨ mwihekaaru, bhakiibhuurya kʉbha, “Imwɨ mʉrarorabhwɨ? Ʉmʉʉtʉ wuyo atakuhika kusigukuru yɨnʉ?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Abhakʉrʉ bha abhakuhaani na Abhafarisaayo bhaarɨ bhaswajiryɨ kʉbha, ʉmʉʉtʉ wʉwʉʉsi wʉnʉ amɨnyirɨ hanʉ Yɨɨsu arɨ ahirɨ amangʼana kwebho, korereke bhamugwatɨ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.