João 11

ikz (IKZ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mmbe aareho ʉmʉʉtʉ wʉmwɨ iriina ryazɨ Razaarʉ, aarɨ murwɨrɨ. Aarɨ ariikara mʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya hamwɨmwɨ na abhasubhaati bhaazɨ, Mariyamu na Maarita.
1 Ora, estava enfermo um homem chamado Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Mariyamu wuyo aarɨ musubhaati wa Razaarʉ umurwɨrɨ, newe aamʉhakirɨ Ʉmʉkʉrʉ Yɨɨsu amaguta go okoreetya, na kʉmʉtaricha amagʉrʉ na zinzwɨrɨ zaazɨ.
2 E Maria, cujo irmão Lázaro se achava enfermo, era a mesma que ungiu o Senhor com bálsamo, e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Mmbe, Mariyamu na Maarita bhakatʉma amangʼana kwa Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, mʉsaani waazʉ murwɨrɨ.”
3 Mandaram, pois, as irmãs dizer a Jesus: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Hanʉ Yɨɨsu iigwirɨ amangʼana gayo, akabhuga, “Ubhurwɨrɨ bhuyo bhʉtarɨ bhwa kumwita, nawe nɨ‑bhwa kwerecha ʉbhʉgʉngʉ bhwa Mungu, korereke bhagungyɨ Umwana wa Mungu kʉhɨtɨra ubhurwɨrɨ bhuyo.”
4 Jesus, porém, ao ouvir isto, disse: Esta enfermidade não é para a morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Yɨɨsu akasɨɨga Maarita, Mariyamu na Razaarʉ.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Nawe hanʉ abhwɨnɨ amangʼana kʉbha Razaarʉ murwɨrɨ, akakaja kwikara iyo aarɨ kwa zisikʉ ibhɨrɨ.
6 Quando, pois, ouviu que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde se achava.
7 Mmbe, hanʉ zaahitirɨ sikʉ ibhɨrɨ, Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhɨɨga bhaazɨ kʉbha, “Tʉgarʉkɨ Yudeya.”
7 Depois disto, disse a seus discípulos: Vamos outra vez para Judéia.
8 Abhɨɨga bhaazɨ bhakamʉbhʉʉrɨra, “Umwija, nɨ‑bhasiryasiryabhu Abhayaahudi bhakeenda kokotema na amabhwɨ korereke bhakwitɨ. Kwakɨ oreenda kujayʉ naatu?”
8 Disseram-lhe eles: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Yɨɨsu akabhagarukirya, “Nangʉ, umwise gʉtaana zɨɨsa ikumi ni ibhɨrɨ? Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ akogenda umwise, atakʉtʉra kwitema ʉkʉgʉrʉ kwazɨ, kʉ kʉbha ararora ubhwɨrʉ bhwɨ ɨɨsɨ yɨnʉ.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Nawe wʉnʉ akogenda ubhutikʉ, ariihuna, kʉ kʉbha ubhwɨrʉ bhwʉ ʉkʉmʉmʉrɨka bhʉtareeho.”
10 mas se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Hanʉ Yɨɨsu agambirɨ gayo, akangʼeha kʉbhʉʉrɨra abhɨɨga bhaazɨ, “Mʉsaani wɨɨtʉ Razaarʉ ahindiirɨ, nawe nɨraja kumubhuucha.”
11 E, tendo assim falado, acrescentou: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Neho abhɨɨga bhaazɨ bhakamʉgarukirya, “Ʉmʉkʉrʉ, nangabha ahindiirɨ, arahora.”
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, ficará bom.
13 Abhɨɨga bhaazɨ bhakiiseega kʉbha aragambɨra Razaarʉ ahindiirɨ zendooro, nawe Yɨɨsu aarɨ arabhuga akuurɨ.
13 Mas Jesus falara da sua morte; eles, porém, entenderam que falava do repouso do sono.
14 Mmbe, Yɨɨsu akabhabhʉʉrɨra habhwɨrʉ, “Razaarʉ akuurɨ.
14 Então Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Nawe inyɨ nɨrazomerwa kʉbha nɨtaarɨ nereho hanʉ Razaarʉ akukwa, korereke imwɨ mobhone kunyiisirirya. Mmbe, tujɨ kwawe.”
15 e, por vossa causa, folgo de que eu lá não estivesse, para que creiais; mas vamos ter com ele.
16 Neho umwɨga wʉmwɨ iriina ryazɨ Tomaaso wʉnʉ akubhirikirwa Mbasa, akabhʉʉrɨra abhɨɨga abhakɨndichazɨ, “Na niitwɨ tujɨ, korereke tukwɨ hamwɨmwɨ nawe.”
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Mmbe, hanʉ Yɨɨsu aahikirɨ Yudeya mʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya, akabhona Razaarʉ amarirɨ sikʉ inyɨ mumbihɨra.
17 Chegando pois Jesus, encontrou-o já com quatro dias de sepultura.
18 Ʉrʉbhɨri rwa Bhɨtaniya rwarɨ nkina matambʉka bhɨkwɨ bhɨtatʉ kurwa Yɨrusarɨɨmu.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Abhayaahudi bhaaru bhakaaza Bhɨtaniya kwibhisirirya Maarita na Mariyamu, igʉrʉ yu uruku rwa umwabhʉ.
19 E muitos dos judeus tinham vindo visitar Marta e Maria, para as consolar acerca de seu irmão.
20 Mmbe, hanʉ Maarita igwirɨ kʉbha Yɨɨsu araaza, akahʉrʉka igʉtʉ, akaja kʉmʉsʉngʼaana. Nawe Mariyamu akasaaga munyumba.
20 Marta, pois, ao saber que Jesus chegava, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Maarita akabhʉʉrɨra Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, wangabhɨɨrɨho, umwɨtʉ ataarɨ arakwa.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se meu irmão não teria morrido.
22 Nawe nʉʉrʉ nangwɨnʉ nɨɨzɨ kʉbha, chʉchʉsi kɨnʉ ʉraasabhɨ Mungu, arakoha.”
22 E mesmo agora sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Yɨɨsu akamʉgarukirya, “Umwanyu araryʉka.”
23 Respondeu-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Maarita akabhuga, “Nɨɨzɨ kʉbha urusikʉ rwɨ ɨtɨnɨrʉ yu ukuryʉka kwa abhaatʉ, wʉʉsi araryʉka.”
24 Disse-lhe Marta: Sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yɨɨsu akamʉgarukirya, “Inyɨ niinyɨ ubhuryuku nʉ ʉbhʉhʉru. Ʉmʉʉtʉ wʉwʉʉsi wʉnʉ akunyiisirirya inyɨ, nʉʉrʉ angakwa, arabha mʉhʉru.
25 Declarou-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Na wʉwʉʉsi wʉnʉ akwikara na anyiisiriiryɨ inyɨ, atakukwa. Nangʉ, uriisirirya gayo?”
26 e todo aquele que vive, e crê em mim, jamais morrerá. Crês isto?
27 Maarita akamʉgarukirya, “Hee Ʉmʉkʉrʉ, niriisirirya kʉbha awɨ ni‑Kiriisitʉ, Umwana wa Mungu, wʉnʉ akuuza kʉʉsɨ.”
27 Respondeu-lhe Marta: Sim, Senhor, eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Hanʉ Maarita aamarirɨ kʉgamba gayo, akaja kʉbhɨrɨkɨra Mariyamu umwabhʉ rusizʉ, akamʉbhʉʉrɨra, “Umwija arɨ hanʉ, arakʉbhɨrɨkɨra.”
28 Dito isto, retirou-se e foi chamar em segredo a Maria, sua irmã, e lhe disse: O Mestre está aí, e te chama.
29 Hanʉ Mariyamu iigwirɨ riyo, akabhʉʉka bhwangʉ, akaja kwa Yɨɨsu.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa, e foi ter com ele.
30 Ribhaga riyo, Yɨɨsu aarɨ akɨɨrɨ kusikɨra mʉrʉbhɨri ruyo, nawe aarɨ hanʉ Maarita aagiirɨ kʉmʉsʉngʼaana.
30 Pois Jesus ainda não havia entrado na aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Abhayaahudi bhanʉ bhaarɨ bhagiirɨ kwibhisirirya Mariyamu, bhakarora arabhʉʉka bhwangʉ na kʉhʉrʉka igʉtʉ. Bhakamutuna, kʉ kʉbha bhakiiseega kʉbha araja kumbihɨra kʉrɨra.
31 Então os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se apressadamente e sair, seguiram-na, pensando que ia ao sepulcro para chorar ali.
32 Hanʉ Mariyamu aahikirɨ hanʉ Yɨɨsu aarɨ, akamorora, akahigama mʉbhʉtangɨ bhwazɨ, akabhʉʉrɨra Yɨɨsu kʉbha, “Ʉmʉkʉrʉ, wangabhɨɨrɨho, umwɨtʉ ataarɨ arakwa.”
32 Tendo, pois, Maria chegado ao lugar onde Jesus estava, e vendo-a, lançou-se-lhe aos pés e disse: Senhor, se tu estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Hanʉ Yɨɨsu aamʉrʉʉzɨ Mariyamu ararɨra, na Abhayaahudi bhanʉ bhiizirɨ nabhʉ bhʉʉsi bhararɨra akiigwa ʉbhʉsʉngʉ, akarumɨka bhʉkʉngʼu mumwʉyʉ gwazɨ.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar, e chorarem também os judeus que com ela vinham, comoveu-se em espírito, e perturbou-se,
34 Akabhabhuurya, “Mumubhiikirɨ hayi?”
34 e perguntou: Onde o puseste? Responderam-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Yɨɨsu akarɨra.
35 Jesus chorou.
36 Neho Abhayaahudi bhanʉ bhaarɨ muruku bhakabhuga, “Rora chɨmbu asɨɨgirɨ Razaarʉ!”
36 Disseram então os judeus: Vede como o amava.
37 Nawe abhandɨ gatɨ waabhʉ bhakabhuga, “Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ newe aahʉriryɨ ʉmʉhʉku wurya, kwakɨ atakʉrirɨ chʉchʉsi kwa Razaarʉ atakwa?”
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também que este não morreste?
38 Neho Yɨɨsu akiigwa naatu ʉbhʉsʉngʉ bhʉkʉngʼu mumwʉyʉ gwazɨ, akahika kumbihɨra. Imbihɨra yiyo yaarɨ ribhigi rɨnʉ rikundikiriibhwɨ na riibhwɨ ikʉrʉ kukisikʉ.
38 Jesus, pois, comovendo-se outra vez, profundamente, foi ao sepulcro; era uma gruta, e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhaatʉ bhanʉ bhaareho hayo, “Muruushɨho riibhwɨ riyo.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque está morto há quase quatro dias.
40 Yɨɨsu akamʉbhʉʉrɨra, “Nɨtaakubhuuriirɨ kʉbha, arɨɨbhɨ uriisirirya, ʉrarora ʉbhʉkʉrʉ bhwa Mungu?”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Mmbe, bhakaruushaho riibhwɨ riyo. Yɨɨsu akarora kwisaarʉ, akasabha kwa Mungu, “Bhaabha, nɨrabhuga ʉzʉmiryɨ kʉ kʉbha wiigwirɨ amasabhi gaanɨ.
41 Tiraram então a pedra. E Jesus, levantando os olhos ao céu, disse: Pai, graças te dou, porque me ouviste.
42 Nɨɨzɨ kʉbha ʉhaanyiigwa ribhaga ryʉsi, nawe nɨragamba amangʼana ganʉ igʉrʉ wa riribhita rya abhaatʉ bhanʉ, korereke bhiisiriryɨ kʉbha awɨ naawɨ wantumirɨ.”
42 Eu sabia que sempre me ouves; mas por causa da multidão que está em redor é que assim falei, para que eles creiam que tu me enviaste.
43 Hanʉ Yɨɨsu aamarirɨ kʉgamba gayo, akoongera riraka ikʉrʉ arabhuga, “Razaarʉ, hʉrʉka igʉtʉ ɨnʉ!”
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Mmbe, akahʉrʉka igʉtʉ. Amagʉrʉ na amabhoko gaazɨ garingirwɨ nɨ ɨsanda, naatu ubhushʉ bhwazɨ bhuringirwɨ nɨ ɨkɨtambaara. Neho Yɨɨsu akabhʉʉrɨra abhaatʉ bhanʉ bhaarɨ bhiimiiriirɨ hayo, “Mʉmʉtazʉrɨ zengebho ziyo, mumutigɨ ajɨ.”
44 Saiu o que estivera morto, ligados os pés e as mãos com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Mmbe, Abhayaahudi bhaaru bhanʉ bhiizirɨ kwa Mariyamu, hanʉ bharʉʉzɨ ganʉ Yɨɨsu aakʉrirɨ, bhakamwisirirya.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, e que tinham visto o que Jesus fizera, creram nele.
46 Nawe Abhayaahudi abhandɨ bhakaja kwa Abhafarisaayo, bhakabhabhʉʉrɨra ganʉ Yɨɨsu aakʉrirɨ.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 Mmbe, abhakʉrʉ bha abhakuhaani na Abhafarisaayo bhakabhɨrɨkɨra ichandarʉ cha Abhayaahudi, bhakiibhuurya, “Tokorebhwɨ? Ʉmʉʉtʉ wʉnʉ arakora ibhyɨrɨkɨnʼyʉ bhyaru.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus reuniram o sinédrio e diziam: Que faremos? porquanto este homem vem operando muitos sinais.
48 Tʉraamutigɨ angʼehe kokorabhu, abhaatʉ bhʉʉsi bharamwisirirya. Abharuumi bharaaza na kʉsarya icharʉ chɨtʉ hamwɨmwɨ na rihekaaru ryɨtʉ.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele, e virão os romanos, e nos tirarão tanto o nosso lugar como a nossa nação.
49 Mmbe, wʉmwɨ mʉbhakʉrʉ bhayo iriina ryazɨ Kayaafa, wʉnʉ aarɨ kuhaani ʉmʉkʉrʉ wu umwaka guyo, akabhabhʉʉrɨra, “Imwɨ mʉtɨɨzɨ chʉchʉsi!
49 Um deles, porém, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, disse-lhes: Vós nada sabeis,
50 Nangʉ, mʉtɨɨzɨ, nɨ‑hakɨrɨku kwa niimwɨ kʉbha ʉmʉʉtʉ wʉmwɨ akwɨ igʉrʉ wa abhaatʉ bhʉʉsi, kʉkɨra icharʉ chʉsi kirichwɨ?”
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça a nação toda.
51 Kayaafa ataagambirɨ gayo kwa amiisɨɨgi gaazɨ umwene, nawe kʉ kʉbha aarɨ kuhaani ʉmʉkʉrʉ wu umwaka guyo. Ɨbhu aarɨ ararora kʉbha Yɨɨsu arakwa igʉrʉ wa Abhayaahudi,
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação,
52 na ɨtarɨ igʉrʉ waabhʉ abheene, nawe igʉrʉ wu ukubhiringa abhaana bha Mungu bhanʉ bhanyaragɨɨnɨ, korereke bhabhɨ hamwɨmwɨ.
52 e não somente pela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estão dispersos.
53 Kwɨma urusikʉ ruyo, abhakangati bha Abhayaahudi bhakiiseemerya komohya ɨnzɨra yu ukwita Yɨɨsu.
53 Desde aquele dia, pois, tomavam conselho para o matarem.
54 Kʉgayo, Yɨɨsu akatiga kogenda habhwɨrʉ gatɨ wa Abhayaahudi. Akabhʉʉka hayo na kuja haguhɨ nɨ ɨkɨbhara, mʉrʉbhɨri rʉnʉ rwabhirikiirwɨ Ɨfurahiimu, akiikara iyo hamwɨmwɨ na abhɨɨga bhaazɨ.
54 De sorte que Jesus já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a região vizinha ao deserto, a uma cidade chamada Efraim; e ali demorou com os seus discípulos.
55 Ribhaga riyo, isigukuru yɨ Ɨpasaka ya Abhayaahudi yaarɨ haguhɨ. Kʉgayo, abhaatʉ bhaaru bhakabhʉʉka kurwa mʉzɨmbɨri zaabhʉ kuja Yɨrusarɨɨmu, korereke bhiibhɨngukyɨ isigukuru ɨkɨɨrɨ kuhika.
55 Ora, estava próxima a páscoa dos judeus, e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da páscoa, para se purificarem.
56 Abhaatʉ bhakakaja komohya Yɨɨsu. Hanʉ bhaarɨ bhiimiiriirɨ mwihekaaru, bhakiibhuurya kʉbha, “Imwɨ mʉrarorabhwɨ? Ʉmʉʉtʉ wuyo atakuhika kusigukuru yɨnʉ?”
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Abhakʉrʉ bha abhakuhaani na Abhafarisaayo bhaarɨ bhaswajiryɨ kʉbha, ʉmʉʉtʉ wʉwʉʉsi wʉnʉ amɨnyirɨ hanʉ Yɨɨsu arɨ ahirɨ amangʼana kwebho, korereke bhamugwatɨ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que o prendessem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.