Marcos 6
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs VC
1 Jizọsi hi hnam whọga, va n'ẹli a, ele sno apna a snornu a.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Ọ dụ n'Ọbochi Ozukwa Inwe, ọ panịzo o zni nhne n'ọro ọgbako ele Ju. Nga be nụrnu nhne o neezni, o duru be ẹhni, be nẹesikwa, “Ndaa hne nwerukna ka nwehịaru kpakara nhne ka? Kịni bụ akọniche ke be nyernu a. Ndaa kpa o ji nọornu kpakara ẹrnu ndu-ẹhni ka?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Ka ọ bụ́o nye ọkwa-nka wam, nnwọ Meri, nụ nwene Jemisi nụ Josefu, nụ Judasị, nụ Saịmoni? Ọ bụ́o rụmu nne a rinya zị n'esilawụru aị hna?” Be we ovu ẹhni megidne a.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Jizọsi kanụ be, “Okwolem nụ ẹli ke a nụ ezi-nụ-ọro a, ma nụ esilawụru ele ke a, bụ hne nye ọwhnurninya nwée ọsobisinu.”
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Ọ rnụ́lige ẹrnu ndu-ẹhni n'ẹli kị, okwolem nụ o bikwasiri ele nrịria ele nụ ele aka, me ẹhni siri be rikne.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ókwe ekwe be duru a ẹhni.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 O sukwu ele izi nri nụ ẹbo wam, panịzo neezihala be ẹbo ẹbo, nyee masị be rikne nụ hne rẹnwu ọjo zị.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 O nyee be iwu be jíkọ nhne ọbula n'izne be, okwolem mkpara, be jíkọ nhne oriri, mọbu rẹkpa, mọbu ịwai nụ rẹkpa iwo be.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Ọ karụ be woru okoro-ọchi, be wóko iwo lawụru.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Ọ kanụ be, “Anụ dazịgidne n'ọro ọbula anụ jaabna, tem anụ whọga n'ẹli wam.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Hne ọbula be nábnanyana anụ mọbu bnóne nsnị n'ikwu-ọnu anụ, anụ jọowhoga pịi, lịsnama rịzna ke zị n'ọchi anụ, ma ọ bụru nhne akebne megidne be.”
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Be whọga nookwunu ele badnụ ikwu-ọnu Chiokike, be tụhnasna mkpọma.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Be chịhalaru agịda rẹnwu ọjo, tesi masị agịda ele naarịa arịa mọno, me ẹhni siri be rikne.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Eze Erọdu nụrnu a, kwnornu nụ rẹwhna Jizọsi whọlam iwhne. Agwna badnụ naakaa nụ Jọni Nye Wụ Mini hilem n'ẹnwu lizọ, ọ bụ nhne mernu kpakara rikne ka ji nọornu ẹrnu ndu-ẹhni nụ rime a.
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Ele berere karụ, “Ọ bụ Ẹlaija.”
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Kọvu Erọdu nụrnu a, ọ kaa, “Ọ bụ Jọni Nye Wụ Mini, nye me biri risi, o lizọlam.”
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Erọdu karụ nụ mbọm be nwudne Jọni, kne a eriri n'ọro ikelu kwnornu nụ Erodiasi nnwerne Filipu nwene a, nye ọ lụru.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Jọni kannụ Erọdu, “Ọ bụ́o ọma n'iwu ọlu nnwerne nwene ị.”
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Erodiasi beteru o vunu Jọni irno nụ mkpọma, o pioru o gbu a, kọvu nụ o nwée rikne,
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 kwnornu nụ Erọdu tụru ogwnu Jọni. Ọ mahịaru nụ ọ bụ nye mee mma nụ nye zị nsọ, ọ bịkwata a nkarị. Ige ọbula ọ nụrnu ikwu-ọnu a, ọriri jihịa mkpọma, kọvu nụ o ji snarnịma nụrnu ikwu-ọnu a.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 N'ipne-aznụ, oghere whụyanu Erodiasi. Erọdu siri wiri o chenwanya ọmumu a. O sukwu ele nụ ya sno nẹechi, nụ ele risi ọgwnu nụ ele risi ẹli Galili.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Nga nnwọ rinya Erodiasi bnanyarnụ tne eri sọru Erọdu nụ ele nụ ya zị n'ọnu k'agịda, eze kanụ woknornokno wam, “Rịo m nhne ọbula masịri ị, m jeenye ị.”
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 O kweru a mkwna kwesi a rikne, kaa, “Nhne ọbula ị rịoru m, m jeenye i, ọ bụbedi o keme ẹli-eze m ẹbo.”
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Ọ whọga sịkwa nne a, “Kịni bụ nhne me jọorio?”
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Nnwọ rinya wam gba ẹso kwnusi eze, kanụ a, “M chọru m i nyee m risi Jọni Nye Wụ Mini n'agbụgba kịtna.”
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Ẹhni nwụrnu eze, kọvu kwnornu mkwna wam o kweru nụ ele ya nụ be dazị neeri wiri, ọ másịla a ọ la aznụ nụ mkwna o kweru a.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Ngangam, o zihala nye gbu badnụ, nyee a iwu o bihịa risi Jọni. O zne bihịa risi Jọni n'ọro ikelu.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 O vuya risi a n'agbụgba, nyee a nnwọ rinya wam, nnwọ rinya wam nyee a nne a.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Nga ele sno apna Jọni nụrnu a, be va vuru iznu a lite.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Ele izi Jizọsi hiebnanyarnụ hne Jizọsi zị, be tnụsinu a kpakara nhne be mernu nụ kpakara nhne be znirni ele badnụ.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Kwnornu nụ agịda ele badnụ naava, naala, oghere o ri wiri zị́la, Jizọsi kanụ be, “Anụ va ichne nụ hne kọru owu, zukwaru inwe.”
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Be nụ nsnụnu be bna n'ọgbo zne hne kọru owu.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Agịda badnụ whnụrnu nga be neezne. Be mahịaru be, be hi nụ kpakara ẹli-ọhna gweru ọchi gbakọ nụ pịi, beru be ọsno dụ.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Nga Jizọsi whụyaru n'ọgbo, ọ whnụ igbudu ele badnụ, ọ dọnu be obirizi, kwnornu nụ be nụ lele atnụrnu nwée nye nọoznu be. Ọ panịzo neezni agịda nhne.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Nga ọbochi znemirnu, ele sno apna a vakwnusi a, kaa, “Hna kọgwu owu, ọbochi zneminem.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Zihala ele ka ma be zne nụ rime ẹkwu ma nụ rime ẹli-ọhna zne zụru nhne oriri.”
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Kọvu Jizọsi kanụ be, “Anụ nyee be nhne be jeeri.”
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Ọ sịkwa be, “Anụ nwernu ike brẹdi ele? Zne lekasi.”
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Jizọsi kanụ be mee kpakara be dazịri ẹli nụ mkpụru nụ mkpụru n'olu achara bụdnu.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Be dazịri ẹli nụ mkpụru nụ mkpụru, ele otu riwhu nụ ele nri isne.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Jizọsi gweru ike brẹdi isne wam nụ aznụ lawụru wam, le anya n'oligwe, tụ mmamma, nyawama ike brẹdi isne wam, nyee ele sno apna a ma be nyee ele wam. O keme aznụ lawụru wam n'esilawụru kpakara be.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Kpakara be ri, riji rụwho.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Ele sno apna a tụtukota rụvnuruvnu brẹdi nụ aznụ ke gwnarnụ ke jihịaru nri nụ nkịta lawụru.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Ele riri brẹdi wam bụ pokwu ele rukna isne.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Ngangam o mee ele sno apna a bna n'ọgbo, beru a ọsno kwọwhe aznụ osimini dụ ẹli Bẹtesaida, nga o neezila igbudu badnụ wam.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Nga o zilakworu be, o zne n'olu rugwu zne kpe okpukpe.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 N'ogbednachi, ọgbo wam zị n'esilawụru okne osimini, ya nụ nsnụnu a zị n'olu ẹli.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Ọ whnụ be hne be zị nọodoli nọokwo ọgbo kwnornu nụ ruwhere neewhegidne be. Ọ vakwnusi be nụ ọnu ọsisi neezne izne n'olu mini. O pio o whe be,
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 kọvu nga be whnụrnu a hne o neezne izne n'olu osimini, ọ nụ be lele rẹnwu. Be si okokoba k'agịda.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Kpa kpakara be whnụrnu a, mkpọma la be mini.
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 O pnekwnusi be nụ rime ọgbo, ruwhere wam whebiri. O duru kpakara be ẹhni k'agịda.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Be ghọ́yage ẹrnu ndu-ẹhni gbasịri ike brẹdi isne wam, mkpọma be ghọ́yagele a.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Nga be wheru, be vadu n'ẹli Gẹnezareti kpọkwnusi ọgbo be.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Kpa be whụyaru n'ọgbo, ngangam agịda ele badnụ mahịaru Jizọsi.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Be gbazu kpakara ẹli wam, panịzo noovuya n'ọkpata ele nrịria penupe ọbula be nụrnu ọ zị.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Hne nụ hne ọbula ọ bnaznernu, n'ẹli matị, mọbu ẹli hna ezi, mọbu n'ẹkwu, be dnanyịta ele nrịria n'ahịa, be naarịasno a ma be kpatụ ke bụ ọnu iwo aka. Ọ gwọru kpakara ele kpatụru ọnu iwo a aka.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.