Atos 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs VC
1 Agwna ele rukna hiri nụ Judiya va Antịoku bete neezni rụmu nda, kaa, “Be nwée rikne znọhia anụ okwolem ma be kparụ anụ nka, lele kpa Iwu Mozizi kwuru.”
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Pọlu nụ Banabasị nụ be nọodogbuta gbasịri nhne ka, be kwekọta nụ Pọlu nụ Banabasị nụ agwna ele zị nụ Antịoku jeezne Jerusẹlem whnụ ele izi Karaịsi nụ ele okno badnụ gbasịri nhne ka.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Ele ọgbako Chiokike zizne be, be zne nụ rime Fonisia nụ Sameria, be kwuhịa kpa ele bụ́o ele Ju tụhnasnakwnusiri Chiokike. Ọtnutnu ka mernu kpakara rụmu nda nwụdna k'agịda.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Nga be vaduru Jerusẹlem, ọgbako Chiokike, nụ ele izi nụ ele okno badnụ nabnanyarnụ be, be kanụ be kpakara nhne Chiokike jiri be mee.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Kọvu agwna ele kweru ekwe ele otu ele Farisi gwuzoru, kaa, “Be jaakparịri be nka, kanụ be bịta Iwu Mozizi.”
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Ele izi nụ ele okno badnụ zne iznuznu ma be lebna anya nhne gbasịri ọka ka.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Nga be kwuru agịda ọka gbu ọkwnu, Pita gwuzoru, kaa, “Rụmu nda m, anụ magwụ kpa n'ige wheru ewhe kpa Chiokike họhiaru m n'esilawụru anụ, zne zni ele bụ́o ele Ju izi ọma ma be nụrnu, kweru masị.
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Chiokike nye marnụ mkpọma kpakara badnụ, gbarụ akebne gbasịri be. O nyernu be Enine Nsọ lele kpa o nyernu aị.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 Ọ kpáge ike n'esilawụru aị nụ be, o snụsnarnu ovu be kwnornu nụ be kweruru.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Kịni kpayarụ anụ jaakpa Chiokike iru kịtna hite n'ọtukwasi ele kweru ekwe ivu ke aị nụ ele nda aị ọknani nwée rikne vuli.
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Ọ́za, a kweruru, be znọhia aị hite n'oru Nyenwe aị Jizọsi lele be masị.”
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Kpakara be dazịri bii kpa be noobno nsnị nhne Banabasị nụ Pọlu nookwu gbasịri kpakara ẹrnu ndu-ẹhni Chiokike hiri n'aka be rnụ n'esilawụru ele bụ́o ele Ju.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Nga be kwukworu, Jemisi gwelizọ ọnu kaa, “Rụmu nda m, anụ bnote m nsnị n'ọnu.
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Saịmoni karụ kpa Chiokike hiri nụ mbọm gesi ele bụ́o ele Ju ruwhnu ọma a, o mernu agwna be bụru ele ke a.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Ikwu-ọnu ele ọwhnurninya nụ nhne ka dnakọtaru n'otu, lele kpa ọkwukwo nsọ kwuru,
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 ‘Nyenwe aị karụ, Omekwo, m jaalahna,
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 M jeeme ka ma kpakara ele badnụ pio Nyenwe aị,
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 Ọ bụ nye mernu ele badnụ mahịa kpakara nhne hite nụ mbọm.’ ”
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 Jemisi nookwuzne, “Echiche m bụ ka, a kpákna ele bụ́o ele Ju ẹhni, bụ ele tụhnasnakwnusiri Chiokike.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Kọvu a gbanụ be ọkwukwo, kanụ be, be rí wiri ọbula zị́la rịchna be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, be mékọ ọyi, be ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, be ríkọ ọvnarna.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Kwnornu nụ be nọogwnu Iwu Mozizi agịda ige wheru ewhe n'ọro ọgbako be nụ kpakara Ọbochi Ozukwa Inwe, be nọokpo okwo ikwu-ọnu Mozizi nụ kpakara ẹli.”
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Ele izi nụ ele okno badnụ, be nụ kpakara ọgbako Chiokike, kpebi ọ họhia agwna ele badnụ n'esilawụru be zizne be Antịoku, be nụ Pọlu nụ Banabasị. Be họhia Judasị, nye be kwu Basabasị, nụ Saịlasi, ele rukna lawụru berere ele rụmu nda nọoso anya.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Be gba ọkwukwo izi ka zizne be,
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 A nụrnu nụ agwna ele rukna n'esilawụru aị varụ kpakna anụ ẹhni, mee ovu la anụ mini hite nụ nhne be kwuru, be nụ́na nhne ka n'ọnu aị gbasịri a.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 A gbarụ iznuznu n'otu, a kwekọrita o ziyanu anụ ele izi a họhiaru, be nụ ele enyi aị a whnụrnu n'anya, Banabasị nụ Pọlu,
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 ele gweru bụdnu be nyee nụ nhne oze bụdnu kwnornu nụ n'ẹrnu Nyenwe aị Jizọsi Karaịsi.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 A ziyannu anụ Judasị nụ Saịlasi, ele jaakanụ anụ nụ ruwhnu nụ ruwhnu nhne a gbarụ n'ọkwukwo.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Aị nụ Enine Nsọ kwekọtaru, a tụ́kwasi ivu berere, be gweme kpakara nhne ka zị mkpa.
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 Anụ ríkọ wiri ọbula be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, anụ ríkọ ọvnarna, anụ ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, anụ mékọ ọyi. O jọoburunu anụ ọma ọ bụru anụ mee kpam. Anụ dazịkwaru nkarị.”
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Be zizne ele izi wam Antịoku, nga be dụru Antịoku, be sukwukọta kpakara ele kweru ekwe nyega be ọkwukwo izi wam.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Nga ele badnụ wam gwnụrnu ọkwukwo izi wam, ovu sọru be n'ọnu k'agịda kwnornu nụ izi ọkwnagidne wam.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Judasị nụ Saịlasi, ele bụ masị ele ọwhnurninya, kwu ọka gbu ọkwnu naagba be inwe.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Be dazịri ige matị, be zihnala be n'udno znekwnusi ele ziyaru be. [
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 Kọvu ọ masịri Saịlasi ọ dazịri pịi.]
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Pọlu nụ Banabasị dazịri ige matị nụ Antịoku be nụ agịda ele berere, be zne kpọ okwo ikwu-ọnu Nyenwe aị.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Omekwo, Pọlu kanụ Banabasị, “Ngwa ma a lahna, lekasi rụmu nda aị nụ kpakara ẹli-ọhna hne a znirni izi ọma Nyenwe aị, whnụ kpa be naagbalị.”
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Banabasị pioru ma be nụ Jọni Makị snornu zne.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Kọvu Pọlu kwége o snornu be, kwnornu a dázịgidnege n'ẹrnu wam, kọvu ọ ghasarụ be nụ Pamfilia.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Be dọgbuta ka k'agịda, be kewa ẹhni be. Banabasị kwuru Makị kwọwhe mini zne Saịporosi.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Pọlu họru Saịlasi, rụmu nda gweru be yisi n'oru ke Nyenwe aị, be whọga.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Ọ gawhe Siriya nụ Silisia naagba kpakara ọgbako Chiokike inwe.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.