Atos 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs NAA
1 Agwna ele rukna hiri nụ Judiya va Antịoku bete neezni rụmu nda, kaa, “Be nwée rikne znọhia anụ okwolem ma be kparụ anụ nka, lele kpa Iwu Mozizi kwuru.”
1 Alguns indivíduos que foram da Judeia para Antioquia ensinavam aos irmãos: — Se vocês não forem circuncidados segundo o costume de Moisés, não podem ser salvos.
2 Pọlu nụ Banabasị nụ be nọodogbuta gbasịri nhne ka, be kwekọta nụ Pọlu nụ Banabasị nụ agwna ele zị nụ Antịoku jeezne Jerusẹlem whnụ ele izi Karaịsi nụ ele okno badnụ gbasịri nhne ka.
2 Tendo surgido um conflito e grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, foi resolvido que esses dois e mais alguns fossem a Jerusalém, aos apóstolos e presbíteros, para tratar desta questão.
3 Ele ọgbako Chiokike zizne be, be zne nụ rime Fonisia nụ Sameria, be kwuhịa kpa ele bụ́o ele Ju tụhnasnakwnusiri Chiokike. Ọtnutnu ka mernu kpakara rụmu nda nwụdna k'agịda.
3 Encaminhados, pois, pela igreja, atravessaram as províncias da Fenícia e Samaria e, narrando a conversão dos gentios, causaram grande alegria a todos os irmãos.
4 Nga be vaduru Jerusẹlem, ọgbako Chiokike, nụ ele izi nụ ele okno badnụ nabnanyarnụ be, be kanụ be kpakara nhne Chiokike jiri be mee.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem-recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros, a quem relataram tudo o que Deus havia feito com eles.
5 Kọvu agwna ele kweru ekwe ele otu ele Farisi gwuzoru, kaa, “Be jaakparịri be nka, kanụ be bịta Iwu Mozizi.”
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que haviam crido se insurgiram, dizendo: — É necessário circuncidá-los e ordenar-lhes que observem a lei de Moisés.
6 Ele izi nụ ele okno badnụ zne iznuznu ma be lebna anya nhne gbasịri ọka ka.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para examinar a questão.
7 Nga be kwuru agịda ọka gbu ọkwnu, Pita gwuzoru, kaa, “Rụmu nda m, anụ magwụ kpa n'ige wheru ewhe kpa Chiokike họhiaru m n'esilawụru anụ, zne zni ele bụ́o ele Ju izi ọma ma be nụrnu, kweru masị.
7 Havendo grande debate, Pedro tomou a palavra e disse: — Irmãos, vocês sabem que, desde há muito, Deus me escolheu entre vocês para que da minha boca os gentios ouvissem a palavra do evangelho e cressem.
8 Chiokike nye marnụ mkpọma kpakara badnụ, gbarụ akebne gbasịri be. O nyernu be Enine Nsọ lele kpa o nyernu aị.
8 E Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, concedendo o Espírito Santo a eles, como também o havia concedido a nós.
9 Ọ kpáge ike n'esilawụru aị nụ be, o snụsnarnu ovu be kwnornu nụ be kweruru.
9 E não estabeleceu distinção alguma entre nós e eles, purificando-lhes o coração por meio da fé.
10 Kịni kpayarụ anụ jaakpa Chiokike iru kịtna hite n'ọtukwasi ele kweru ekwe ivu ke aị nụ ele nda aị ọknani nwée rikne vuli.
10 Agora, pois, por que vocês querem tentar a Deus, pondo sobre o pescoço dos discípulos um jugo que nem os nossos pais puderam suportar, nem nós?
11 Ọ́za, a kweruru, be znọhia aị hite n'oru Nyenwe aị Jizọsi lele be masị.”
11 Mas cremos que somos salvos pela graça do Senhor Jesus, assim como eles.
12 Kpakara be dazịri bii kpa be noobno nsnị nhne Banabasị nụ Pọlu nookwu gbasịri kpakara ẹrnu ndu-ẹhni Chiokike hiri n'aka be rnụ n'esilawụru ele bụ́o ele Ju.
12 E toda a multidão silenciou, passando a ouvir Barnabé e Paulo, que contavam quantos sinais e prodígios Deus tinha feito por meio deles entre os gentios.
13 Nga be kwukworu, Jemisi gwelizọ ọnu kaa, “Rụmu nda m, anụ bnote m nsnị n'ọnu.
13 Depois que eles terminaram, Tiago tomou a palavra e disse: — Irmãos, ouçam o que tenho a dizer.
14 Saịmoni karụ kpa Chiokike hiri nụ mbọm gesi ele bụ́o ele Ju ruwhnu ọma a, o mernu agwna be bụru ele ke a.
14 Simão acaba de relatar como, primeiramente, Deus visitou os gentios, a fim de constituir entre eles um povo para o seu nome.
15 Ikwu-ọnu ele ọwhnurninya nụ nhne ka dnakọtaru n'otu, lele kpa ọkwukwo nsọ kwuru,
15 Com isso concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 ‘Nyenwe aị karụ, Omekwo, m jaalahna,
16 “Depois disso, voltarei e reedificarei o tabernáculo caído de Davi; reedificarei as suas ruínas e o restaurarei.
17 M jeeme ka ma kpakara ele badnụ pio Nyenwe aị,
17 Para que o restante da humanidade busque o Senhor, juntamente com todos os gentios sobre os quais tem sido invocado o meu nome,
18 Ọ bụ nye mernu ele badnụ mahịa kpakara nhne hite nụ mbọm.’ ”
18 diz o Senhor, que faz estas coisas conhecidas desde os tempos antigos.”
19 Jemisi nookwuzne, “Echiche m bụ ka, a kpákna ele bụ́o ele Ju ẹhni, bụ ele tụhnasnakwnusiri Chiokike.
19 — Por isso, julgo que não devemos perturbar aqueles que, entre os gentios, se convertem a Deus,
20 Kọvu a gbanụ be ọkwukwo, kanụ be, be rí wiri ọbula zị́la rịchna be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, be mékọ ọyi, be ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, be ríkọ ọvnarna.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, bem como da imoralidade sexual, da carne de animais sufocados e do sangue.
21 Kwnornu nụ be nọogwnu Iwu Mozizi agịda ige wheru ewhe n'ọro ọgbako be nụ kpakara Ọbochi Ozukwa Inwe, be nọokpo okwo ikwu-ọnu Mozizi nụ kpakara ẹli.”
21 Porque Moisés tem, em cada cidade, desde tempos antigos, os que o pregam nas sinagogas, onde é lido todos os sábados.
22 Ele izi nụ ele okno badnụ, be nụ kpakara ọgbako Chiokike, kpebi ọ họhia agwna ele badnụ n'esilawụru be zizne be Antịoku, be nụ Pọlu nụ Banabasị. Be họhia Judasị, nye be kwu Basabasị, nụ Saịlasi, ele rukna lawụru berere ele rụmu nda nọoso anya.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos presbíteros, com toda a igreja, eleger alguns homens dentre eles e enviá-los a Antioquia, juntamente com Paulo e Barnabé. Foram eleitos Judas, chamado Barsabás, e Silas, que eram líderes entre os irmãos.
23 Be gba ọkwukwo izi ka zizne be,
23 Mandaram por eles a seguinte carta: “Os irmãos, tanto os apóstolos como os presbíteros, aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia, saudações.
24 A nụrnu nụ agwna ele rukna n'esilawụru aị varụ kpakna anụ ẹhni, mee ovu la anụ mini hite nụ nhne be kwuru, be nụ́na nhne ka n'ọnu aị gbasịri a.
24 Visto sabermos que alguns que saíram de nosso meio, sem nenhuma autorização, perturbaram vocês com palavras, transtornando a mente de vocês,
25 A gbarụ iznuznu n'otu, a kwekọrita o ziyanu anụ ele izi a họhiaru, be nụ ele enyi aị a whnụrnu n'anya, Banabasị nụ Pọlu,
25 pareceu-nos bem, chegados a pleno acordo, eleger alguns homens e enviá-los a vocês com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 ele gweru bụdnu be nyee nụ nhne oze bụdnu kwnornu nụ n'ẹrnu Nyenwe aị Jizọsi Karaịsi.
26 homens que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 A ziyannu anụ Judasị nụ Saịlasi, ele jaakanụ anụ nụ ruwhnu nụ ruwhnu nhne a gbarụ n'ọkwukwo.
27 Portanto, estamos enviando Judas e Silas, os quais pessoalmente lhes dirão as mesmas coisas.
28 Aị nụ Enine Nsọ kwekọtaru, a tụ́kwasi ivu berere, be gweme kpakara nhne ka zị mkpa.
28 Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês maior encargo além destas coisas essenciais:
29 Anụ ríkọ wiri ọbula be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, anụ ríkọ ọvnarna, anụ ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, anụ mékọ ọyi. O jọoburunu anụ ọma ọ bụru anụ mee kpam. Anụ dazịkwaru nkarị.”
29 que vocês se abstenham das coisas sacrificadas a ídolos, bem como do sangue, da carne de animais sufocados e da imoralidade sexual; se evitarem essas coisas, farão bem. Passem bem.”
30 Be zizne ele izi wam Antịoku, nga be dụru Antịoku, be sukwukọta kpakara ele kweru ekwe nyega be ọkwukwo izi wam.
30 Os que foram enviados partiram para Antioquia e, tendo reunido a comunidade, entregaram a carta.
31 Nga ele badnụ wam gwnụrnu ọkwukwo izi wam, ovu sọru be n'ọnu k'agịda kwnornu nụ izi ọkwnagidne wam.
31 Quando a leram, ficaram muito alegres pelo consolo recebido.
32 Judasị nụ Saịlasi, ele bụ masị ele ọwhnurninya, kwu ọka gbu ọkwnu naagba be inwe.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, consolaram os irmãos com muitos conselhos e os fortaleceram.
33 Be dazịri ige matị, be zihnala be n'udno znekwnusi ele ziyaru be. [
33 Tendo-se demorado ali por algum tempo, os irmãos deixaram que voltassem em paz aos que os enviaram.
34 Kọvu ọ masịri Saịlasi ọ dazịri pịi.]
34 [Mas pareceu bem a Silas permanecer ali.]
35 Pọlu nụ Banabasị dazịri ige matị nụ Antịoku be nụ agịda ele berere, be zne kpọ okwo ikwu-ọnu Nyenwe aị.
35 Paulo e Barnabé demoraram-se em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Omekwo, Pọlu kanụ Banabasị, “Ngwa ma a lahna, lekasi rụmu nda aị nụ kpakara ẹli-ọhna hne a znirni izi ọma Nyenwe aị, whnụ kpa be naagbalị.”
36 Alguns dias depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades nas quais anunciamos a palavra do Senhor, para ver como estão.
37 Banabasị pioru ma be nụ Jọni Makị snornu zne.
37 Barnabé queria levar também João, chamado Marcos.
38 Kọvu Pọlu kwége o snornu be, kwnornu a dázịgidnege n'ẹrnu wam, kọvu ọ ghasarụ be nụ Pamfilia.
38 Mas Paulo não achava justo levar aquele que tinha se afastado deles desde a Panfília, não os acompanhando no trabalho.
39 Be dọgbuta ka k'agịda, be kewa ẹhni be. Banabasị kwuru Makị kwọwhe mini zne Saịporosi.
39 Houve tal desavença entre eles, que vieram a separar-se. Então Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Pọlu họru Saịlasi, rụmu nda gweru be yisi n'oru ke Nyenwe aị, be whọga.
40 Mas Paulo, tendo escolhido Silas, partiu, encomendado pelos irmãos à graça do Senhor.
41 Ọ gawhe Siriya nụ Silisia naagba kpakara ọgbako Chiokike inwe.
41 E passou pela Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.