Atos 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs ACF
1 Agwna ele rukna hiri nụ Judiya va Antịoku bete neezni rụmu nda, kaa, “Be nwée rikne znọhia anụ okwolem ma be kparụ anụ nka, lele kpa Iwu Mozizi kwuru.”
1 Então alguns que tinham descido da Judéia ensinavam assim os irmãos: Se não vos circuncidardes conforme o uso de Moisés, não podeis salvar-vos.
2 Pọlu nụ Banabasị nụ be nọodogbuta gbasịri nhne ka, be kwekọta nụ Pọlu nụ Banabasị nụ agwna ele zị nụ Antịoku jeezne Jerusẹlem whnụ ele izi Karaịsi nụ ele okno badnụ gbasịri nhne ka.
2 Tendo tido Paulo e Barnabé não pequena discussão e contenda contra eles, resolveu-se que Paulo e Barnabé, e alguns dentre eles, subissem a Jerusalém, aos apóstolos e aos anciãos, sobre aquela questão.
3 Ele ọgbako Chiokike zizne be, be zne nụ rime Fonisia nụ Sameria, be kwuhịa kpa ele bụ́o ele Ju tụhnasnakwnusiri Chiokike. Ọtnutnu ka mernu kpakara rụmu nda nwụdna k'agịda.
3 E eles, sendo acompanhados pela igreja, passavam pela Fenícia e por Samaria, contando a conversão dos gentios; e davam grande alegria a todos os irmãos.
4 Nga be vaduru Jerusẹlem, ọgbako Chiokike, nụ ele izi nụ ele okno badnụ nabnanyarnụ be, be kanụ be kpakara nhne Chiokike jiri be mee.
4 E, quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja e pelos apóstolos e anciãos, e lhes anunciaram quão grandes coisas Deus tinha feito com eles.
5 Kọvu agwna ele kweru ekwe ele otu ele Farisi gwuzoru, kaa, “Be jaakparịri be nka, kanụ be bịta Iwu Mozizi.”
5 Alguns, porém, da seita dos fariseus, que tinham crido, se levantaram, dizendo que era mister circuncidá-los e mandar-lhes que guardassem a lei de Moisés.
6 Ele izi nụ ele okno badnụ zne iznuznu ma be lebna anya nhne gbasịri ọka ka.
6 Congregaram-se, pois, os apóstolos e os anciãos para considerar este assunto.
7 Nga be kwuru agịda ọka gbu ọkwnu, Pita gwuzoru, kaa, “Rụmu nda m, anụ magwụ kpa n'ige wheru ewhe kpa Chiokike họhiaru m n'esilawụru anụ, zne zni ele bụ́o ele Ju izi ọma ma be nụrnu, kweru masị.
7 E, havendo grande contenda, levantou-se Pedro e disse-lhes: Homens irmãos, bem sabeis que já há muito tempo Deus me elegeu dentre nós, para que os gentios ouvissem da minha boca a palavra do evangelho, e cressem.
8 Chiokike nye marnụ mkpọma kpakara badnụ, gbarụ akebne gbasịri be. O nyernu be Enine Nsọ lele kpa o nyernu aị.
8 E Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, dando-lhes o Espírito Santo, assim como também a nós;
9 Ọ kpáge ike n'esilawụru aị nụ be, o snụsnarnu ovu be kwnornu nụ be kweruru.
9 E não fez diferença alguma entre eles e nós, purificando os seus corações pela fé.
10 Kịni kpayarụ anụ jaakpa Chiokike iru kịtna hite n'ọtukwasi ele kweru ekwe ivu ke aị nụ ele nda aị ọknani nwée rikne vuli.
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Ọ́za, a kweruru, be znọhia aị hite n'oru Nyenwe aị Jizọsi lele be masị.”
11 Mas cremos que seremos salvos pela graça do Senhor Jesus Cristo, como eles também.
12 Kpakara be dazịri bii kpa be noobno nsnị nhne Banabasị nụ Pọlu nookwu gbasịri kpakara ẹrnu ndu-ẹhni Chiokike hiri n'aka be rnụ n'esilawụru ele bụ́o ele Ju.
12 Então toda a multidão se calou e escutava a Barnabé e a Paulo, que contavam quão grandes sinais e prodígios Deus havia feito por meio deles entre os gentios.
13 Nga be kwukworu, Jemisi gwelizọ ọnu kaa, “Rụmu nda m, anụ bnote m nsnị n'ọnu.
13 E, havendo-se eles calado, tomou Tiago a palavra, dizendo: Homens irmãos, ouvi-me:
14 Saịmoni karụ kpa Chiokike hiri nụ mbọm gesi ele bụ́o ele Ju ruwhnu ọma a, o mernu agwna be bụru ele ke a.
14 Simão relatou como primeiramente Deus visitou os gentios, para tomar deles um povo para o seu nome.
15 Ikwu-ọnu ele ọwhnurninya nụ nhne ka dnakọtaru n'otu, lele kpa ọkwukwo nsọ kwuru,
15 E com isto concordam as palavras dos profetas; como está escrito:
16 ‘Nyenwe aị karụ, Omekwo, m jaalahna,
16 Depois disto voltarei,e reedificarei o tabernáculo de Davi, que está caído, levantá-lo-ei das suas ruínas, e tornarei a edificá-lo.
17 M jeeme ka ma kpakara ele badnụ pio Nyenwe aị,
17 Para que o restante dos homens busque ao Senhor,e todos os gentios, sobre os quais o meu nome é invocado,diz o Senhor, que faz todas estas coisas,
18 Ọ bụ nye mernu ele badnụ mahịa kpakara nhne hite nụ mbọm.’ ”
18 Conhecidas sào a Deus, desde o princípio do mundo, todas as suas obras.
19 Jemisi nookwuzne, “Echiche m bụ ka, a kpákna ele bụ́o ele Ju ẹhni, bụ ele tụhnasnakwnusiri Chiokike.
19 Por isso julgo que não se deve perturbar aqueles, dentre os gentios, que se convertem a Deus.
20 Kọvu a gbanụ be ọkwukwo, kanụ be, be rí wiri ọbula zị́la rịchna be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, be mékọ ọyi, be ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, be ríkọ ọvnarna.
20 Mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, da fornicação, do que é sufocado e do sangue.
21 Kwnornu nụ be nọogwnu Iwu Mozizi agịda ige wheru ewhe n'ọro ọgbako be nụ kpakara Ọbochi Ozukwa Inwe, be nọokpo okwo ikwu-ọnu Mozizi nụ kpakara ẹli.”
21 Porque Moisés, desde os tempos antigos, tem em cada cidade quem o pregue, e cada sábado é lido nas sinagogas.
22 Ele izi nụ ele okno badnụ, be nụ kpakara ọgbako Chiokike, kpebi ọ họhia agwna ele badnụ n'esilawụru be zizne be Antịoku, be nụ Pọlu nụ Banabasị. Be họhia Judasị, nye be kwu Basabasị, nụ Saịlasi, ele rukna lawụru berere ele rụmu nda nọoso anya.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos, com toda a igreja, eleger homens dentre eles e enviá-los com Paulo e Barnabé a Antioquia, a saber: Judas, chamado Barsabás, e Silas, homens distintos entre os irmãos.
23 Be gba ọkwukwo izi ka zizne be,
23 E por intermédio deles escreveram o seguinte: Os apóstolos, e os anciãos e os irmãos, aos irmãos dentre os gentios que estão em Antioquia, e Síria e Cilícia, saúde.
24 A nụrnu nụ agwna ele rukna n'esilawụru aị varụ kpakna anụ ẹhni, mee ovu la anụ mini hite nụ nhne be kwuru, be nụ́na nhne ka n'ọnu aị gbasịri a.
24 Porquanto ouvimos que alguns que saíram dentre nós vos perturbaram com palavras, e transtornaram as vossas almas, dizendo que deveis circuncidar-vos e guardar a lei, não lhes tendo nós dado mandamento,
25 A gbarụ iznuznu n'otu, a kwekọrita o ziyanu anụ ele izi a họhiaru, be nụ ele enyi aị a whnụrnu n'anya, Banabasị nụ Pọlu,
25 Pareceu-nos bem, reunidos concordemente, eleger alguns homens e enviá-los com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 ele gweru bụdnu be nyee nụ nhne oze bụdnu kwnornu nụ n'ẹrnu Nyenwe aị Jizọsi Karaịsi.
26 Homens que já expuseram as suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 A ziyannu anụ Judasị nụ Saịlasi, ele jaakanụ anụ nụ ruwhnu nụ ruwhnu nhne a gbarụ n'ọkwukwo.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas, os quais por palavra vos anunciarão também as mesmas coisas.
28 Aị nụ Enine Nsọ kwekọtaru, a tụ́kwasi ivu berere, be gweme kpakara nhne ka zị mkpa.
28 Na verdade pareceu bem ao Espírito Santo e a nós, não vos impor mais encargo algum, senão estas coisas necessárias:
29 Anụ ríkọ wiri ọbula be kwarụ arịohna nyee rẹnwu, anụ ríkọ ọvnarna, anụ ríkọ anọ ọbula be hịgburu ẹhigbu, anụ mékọ ọyi. O jọoburunu anụ ọma ọ bụru anụ mee kpam. Anụ dazịkwaru nkarị.”
29 Que vos abstenhais das coisas sacrificadas aos ídolos, e do sangue, e da carne sufocada, e da fornicação, das quais coisas bem fazeis se vos guardardes. Bem vos vá.
30 Be zizne ele izi wam Antịoku, nga be dụru Antịoku, be sukwukọta kpakara ele kweru ekwe nyega be ọkwukwo izi wam.
30 Tendo eles então se despedido, partiram para Antioquia e, ajuntando a multidão, entregaram a carta.
31 Nga ele badnụ wam gwnụrnu ọkwukwo izi wam, ovu sọru be n'ọnu k'agịda kwnornu nụ izi ọkwnagidne wam.
31 E, quando a leram, alegraram-se pela exortação.
32 Judasị nụ Saịlasi, ele bụ masị ele ọwhnurninya, kwu ọka gbu ọkwnu naagba be inwe.
32 Depois Judas e Silas, que também eram profetas, exortaram e confirmaram os irmãos com muitas palavras.
33 Be dazịri ige matị, be zihnala be n'udno znekwnusi ele ziyaru be. [
33 E, detendo-se ali algum tempo, os irmãos os deixaram voltar em paz para os apóstolos;
34 Kọvu ọ masịri Saịlasi ọ dazịri pịi.]
34 Mas pareceu bem a Silas ficar ali.
35 Pọlu nụ Banabasị dazịri ige matị nụ Antịoku be nụ agịda ele berere, be zne kpọ okwo ikwu-ọnu Nyenwe aị.
35 E Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Omekwo, Pọlu kanụ Banabasị, “Ngwa ma a lahna, lekasi rụmu nda aị nụ kpakara ẹli-ọhna hne a znirni izi ọma Nyenwe aị, whnụ kpa be naagbalị.”
36 E alguns dias depois, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar nossos irmãos por todas as cidades em que já anunciamos a palavra do Senhor, para ver como estão.
37 Banabasị pioru ma be nụ Jọni Makị snornu zne.
37 E Barnabé aconselhava que tomassem consigo a João, chamado Marcos.
38 Kọvu Pọlu kwége o snornu be, kwnornu a dázịgidnege n'ẹrnu wam, kọvu ọ ghasarụ be nụ Pamfilia.
38 Mas a Paulo parecia razoável que não tomassem consigo aquele que desde a Panfília se tinha apartado deles e não os acompanhou naquela obra.
39 Be dọgbuta ka k'agịda, be kewa ẹhni be. Banabasị kwuru Makị kwọwhe mini zne Saịporosi.
39 E tal contenda houve entre eles, que se apartaram um do outro. Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 Pọlu họru Saịlasi, rụmu nda gweru be yisi n'oru ke Nyenwe aị, be whọga.
40 E Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu, encomendado pelos irmãos à graça de Deus.
41 Ọ gawhe Siriya nụ Silisia naagba kpakara ọgbako Chiokike inwe.
41 E passou pela Síria e Cilícia, confirmando as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.