Lucas 19

Ignaciano NT (IGN_SBB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tacahe, eta máiteca­piraipa ema Jesús te tajuhe eta avasare Jericó, matiarihi ema achane rico, ticaijare Zaqueo. Nacapi­tarahi ena cóbrare­ca­rahiana eta impuesto.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 — ausente —
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 Te masamai­ri­ricapa eta émairahi ema Jesús títeca­papahi, mavarahapa máimati­yarehi. Étasera eta máichipi­chuvahi éma, vahi márata­hahini máimahahini ema Jesús te namuri ena camuri­queneana achaneana.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 Tásiha, tijunapapa eta te mayani­ha­ya­repahi ema Jesús. Tiápanapa te yucuqui, máimara­ra­ca­sa­réipahi ema mavara­ha­quenehi máimati.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Tacahe, te macapecupa ema Jesús eta yucuqui mávihahi ema Zaqueo, máesenicapa ema Jesús te anuquehe. Tásiha, máichapa: —Zaqueo. Yare, piúcupaica, taicha puiti nuvarahahi nunasi­nu­mayare te pipena —máichapa.
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 Tacahe, ema Zaqueo titátájipa tiúcupaicapa. Tiúrisa­mu­réinehi eta majaca­pirahi ema Jesús.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 Eta náimairahi ena achaneana eta juca, téchaji­canapa mayehe ema Jesús. Náichapa: —Émamesapa máiteca­pau­cha­yarehi ema maca ticape­ca­tu­ra­hi­tátáji —nacahepa.
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 Te téjacanapa te tajuhe, témeña­havapa ema Zaqueo te mamirahu ema Jesús. Tásiha, macahepa: —Pímaha, Tata Náquenu. Núti néneuchavapa me Viya. Puiti níjara­cayare ena páureana ticuti­mu­riacaca eta nímaha­queneana. Nímicha­va­yareva te natiari­hipuca ena nucaete­ma­que­neanahi, cuátrohé­na­pasera eta táitsivayare eta nímicha­va­queneya —máichapa.
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 Tásiha, ema Jesús majicapa: —Nímahapa puiti eta yátupirahi eta péneuchi­ravahi eta pipeca­turana, taicha pivarahahi pímicha­vayare eta plata picaete­ma­re­ruanahi. Tásiha puiti, pijaca­pa­carepa me Viya. Vaipa pémitie­que­néimahi. Taicha píti picutipa ema viáchucaini Abraham eta macasi­ña­vairahi mayehe ema Viya. Píti nuchane­ravipa, picutipa ena apamuriana nucuru­ji­ruanahi. Taicha éta tímite­canuhi nuti Manere­ji­ru­nuhi ema Viya —macahepa ema Jesús.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 — ausente —
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Tacahe, ena achaneana, eta náimairahi eta mánehi­raripa eta Jerusalén, náimija­chaipahi étapa tímiya­nayare éma, eta máimere­si­ra­vayare eta marreyva­yarehi. Tacahe, ema Jesús máimatia­caripa eta napane­re­ruanahi. Tásiha, máimitu­ca­vacapa eta apamuri máimicu­ti­chinapa apaesa nácaicutiara eta tayere­vaichaha eta marreyva­yarehi.
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 Máichavacapa: —Matiarihihi ema achane. Ichape eta mapica­ca­revahi. Tiyana­yarehi te apana avasare tayere­hiquene. Eta tímiya­na­yarehi ánaqui máepani­ha­yarehi eta mávacu­re­yarehi eta marreyva­yarehi tayehe eta mávasa. Eta machavi­ra­yarepa, téjaca­yarepa éma.
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 Te tiyana­yarépa éma, máichuha­numapa ena diésqueneana machanerana. Máijara­ca­vacapa étapevaca eta maplatane tasiva­cha­quenehi. Tásiha, máichavacapa: “Ecaju­ru­cayare eta juca nuplatane. Te nuchava, táimecavaipa eta tachicha­nayare”.
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 Tacahe, tiyanapa ema rey-yarehi tayehe eta macaiju­he­yarehi. Te máequene­pasera, tisema­mu­rianapa ena majaneanana. Ánipa nacahe: “Vahi vávaraha émaina viyehéna rey ema maca” nacahepa. Náimiva­ne­recapa eta comisión, nayase­se­re­cayare vahi nacuijaraca eta mávacuréna.
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 Ticame­sa­vau­chu­chasera majaca­paichucha eta mávacurehi. Te tichavapa te mávasa, téjacapa émapa reyhi. Tásiha, máichuha­vacapa ena machanerana máijara­ruanahi eta maplatane. Mayase­recapa te tímeca­vai­pa­hipuca eta tachichanahi.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 Tiyanapa ema émana tímere­cavapa. Máichapa: “Tata náquenu, eta piplatane píjara­runuhi tímecavaipa eta tachichanahi. Diésripa eta tajuru­sirahi”.
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 Ema rey majicapapa: “Tiuri, nuchicha. Tájina táichava. Tétavicava eta piúriva. Puiti vahi támapu­ru­jimahi eta piúrivahi tayehe eta juca ánichi­cha­quenehi níjara­ruvihi. Puiti níjara­ca­viyare pitupa­rahaya nujupa­haviya. Píti táquenuya eta diésquene avasareana”.
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 Tímere­ca­va­varepa ema apana mamusura. Máichapa: “Tata náquenu, eta píjara­runuhi piplatane, tímeca­vaipahi cinco eta tajuru­sirahi”.
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 Majica­pa­varepa: “Tiuri, nuchicha. Tájina táichava. Tétavicava eta piúriva. Puiti nunaca­viyare aquenu­caviya tayehe eta cíncoqueneana avasareana”.
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 Tímere­ca­vavare ema apana mamusura. Máichapa: “Tata náquenu, júcahi eta piplatane. Vahi nucaju­ru­cahini. Núnacaichucha, nítipuichahi te pañuelo.
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 Taicha nupicahi nácaete­hahini, machu pícuñacanu. Pétáviuchahi píti eta pivaina­rajiva, taicha píti pivehahi eta némata­ne­va­cha­yaréni”.
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Tacahe, ema rey máichapa ema machanera: “Eta juca péchaji­ri­ruvahi, éta tímicae­che­ra­chavihi eta pépiya­hi­raivahi. Piplujuvahi eta tíchavihi.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 Te pímati­nu­hipuca eta nuvaina­ra­jivahi, eta nuvehairaya eta pémata­nevacha, étapa eta nícuña­si­ra­viyare te picami­tia­capuca, váhiyapa pinacapaini te banco eta nuplatane. Étainahini tajuru­si­hahini apaesai­nahini nímaeque­né­hahini puiti”.
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 Tásiha, máichavacapa ena apamuriana: “Everejica ema maca eta nuplatane. Íjaraca ema ticaju­rucahi eta diéspequene”.
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 Éna nacahe­varepa: “Tata viáquenu, tímeca­vai­pa­hinéni diéspepahi eta tajuru­sirahi”.
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 Ema rey majica­pa­varepa: “Tiuri numeta­caheya: Nácani ticaju­ru­canahi camuri, nujane­chi­nayare eta apana. Nácanisera tájina­quenehi nacaju­ru­ré­nahini, nuvere­ji­cayare eta náijara­ca­sinihi.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Énasera ena ticatia­na­ca­nuanahi éna vahi najaca­pa­nuhini eta nurreyvahi, iámina­nuyare ani te numirahu. Ecapa­pa­ji­cavaca éna”.
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Tacahe, te tamutupa eta juca máimitu­re­sirahi, ema Jesús tímiya­na­va­varepa tipaica. Macaijuhepa eta te Jerusalén. Tínapucapa ena máimitureana.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 Te apanapa semana, tiyana­na­varepa. Te tiánehipa eta avasa­re­chichana Betfagé étapa eta Betania, tacana­rai­pa­hivare eta masihi ticaijare Olivoquiji, tícheca­nu­manapa. Mavanecapa ema Jesús ena apinana máimitureana.
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 Máichavacapa: —Eyanayare eta te jena avasa­rechicha Betfagé. Te íteca­pa­yarepa, ímahayare eta burrico ticaitihahi. Eta jena sárare mávuéque­héchaha, nájinaichaha ticape­rainahi. Eveja­pua­cayare, iámina­nuyare eta ani.
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 Te natiari­hi­napuca náeñama, emeta­cayare eta nucamu­nuirahi núti —máichapa.
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 Tacahe, tiyananapa ena vanairu­canahi. Jéhesa­réinehi étapaichuhi eta mameta­rapihi éma.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 Te naveja­pua­caripa eta burrico, ena ticayeheana nayase­recapa: —¿Táviha iámihayare eta viyehe burrico?
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 Éna najicapapa: —Ema maena Viáquenu macamunuhi —nacahepa.
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 Tacahe, náisapapa eta námiraya eta burrico. Te náiteca­pauchapa ema Jesús, náepaca­mae­quechapa eta náepacuhana. Tásiha, ticaperapa ema Jesús.
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 Te náimahapa ena achaneana tiúchuji­ca­paipahi ema Jesús, náimati­vanepa. Tiyananapa nácapahi éma. Tépaca­pai­ri­ca­napaipa te mamirahu eta náepacuhana te mayani­ha­ya­repahi.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 Eta napaisirahi, témiri­ca­napaipa te tachausi eta cerro ticaijare Olivoquiji. Namutu ena máimitureana téhicanahi ema Jesús tipiara­ca­napaipa eta náurisa­mu­revahi taicha eta náimaha­que­neanahi tiárami­careana máichaque­neanahi éma. Ichape eta nacuna­chirahi ema Viya.
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 Ánipa nacahehi eta napiara­si­rapahi: —Yare, Tata, ¡Piti réyquene, vanairu­ca­que­névihi me Viya! ¡Asulupaya! ¡Puiti, te anuma vicuti­cacahi eta viúrisa­mu­revahi víti te eta juca apaquehe! Tétávicava eta vicunachira ema Viya eta macata­ji­si­ra­havihi —nacahepa.
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Tacahe, eta nasami­rapahi ena fariséoana natiari­hi­que­neanahi eta napiara­si­rapahi ena achaneana, náechajicapa ema Jesús: —Tata maestro, picama­ti­na­ca­vacaichu ena nani pímitureana —náichapa.
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Ema Jesús majica­pa­vacapa: —Tiuri, numetacahe puiti. Te namati­napuca ena nani, táitsivasera étainapa tipiaracaya eta máriana —macahepa.
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Tacahe, títeca­panapa te tápusi eta cerro Olivoquiji. Ticaecherapa eta Jerusalén. Eta máimairahi ema Jesús eta avasare, tíyahapa táicha.
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 Macahepa eta máiyairahi: —Páurevisami piti návasasami Jerusalén. Te nácaicu­tiaraini apaesa­chi­chainaini ena pichicha­na­veanahi eta nuvarairahi nucuchu­cu­havaca núti. Puiti juca sache nutiari­hi­raripa ani piyehe, náurihainehi nácama­pu­ra­vahini eta náurica­ca­re­vahini.
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 Taicha járaja­payare eta sácheyare táetaviu­chavaya eta nacata­ji­vairaya ena pichicha­naveana náicha ena piánaranaya tichaya­ca­via­nayare. Téhavia­nainapa, tájinapa piviya­vaimahi picatiu­chia­vaimahi.
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 Témesta­pai­ca­via­nainapa te apaquehe. Nacapa­pa­ji­ca­va­cainapa ena pichicha­naveana. Tájina nacaema­cha­que­némahi eta peti. Tamutuyare náquipapaica. Eta piviurevaya, eta juca pimaja­ca­pi­ranuhi eta néjirai­ravihi nuti mavane­runuhi ema Viya —macahepa.
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Tacahe, te apanapa sache, tiyanapa ema Jesús. Tisiapahi te Templo. Máimaha­rinehi ena achaneana tíjara­re­canahi eta sárareana, cáyureana. Tásiha, tisemapa. Eta macuchu­chu­ji­si­ra­vacahi, máichavacapa: —Ema Tata Nucaiyaquene, ani macahehi eta máechaji­ri­ruvahi te Sagrada Escritura: “Eta nupena tacarichu táicuchihi eta nayuja­ra­si­rareya ena achaneana” macahepa. Étisera eti tiámerahiana ecasia­pavapa eta te juca. Emaepe­ra­jicapa eta tacapi­ca­huirahi. ¡Eyana iúchuca­tataji! —máichavacapa.
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 — ausente —
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Eta manasi­que­nerahi ema Jesús, tamutuhi sácheana tímitureca tayehe eta Templo. Énasera ena tuparai­ru­cana énapa ena escribá­noana, napane­re­chaipahi eta navarairahi nacapaca ema Jesús.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 Váhisera napatsi­ca­vahini taicha natiarihi ena camuri­queneana achaneana tisama­ra­ra­canahi eta máimitu­rapiana éma. Váhivare náisapaimahi náichahini ena ticatia­na­canahi.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.