2 Coríntios 7

Ignaciano NT (IGN_SBB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Tacahe, némuna­ru­queneana nupara­pe­naveana, vahi távara­hahini vínaji­ca­vahini tayehe eta juca vicucha­pa­quenehi puiti. Tacahe, vépachi­na­cha­yarehi tamutu eta viáquehe étapa eta viáchaneva. Víjara­ca­va­yarehi tamutu te visamureana me Viya taicha eta vipicau­chirahi éma.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nupara­pe­naveana, nuvaraha ímiya­na­vahini esuapa­nuhini. Taicha nájinahi te etaracu éti nacata­ji­vahini náinaji­ca­vahini níchave­né­nahini núti. Nájinavare nucaete­ma­que­né­nahini, nímipa­na­ná­ji­ca­va­ca­hi­pucaini.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Váhivare nuvaraha nucajachahe puiti. Nutupi­ruvahi eta numeta­si­rahehi cape juca: “Tétavi­cavahi eta nucasa­mu­re­rahehi. Tájina ticami­ti­si­ca­nuimahi, tayana­pa­nepuca népena”.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Ichape eta nucasi­ña­vairahi eta eyehe, nucuna­chahehi eta ecuri­sa­mu­re­chi­ranuhi. Tayana­pa­ne­hinéni ichape eta nucata­ji­vairahi, tétavi­ca­va­hisera eta étume­chi­ranuhi ecuri­sa­mu­re­chi­ranuhi.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Étaripa te nítecapapa tayehe eta Macedonia, tájina nunara­si­rai­nahini. Ichape eta nucata­ji­vairahi naicha ena ticatia­na­ca­nuanahi. Ichape­ri­ne­hivare eta néñami­ravahi eta eyehe.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Émasera ema Viya tétavi­cavahi eta máetume­raivahi nayehe nácani téñama­va­sa­mu­reanahi. Nútiripa nétume­cha­vainehi maicha éma, eta nímairapa máiteca­pau­chi­ranuhi ema Tito.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Tavetijipa eta mameta­si­ranupa ema Tito eta ecuri­sa­mu­re­chi­ra­rinehi éma. Timeta­ca­nuvare ichape eta éñami­ravahi eta nuyehe; evarai­raipaicha ímahanu; ichapevare eta evarairahi esuapanu eta étupi­ri­sirahi ema maca achane téjeca­pavahi. ¡Eta juca, tétavi­ca­vainehi eta ecuri­sa­mu­re­chi­ranuhi!
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ichape­hinéni eta táimipa­ne­re­re­si­rahehi eta nucartane. Nútiripa, ichape­ri­ne­hivare eta táimipa­ne­re­resi­ranuhi nucati­sa­mu­revahi te nucajurepa. Némiti­si­ca­pasera puiti, taicha ánipi eta táimipa­ne­re­re­si­rahehi.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Puítisera, tétavi­ca­vainehi eta núrisa­mu­revahi ícha, eta táetavia­si­ra­he­ripahi eta ecati­sa­mu­revahi. Eta núrisa­mu­revahi, vahi étainahini taicha eta ecati­sa­mu­revahi. Núti núrisa­mu­revahi taicha títsiva­cha­vaipahi eta táurivaipahi eta epane­reruana, evarairahi ecuri­sa­murecha ema Viya. Eta tacahe, víti tájinapa vácaye­mahini eta eyehe.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Taicha tatiarihihi eta jácani máijararuhi ema Viya, táimipa­ne­re­re­si­rahehi, mavarairahi eta éneuchi­ravaya tayehe eta ejaca­pi­ravahi apaesa macuchu­cuhahe. Eta ecati­sa­mu­revahi tiámahi eta iúrica­ca­revaya. Énasera ena apamuriana achaneana tayehe eta juca apaquehe, yátupi ticati­sa­mu­re­vanahi, váhisera náeneucha­vahini eta me Viya. Éta, tiáma eta náepenira.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Étisera, ¡tétavi­cavahi eta iúrivahi tásiha­quenehi eta ecati­sa­mu­re­vairahi! Eneva­ne­rinehi ínajicahi eta éjeca­pi­ravahi taicha evarahahi ímiyanava ecuri­sa­murecha ema Viya. Ichape­rinehi eta nucuna­chi­rahehi taicha epicau­chainehi ema Viya tayehe eta juca íchava­que­névahi. Evara­hainehi níjahú­cha­vahini nítecahini eta eyehe nímica­ta­ca­hehini. Étisera enevanepa ecuru­ji­cacahi taicha eta esema­nevahi maicha ema téjeca­pavahi te etaracu. Enevanepa émecha­recapa éma. Ímere­cavahi eta tamaji­nairahi éjeca­pi­ra­vai­nahini éti.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Núti, te nucaju­re­hénapa eta táinapure nucartane, vahi émainahíni máimipa­ne­re­re­ca­nuhini ema téjeca­pavahi, váhivare émainahíni máimipa­ne­re­re­ca­nuhini ema maiya, émaripa ema majara­reruhi. Íchavenehi éti eta ímipa­ne­re­re­si­ranuhi te nucaju­re­hénapa, nuvarairahi ímereu­cha­va­yarehi eta yátupi­papuca eta esuapi­ra­nui­nahini te mavahuana ema Viya.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Eta tacahe, tétavi­ca­vainehi eta étume­chi­ranuhi núti eta nusamai­ri­si­rahehi eta esuapi­ranuipa. Tavetijipa eta núrisa­mu­revapa eta táurivahi eta ejaca­pirahi ema Tito. Tétavi­cavahi eta máurisa­mu­re­vapahi ícha éti eta ésami­ri­si­ravaipa.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Váhirichu támapu­ru­jihini eta nucuna­chi­rahehi mayehe ema Tito eta núrisa­mu­revahi ícha éti. Puítiripa, ímereu­chavapa yátupihi eta ecuna­cha­ca­revahi.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Éma, tiápaju­ca­vapaipa eta máemuna­si­rahehi éti. Máecharai­ricahi eta táurivahi eta ejaca­pirahi éma, esuapa­ri­ne­hivare, táichavenehi eta emansui­ravahi étapa eta epicau­chirahi ichape ema Viáquenu.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Núti apanavare, tétavi­ca­va­hivare eta núrisa­mu­revahi ícha éti. Nucasi­ñavahi táimiyanava eta esuapi­ranuina te tamutu.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.