2 Coríntios 1

Ignaciano NT (IGN_SBB) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nuti Pablo, mayehenuhi apóstole ema Jesucristo. Manere­ji­ru­nuichuhi ema Tata Vicaiyaquene, mavarairahi nímitucaya ena achaneana eta máechaji­ri­ruvana éma. Puiti juca nucartane, nápechava nucajurehe núti, émapa ema viparape Timoteo. Véchaji­cahehi emutu eti machane­ranahi ema Viya ecava­sanahi tayehe eta avasare Corinto, énapa namutu ena vichamu­rianahi machane­ra­na­hivare ema Viya ticava­sanahi te avasareana tayehe eta departamento Acaya.
1 Paulo, apóstolo de Cristo Jesus pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto e a todos os santos em toda a Acaia,
2 Nuvaraha macata­ji­ca­hehini ichape ema Tata Vicaiyaquene, émapa ema Viáquenu Jesucristo. Náijara­ca­hehini eta táurivaina eta epane­reruana.
2 graça a vós outros e paz, da parte de Deus, nosso Pai, e do Senhor Jesus Cristo.
3 Núti nuvaraha nucuna­cha­paraca ema Viya Macaiyaquene ema Viáquenu Jesucristo. Taicha éma, Vicaiya­que­ne­hivare víti. Tétavi­cavahi eta majapa­nui­ra­havihi, tétavi­ca­va­hivare eta macuri­sa­mu­re­chi­ra­havihi.
3 Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai de misericórdias e Deus de toda consolação!
4 Puiti éma, ticuri­sa­mu­re­re­ca­havihi tayehe tamutu eta viátajivana, apaesa virata­ha­hi­varéni víti apanava vicuri­sa­mu­re­cha­va­ca­hi­varéni nácani ticata­ji­va­na­hivare, tacutihi eta macuri­sa­mu­re­chi­ra­havihi víti ema Viya.
4 É ele que nos conforta em toda a nossa tribulação, para podermos consolar os que estiverem em qualquer angústia, com a consolação com que nós mesmos somos contemplados por Deus.
5 Tayana­pa­ne­hipuca ichapepuca eta vicata­ji­vairahi eta véhisirahi ema Cristo, táetaviu­cha­que­ne­hivare eta táichapevahi eta macuri­sa­mu­re­chi­ra­havihi ema Espíritu Santo máijara­ru­havihi ema Cristo.
5 Porque, assim como os sofrimentos de Cristo se manifestam em grande medida a nosso favor, assim também a nossa consolação transborda por meio de Cristo.
6 Yátupiquene ichape eta vicata­ji­vairahi táichavenehi eta vímitu­si­rahehi eta máechaji­ri­ruvana ema Viya, vivarairahi vétume­cha­heyare apaesa iúchucu­hayare. Émapasera ema Viya ticuri­sa­mu­re­cha­havipa tayehe eta vicami­chirahi tamutu. Taicha éma, mavarahahi ímatie­que­ne­hayare eta macuri­sa­mu­re­chirahe éti apanava te tamutu jácani ecata­ji­vairana.
6 Mas, se somos atribulados, é para o vosso conforto e salvação; se somos confortados, é também para o vosso conforto, o qual se torna eficaz, suportando vós com paciência os mesmos sofrimentos que nós também padecemos.
7 Víti vicasi­ñavahi eyehe eta ecami­chi­rayare taicha vicuti­cacahi eta vicata­ji­vairahi étapa eta macuri­sa­mu­re­chi­ra­havihi vimutu.
7 A nossa esperança a respeito de vós está firme, sabendo que, como sois participantes dos sofrimentos, assim o sereis da consolação.
8 Nupara­pe­naveana, nuvara­havare numetacahe eta víchara­ra­cavahi víti tayehe eta jena avasare departamento Asia. Ichape­murihi eta vicata­ji­vairahi. Tiánehipa véchuri­ha­yaréni eta vitume­vanahi tayehe eta vicami­chirana tamutu. Váipavare vémetea­cahini viúchucu­hahini tayehe eta vépenira.
8 Porque não queremos, irmãos, que ignoreis a natureza da tribulação que nos sobreveio na Ásia, porquanto foi acima das nossas forças, a ponto de desesperarmos até da própria vida.
9 Vicutiripa nácani nacapa­ruasana te navahu ena aquenucana. Ema Viya máisapapa eta juca, mavarairahi vaipa vítiji­vaimahi vicasiñava. Mavarahapa yátupina eta vicasi­ñai­ra­yarehi eta mayehe, taicha éma, macarichu maratahahi máimichava ticaita­re­cahavi te vépena­papuca.
9 Contudo, já em nós mesmos, tivemos a sentença de morte, para que não confiemos em nós, e sim no Deus que ressuscita os mortos;
10 Cape juca ticatiu­cha­ha­viripa tayehe eta vépeni­ra­ya­rehini. Puíticha ticatiu­cha­ha­vi­richaha. Tétavi­ca­vai­ne­hivare eta vicasi­ña­vairahi eta mayehe, vahi tísapa­ha­vimahi vépená­va­nehíni.
10 o qual nos livrou e livrará de tão grande morte; em quem temos esperado que ainda continuará a livrar-nos,
11 Tacahe, nuvaraha ímica­ta­ca­havini eyuja­rau­cha­havini víti. Éti, németeaca camuri­hénapa éti eyuja­rau­cha­ha­viyare, camuri­he­yareva éti ehasu­lu­pa­ya­chainapa ema Viya eta máimiya­nirava ticatiu­chahavi.
11 ajudando-nos também vós, com as vossas orações a nosso favor, para que, por muitos, sejam dadas graças a nosso respeito, pelo benefício que nos foi concedido por meio de muitos.
12 Visama­va­hisera víti eta vicuna­chi­ravahi eta tájinairahi víchira­vai­nahini, váhivare apipie­ma­ha­vi­nahini. Sánturu­ha­ha­viripa te nataracu namutu ena achaneana, evetijipa éti. Émahisera ema Viya tímica­ta­ca­havihi táurihi eta vítare­sirahi táichavenehi eta máemuna­si­ra­havihi. Vahi vítiji­ri­ru­vai­nahini eta vítupa­ji­jia­si­ra­vanahi.
12 Porque a nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência, de que, com santidade e sinceridade de Deus, não com sabedoria humana, mas, na graça divina, temos vivido no mundo e mais especialmente para convosco.
13 Puiti, tacahehi eta nucartaneana. Vahi apipie­ma­nui­nahini. Váhivare tácaje­rahini eta ímatie­que­ne­hai­rayare.
13 Porque nenhuma outra coisa vos escrevemos, além das que ledes e bem compreendeis; e espero que o compreendereis de todo,
14 Éti, ímatie­que­ne­hapaipa eta nímitu­rapiana. Puiti nuvaraha esama­yareva eta nuconse­ja­rapiana apaesa vácuticaca vivapi­nacaca vítijicaca te jena sache te machavapa ema Viáquenu Jesucristo.
14 como também já em parte nos compreendestes, que somos a vossa glória, como igualmente sois a nossa no Dia de Jesus, nosso Senhor.
15 Tacahe puiti, eta táinapuiruhi nupane­reruhi, nuvarahahi néjira­pa­na­he­ya­rehini, nétavau­chi­ra­he­ya­rehini te nuyani­ra­yarehi tayehe eta departamento Macedonia. Tásiha, te nuchava­ya­repaini, nápecha­vavare néjira­panáhe, apihe­ya­rehini eta nucuri­sa­mu­re­chi­ra­he­ya­rehini. Tacahe, te tamutu­yarepa, ímica­ta­ca­nu­pa­pucaini éti eta nuyani­ra­ya­revare tayehe eta departamento Judea.
15 Com esta confiança, resolvi ir, primeiro, encontrar-me convosco, para que tivésseis um segundo benefício;
16 — ausente —
16 e, por vosso intermédio, passar à Macedônia, e da Macedônia voltar a encontrar-me convosco, e ser encaminhado por vós para a Judeia.
17 Apana­ri­pa­hisera eta nupane­reruhi. Vuíchaha néjira­pa­na­hémahi. Váhivare nuvayua­ca­hemahi eta nuvarairahi néjira­panahe. Nítauchayare núti. Vahi ímija­chaimahi éti nucuti mácani achane te mapane­rechahi, váhisera máitauchahini.
17 Ora, determinando isto, terei, porventura, agido com leviandade? Ou, ao deliberar, acaso delibero segundo a carne, de sorte que haja em mim, simultaneamente, o sim e o não?
18 Núti nucasi­ñavahi eta máimati­ranuhi ema Viya. Vahi nuvayua­ca­hemahi éti.
18 Antes, como Deus é fiel, a nossa palavra para convosco não é sim e não.
19 Cape juca, te nímitu­cahepa núti, émapa ema Silvano, émapa ema Timoteo, vímima­ti­chahehi ema Jesucristo, Machicha­quenehi ema Viya. Puiti ímatipa éma, tájina­quenehi mavayua­raivaina éma. Núti apanava, tájina nuvayua­ca­hehini taicha mavana­ranuhi núti.
19 Porque o Filho de Deus, Cristo Jesus, que foi, por nosso intermédio, anunciado entre vós, isto é, por mim, e Silvano, e Timóteo, não foi sim e não; mas sempre nele houve o sim.
20 Máichavenehi éma, títauchavahi tamutu eta mapane­re­ruanahi ema Viya. Víti, te visamavaipa eta máijara­ru­vanahi ema Viya, vijirauchahi éma. Vicahehi: ¡Amén! ¡Vicasiñava vímahainapa eta máitauchi­rainapa!
20 Porque quantas são as promessas de Deus, tantas têm nele o sim; porquanto também por ele é o amém para glória de Deus, por nosso intermédio.
21 Émaripa ema Viya témura­ca­cha­havihi eta viúrujia­sirahi ema Cristo, víti étipa éti. Timarca­cha­ha­vi­ri­pa­hivare éma, táicutiarahi eta machichai­ra­havipa, taicha manere­ji­ru­havihi. Tíjara­ca­ha­vi­ri­pavare eta mávahá­si­ra­havihi ema Espíritu Santo te visamureana, máitame­ta­si­ra­ha­vi­paraca títauchavaya tamutu eta viúrica­ca­re­yarehi.
21 Mas aquele que nos confirma convosco em Cristo e nos ungiu é Deus,
22 — ausente —
22 que também nos selou e nos deu o penhor do Espírito em nosso coração.
23 Núti, vuíchaha nítecaimahi eta ara eyehe, taicha némuna­cahehi, numava­rairahi nucara­mea­ca­hehini éti. Ema Viya tímatinuhi eta nutupi­ru­vairahi.
23 Eu, porém, por minha vida, tomo a Deus por testemunha de que, para vos poupar, não tornei ainda a Corinto;
24 Vahi nuvaraha nupamicahe eta esuapi­ra­nui­nahini nápepe­ji­ca­hehini, taicha éti muraca­he­ripahi eta esuapirahi eta juca véhiruhi. Nuvara­ha­hisera nímica­tacahe eta tápaju­si­ravaina eta iúrisa­mu­re­vayare éti.
24 não que tenhamos domínio sobre a vossa fé, mas porque somos cooperadores de vossa alegria; porquanto, pela fé, já estais firmados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.