1 Samuel 20
Ya ehel apu Dios (IFY) vs ACF
1 Entanni ey hini-yan David hu bebley di Nayot di Ramah et lumaw di kad-an Jonathan. Nan-ang-ang ida et kan David ni hi-gatuy “Hipa nambahullak? Hipa lawah ni nak kinapkapyan amam et nealay pinhed tuwak ni petteyen?”
1 Então fugiu Davi de Naiote, em Ramá; e veio, e disse a Jônatas: Que fiz eu? Qual é o meu crime? E qual é o meu pecado diante de teu pai, que procura tirar-me a vida?
2 Hinumang Jonathan ey kantuy “Beken ni makulug ni daka petteyen nan ama. Gullat ngut inamtak huttan ni tu pehding ni hi-gam tep tu kae-helan emin hu wadad nemnem tun hi-gak.”
2 E ele lhe disse: Tal não suceda; não morrerás; eis que meu pai não faz coisa nenhuma grande, nem pequena, sem primeiro me informar; por que, pois, meu pai me encobriria este negócio? Não será assim.
3 Nem kan David ey “Eyyakaw eleg mu amta! Inamtan amam e hanggayyum itan peteg, et humman hu, eleg tu peamtan hi-gam, tep eleg tu pinhed ni maggeh nemnem mu gapuh ni nunman ni pehding tu. Nakka issapatah ni hi-gam di ngadan Apu Dios e makulug ni innang ni petteyen tuwak!”
3 Então Davi tornou a jurar, e disse: Teu pai sabe muito bem que achei graça em teus olhos; por isso disse: Não saiba isto Jônatas, para que não se magoe. Mas, na verdade, como vive o Senhor, e como vive a tua alma, há apenas um passo entre mim e a morte.
4 Et kan Jonathan ey “Ehel mu hedin hipa humman ni pinhed mun pehding kun memaddang ni hi-gam, et ipahding ku.”
4 E disse Jônatas a Davi: O que disser a tua alma, eu te farei.
5 Kan David ey “Yan kabbuhhan ey Piyestah ni Kaketellakin Bulan et mahapul ni wada-ak et mangan itsun emin di amam ni patul. Nem iebulut mu anhan et bumsikkak et nak mantalud pattullan ingganah ni mahmahdem ni bewahtu.
5 Disse Davi a Jônatas: Eis que amanhã é a lua nova, em que costumo assentar-me com o rei para comer; porém deixa-me ir, e esconder-me-ei no campo, até à tarde do terceiro dia.
6 Hedin ibbagallin amam hedin attu linawwan ku, ehel mu e inhel kun hi-gam e umlawwak nid Bethlehem tep nedatngan etan sinnoon ni mika keemmungin han-aamman man-appit nan Apu Dios.
6 Se teu pai notar a minha ausência, dirás: Davi me pediu muito que o deixasse ir correndo a Belém, sua cidade; porquanto se faz lá o sacrifício anual para toda a linhagem.
7 Hedin kantuy ‘Anin’ humman kei-ang-angan tun endi lawah ni planuh tun pehding ni hi-gak. Nem kai-immatun hedin makulug ni pinhed tuwak ni petteyen tep umbunget.
7 Se disser assim: Está bem; então teu servo tem paz; porém se muito se indignar, sabe que já está inteiramente determinado no mal.
8 Et humman hu ipahding mu anhan huyya et peamnum hu insapatah mun hi-gak e humman pengippeang-ang mun hi-gak ni binabbal mu. Nem hedin yad muka pannemnem ey nambahullak nan amam man heballi patey muwak et beken ni mahapul ni hi amam hu memettey ni hi-gak.”
8 Usa, pois, de misericórdia com o teu servo, porque o fizeste entrar contigo em aliança do Senhor; se, porém, há em mim crime, mata-me tu mesmo; por que me levarias a teu pai?
9 Kan Jonathan ey “Eleg mabalin ni nak ippahding huttan! Gullat ni wada inletuk ni planuh nan aman kantuy petteyen daka et inhel ku ngun hi-gam.”
9 Então disse Jônatas: Longe de ti tal coisa; porém se de alguma forma soubesse que já este mal está inteiramente determinado por meu pai, para que viesse sobre ti, não to revelaria eu?
10 Et kan David ey “Nem inna-nun pengamtaak hedin bimmunget hi amam?”
10 E disse Davi a Jônatas: Quem me fará saber, se por acaso teu pai te responder asperamente?
11 Kan Jonathan nan David ey “Itay di kapanpattuli.” Et lumaw idan dewwa.
11 Então disse Jônatas a Davi: Vem e saiamos ao campo. E saíram ambos ao campo.
12 Et ehelen Jonathan nan David hu pehding da. Kantuy “Hi Apu Dios e Dios tayun helag Israel hu tistiguh ta. Yan hambatenganan ni kabbuhhan ni hanneyan olas ey meki-ungballak alin ama. Hedin kayyaggud ehel tu meippanggep ni hi-gam, menu-dakkak ni mengippeamtan hi-gam.
12 E disse Jônatas a Davi: O Senhor Deus de Israel seja testemunha! Sondando eu a meu pai amanhã a estas horas, ou depois de amanhã, e eis que se houver coisa favorável para Davi, e eu então não enviar a ti, e não to fizer saber;
13 Nem hedin pinhed dakan petteyen, ey eggak peamtan hi-gam ma-lat meihwang ka, anin ew ni petteyen tuwak nan Apu Dios. Nem nanengtu et anhan kayan baddangan dakan Apu Dios heni lan ama e binenaddangan tun nunman.
13 O Senhor faça assim com Jônatas outro tanto; que se aprouver a meu pai fazer-te mal, também to farei saber, e te deixarei partir, e irás em paz; e o Senhor seja contigo, assim como foi com meu pai.
14 Ey ya e-helen kun hi-gam e David ey pannananeng mu anhan dama hu binabbal mun hi-gak henin etan ni eleg melumman ni binabbal nan Apu Dios. Hedin metteyyak, man
14 E, se eu então ainda viver, porventura não usarás comigo da beneficência do Senhor, para que não morra?
15 pannananeng mulli anhan hu binabbal mu daman pamilyah ku. Ey hedin petteyen mudda mekibbuhhul ni hi-gam di kebebbebley tep ya baddang Apu Dios, ey ang-ang mu anhan et eleg mu ilegat ida pamilyah ku.
15 Nem tampouco cortarás da minha casa a tua beneficência eternamente; nem ainda quando o Senhor desarraigar da terra a cada um dos inimigos de Davi.
16 Ang-ang ta ma-lat huyyan insapatah tan pehding ta ey makulug ni ippahding ta. Nem hedin eleg mu ippahding eya insapatah ta, man kastiguen dakan Apu Dios.”
16 Assim fez Jônatas aliança com a casa de Davi, dizendo: O Senhor o requeira da mão dos inimigos de Davi.
17 Nakappinhed nan Jonathan hi David e henin impeminhed tun annel tu, et humman hu, impansapatah tu mewan hi David ma-lat ehelen tu impeminhed tun hi-gatu.
17 E Jônatas fez jurar a Davi de novo, porquanto o amava; porque o amava com todo o amor da sua alma.
18 Kan mewan Jonathan nan David ey “Kabbuhhan law etan Piyestah ni Kaketellakin Bulan. Nanna-ud ni illelmu daka tep endi kallid yuddungngan mu.
18 E disse-lhe Jônatas: Amanhã é a lua nova, e não te acharão no teu lugar, pois o teu assento se achará vazio.
19 Mahapul ni hedin bewahtu man kapantalu etan di nantaluan mu lan nunman di kad-an ni neipu-ul ni batu.
19 E, ausentando-te tu três dias, desce apressadamente, e vai àquele lugar onde te escondeste no dia do negócio; e fica-te junto à pedra de Ezel.
20 Um-ali-ak ali et ipenak hu tellun panad kad-an mu e heni wada nakka punpuntaadman.
20 E eu atirarei três flechas para aquele lado, como se atirasse ao alvo.
21 Ittu-dak ku bega-en kun an mengelladdan nunman ni ippanak. Hedin dedngelen mu e kangkun hi-gatuy ‘Itten ida panad kad-an mu, alam!’ Ya keibbellinan tu humman ey endi lawah ni meippahding ni hi-gam et mabalin ni meukkat ka. Ey issapatah kun Apu Dios e wadan ingganah e makulug ni endi meipahding ni hi-gam.
21 E eis que mandarei o moço dizendo: Anda, busca as flechas. Se eu expressamente disser ao moço: Olha que as flechas estão para cá de ti; toma-o contigo, e vem, porque há paz para ti, e não há nada, vive o Senhor.
22 Nem hedin kangkun hi-gatuy ‘Linabhan dakaddan pana, mu hamak di a-allaw tu’ ey mahapul ni umbesik ka tep humman pinhed Apu Dios ni ippahding mu.
22 Porém se disser ao moço assim: Olha que as flechas estão para lá de ti; vai-te embora, porque o Senhor te deixa ir.
23 Hedin ya etan inhummangan ta, ey mahapul ni nemnemem e wada hi Apu Dios ni tistigu ta.”
23 E quanto ao negócio de que eu e tu falamos, eis que o Senhor está entre mim e ti eternamente.
24 — ausente —
24 Escondeu-se, pois, Davi no campo; e, sendo a lua nova, assentou-se o rei para comer pão.
25 — ausente —
25 E, assentando-se o rei, como das outras vezes, no seu assento, no lugar junto à parede, Jônatas se levantou, e assentou-se Abner ao lado de Saul; e o lugar de Davi apareceu vazio.
26 Inang-ang Saul e endi hi David, nem kaum-eneeneng tep kantud nemnem tuy “Wada na-mu impahding tun himmulun ni kameibbillang ni beken ni malini et humman hu pi-yew ni mekihemmul et eleg umli.”
26 Porém naquele dia não disse Saul nada, porque dizia: Aconteceu-lhe alguma coisa, pela qual não está limpo; certamente não está limpo.
27 Newa-wan nunman ey endi mewan hi David et kan Saul nan hi Jonathan ey “Kele endi etan u-ungngan Jesse ni kaalman et yan nunya?”
27 Sucedeu também no outro dia, o segundo da lua nova, que o lugar de Davi apareceu vazio; disse, pois, Saul a Jônatas, seu filho: Por que não veio o filho de Jessé nem ontem nem hoje a comer pão?
28 Kan Jonathan ey “Kantu dedan ni hi-gak ey mahapul ni um-anemut nid bebley dad Bethlehem.
28 E respondeu Jônatas a Saul: Davi me pediu encarecidamente que o deixasse ir a Belém.
29 Impaeyag kunuddan agi tu tep mahapul ni wadaddan emin ni han-aamma, ma-lat ipahding da hu daka pehding ni man-appit. Kantuy ‘Hedin anhan mabalin ey iebulut mu et umenamuttak et nak ang-angen ida aaggik?’ Et iebulut ku. Et humman hu endi hi-gatun nunya.”
29 Dizendo: Peço-te que me deixes ir, porquanto a nossa linhagem tem um sacrifício na cidade, e meu irmão mesmo me mandou ir; se, pois, agora tenho achado graça em teus olhos, peço-te que me deixes partir, para que veja a meus irmãos; por isso não veio à mesa do rei.
30 Bimmunget hi Saul et kantun Jonathan ey “Ka-ila u-ungnga daka tu-wangun endi silbi tun bii! Endi nemnem mu! Kaw kammu nem eleg ku amta e muka peka-iddedlepi humman ni u-ungngan Jesse ey kebe-ingan yun inam.
30 Então se acendeu a ira de Saul contra Jônatas, e disse-lhe: Filho da mulher perversa e rebelde; não sei eu que tens escolhido o filho de Jessé, para vergonha tua e para vergonha da nudez de tua mãe?
31 Hedin eleg mettey humman ni tuu ey nanna-ud ni beken kallih mampatul. Lakay kuma et mulli awiten tep mahapul ni mettey.”
31 Porque todos os dias que o filho de Jessé viver sobre a terra nem tu estarás seguro, nem o teu reino; pelo que envia, e traze-mo nesta hora; porque é digno de morte.
32 Nem kan Jonathan ey “Nem kaw hipa impahding tu? Kele mu pepettey?”
32 Então respondeu Jônatas a Saul, seu pai, e lhe disse: Por que há de morrer? Que tem feito?
33 Ey gapuh ni bunget Saul ey gininyang tu hi Jonathan ni pahul tu, nem neihla kuma. Humman law nengamtaan nan Jonathan e makulug ni pinhed ametun petteyen hi David.
33 Então Saul atirou-lhe com a lança, para o ferir; assim entendeu Jônatas que já seu pai tinha determinado matar a Davi.
34 Nemahhig hu bunget nan Jonathan et umehneng et hi-yanen tu etan daka pengnganni et eleg mangan ni han aggew ni nunman e meikkadwan aggew ni Piyestah ni Kaketellakin Bulan, tep maggeh nemnem tu etan ni anggeba-ing ni kapehpehding ametun nan hi David.
34 Por isso Jônatas, todo encolerizado, se levantou da mesa; e no segundo dia da lua nova não comeu pão; porque se magoava por causa de Davi, porque seu pai o tinha humilhado.
35 Newa-wan nunman et lumaw hi Jonathan di nantaluan David ma-lat man-innang-ang ida, e humman hu inhummangan da. Wada ingkuyug tun u-ungngan laki.
35 E aconteceu, pela manhã, que Jônatas saiu ao campo, ao tempo que tinha ajustado com Davi, e um moço pequeno com ele.
36 Kan Jonathan nunman ni u-ungnga ey “Pambesik kan an mengella eyan ippanak.” Kamemsik etan u-ungnga ey impana tu ey nelabah.
36 Então disse ao seu moço: Corre a buscar as flechas que eu atirar. Correu, pois, o moço, e ele atirou uma flecha, que fez passar além dele.
37 Kapandettenga etan ni u-ungnga etan pana ey kan Jonathan ey “Immen di a-allaw tu hu pana.
37 E, chegando o moço ao lugar da flecha que Jônatas tinha atirado, gritou Jônatas atrás do moço, e disse: Não está porventura a flecha mais para lá de ti?
38 Papuut mu et mu al-en!” An inla etan ni u-ungnga etan pana et idwat tun Jonathan.
38 E tornou Jônatas a gritar atrás do moço: Apressa-te, corre, não te demores. E o moço de Jônatas apanhou as flechas, e veio a seu senhor.
39 Humman ni u-ungnga ey eleg tu amta meippanggep ni hummangan di David nan Jonathan.
39 E o moço não entendeu coisa alguma; só Jônatas e Davi sabiam deste negócio.
40 Indawat Jonathan ida etan pana etan ni u-ungnga et paenamut tu.
40 Então Jônatas deu as suas armas ao moço que trazia, e disse-lhe: Anda, e leva-as à cidade.
41 Limmaw la etan u-ungnga ey neukat hi David di nantaluan tud kad-an ni batu et mandukkun et manyuung ni nampitlun nan Jonathan. Nan-akwal ida et mannanangih idan dewwa, nema-man David.
41 E, indo-se o moço, levantou-se Davi do lado do sul, e lançou-se sobre o seu rosto em terra, e inclinou-se três vezes; e beijaram-se um ao outro, e choraram juntos, mas Davi chorou muito mais.
42 Entanni ey kan Jonathan nan David ey “Hi Apu Dios hu nanengtun mengippaptek ni hi-gam. Ang-angen tu et yadda helag mu niyadda helag ku ey pan-in-inayyun dallin ingganah ni pehding hu insapatah ta.” Negibbuh idan nanhummangan et lumaw hi David di lawwan tu et mambangngad dama hi Jonathan di baley da.
42 E disse Jônatas a Davi: Vai-te em paz; o que nós temos jurado ambos em nome do Senhor, dizendo: O Senhor seja entre mim e ti, e entre a minha descendência e a tua descendência, seja perpetuamente.
43 — ausente —
43 Então se levantou Davi, e partiu; e Jônatas entrou na cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.